Hasretinden Prangalar Eskittim benim için sadece bir şiir kitabı değil, aynı zamanda aramda özel bir bağ olan bir eser. Bu yüzden okurken şiirlerin anlamı benim için daha da derinleşiyor. Ahmed Arif’in aşkı, özlemi ve hasreti güçlü bir şekilde anlatan dizeleri, kitabı sadece okunacak değil, hissedilecek bir eser haline getiriyor. Hem duygusal anlatımı hem de benim için taşıdığı özel anlam sayesinde unutulmaz oldu.
Seni, anlatabilmek seni.
İyi çocuklara, kahramanlara.
Seni anlatabilmek seni,
Namussuza, halden bilmeze,
Kahpe yalana.
Ard- arda kaç zemheri,
Kurt uyur, kuş uyur, zindan uyurdu.
Dışarda gürül- gürül akan bir dünya...
Bir ben uyumadım,
Kaç leylim bahar,
Hasretinden prangalar eskittim.
Saçlarına kan gülleri takayım,
Bir o yana
Bir bu yana...
Seni bağırabilsem seni,
Dipsiz kuyulara,
Akan yıldıza,
Bir kibrit çöpüne varana,
Okyanusun en ıssız dalgasına
Düşmüş bir kibrit çöpüne.
Yitirmiş tılsımını ilk sevmelerin,
Yitirmiş öpücükleri,
Payı yok, apansız inen akşamlardan,
Bir kadeh, bir cıgara, dalıp gidene,
Seni anlatabilsem seni...
Yokluğun, Cehennemin öbür adıdır
Üşüyorum, kapama gözlerini...
30 sayfa okudum bıraktım, ne bileyim okumak içimden gelmedi, belkide sırada çok daha güzel kitaplar beni bekliyor diye. Spoiler&&&
Resim yapmak için toplanıyorlar adam sıkılıyor tiyatroya gidiyor, ne yapıyorsa orada, sonra meyhaneye gidiyor, diyaloglar çok karışık kim konuşuyor, sanki tiyatrodaki konuşma sokak konuşmasına karışmış, neyse içiyorlar bir zıkkım bir cigara falan işte sonra bu kadar , bilen varsa gerisini siz yazın…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kitapla ilgili BİLİNMEYEN / İLGİNÇ bilgilerŞiir
AHMET ARİF Kitabın adını koyarken şöyle bir anısından bahseder: "Bunu anlatmak doğru mu bilemiyorum. Çok kişisel bir şey. Çok duygusal. artık anı olmuş. Kitabımın adını 'dört yanım puşt zulası' koymuştum. Ama sevgili kardeşim Ali Özoğuz buna engel oldu. Bana 'kitabına böyle bir ad koymaya hakkın yok' dedi. 'Seni 15 yaşında çocuklar, kızlar taparcasına seviyorlar, sen bununla ola ki burjuvazinin tuzaklarını söylüyorsun. Ama şu var, o çocuklara saygı duymalısın. Hatta adını şiire bile verme. Mısra olarak kalsın.' düşündüm ve Ali'ye hak verdim. Kitabın adı 'hasretinden prangalar eskittim' olsun dedim. Başta 'eskittim' değil 'çürüttüm'dü. Fakat çürüttüm sözcüğünü sevmedim. Bir de arka arkaya üç kere 'ü' sesi geliyor, Bu kulağımı tırmaladı. iç kulağımı yani gönlümü tırmaladı. Her şairin bir de yürek kulağı vardır. Onu tırmaladı işte. Müzik ve anlam bakımından daha güçsüz buldum. O nedenle 'eskittim' dedim."
Şairler arasında "yürek kulağı" deyimini kullanan ilk kişidir. Ve bu yüzden kendisine de yürek işçisi der.
"Seni anlatabilsem seni" diye başladığı, "Yokluğun cehennemin öbür adıdır" diye sürdürdüğü, "Üşüyorum kapama gözlerini" şeklinde sonlandırdığı aynı isimdeki şiiri Leyla Erbil'e ithafen yazmıştır.
Bazı şiirlerini dostlarına okuyan Ahmed Arif, bazılarını çalıştığı dergilere gönderse de bazı şiirleri yıllarca ortaya çıkarmamıştır. Maviye çalar gözlerin şiiri de bunlardan biridir. On yıldan fazla süre şiiri hiçbir mecrada yayımlamamıştır. Sorulduğunda ise "Bazı şiirleri çok bekletirim, damıtılsın isterim. Dokunmadığım bölümler var. Oraya yıllarca hiç dokunmam. Oraya layık bir bölüm oluncaya kadar beklesin isterim." yanıtını vermiştir.
Kitabın içindeki "Otuzüç kurşun" (bazı basımlarda otuz üç ayrı yazılmıştır) şiiri yüzünden sorgulanmış, okunması istenmiş okumayınca
Dört Zait(++++)
Alıntı yapacağım kısa hikayeden vesileyle bu kitapla ve Sait Faik’le tanışmak için geç kalmışım diyorum. Samimi, akıcı, doğal bir üslup. Çok hızlı ilerledi ki uzun zamandır kitap okumakta zorlanıyordum. Bu bu döngümü kırmış oldu. Tabii herkes için aynı tadı ve sonucu vermeyebiliri de göz önünde bulundurmayı unutmayalım. İyi okumalar.
*spoiler*
“Yolda bir cigara yakmak canınız istese, kibritiniz de olmasa, gidip de kimden yakarsınız? Bir yol sormanız lazım gelse, kime sorarsınız? Bir kalabalığın toplandığı yerde, ne oldu acaba, diye kime dersiniz? Ben öyle adamlardan biriyim.”
Dört Zait hikayesinde Sait Faik böyle söylemiş. Gerçekten var böyle tipler ve ben de bunlardan biriyim. Hep merak etmiştim sebebini. Acaba dışarıdan çok mu tehlikesiz kendi halinde biri gibi duruyorum ya da her şeyi bilen “yetkili bir abi” gibi mi duruyorum diye sorguladığım olmuştu. Şu an sorgulamıyorum tabii ama Sait Faik’in de bunun üzerine düşünmüş ve şunları yazmış olması hoşuma gitti;
“Ama şunu da bilirim ki insanoğlu tanımadığı insanoğluna bir şey sormak için, yirmi kişiden seni seçtigi zaman kendine göre birtakim hesaplar yapmıştır. Bu hesaplar da psikolojik hesaplardır.”
“Neden bir sürü gencin arasından seçiliriz? iyi adamiz da ondan mı? Sanmam... iyi adamız diye seçilmemişizdir. Kendisine sual sorulması münasip görülmüşüzdür: Yuzümüz iyi bir yüz müdür? Ne münasebet! Başka bahaneler bulmalıyız; elbisemiz mi eskimiştir; potinlerimiz mi boyasızdır? Gözümüzde hafif bir budalalık, halimizde bir tahammül, burnumuza eğrilik, yanaklarımıza bir bönlük mü oturmuştur? Yoksa, kravatımız düğüm yerinde bir parlaklık mı vardır?Muhakkak bir sey vardır. Yahut da pek avareyizdir. Otomobilden atlayıp vapura dogru seğirten bir adamı tutup sual sorulur mu? Yahut da kaşlarını çatıp ağır
Artık kendimden kurtulmuşum,
Kırmışım zincirimi .
Şimdi karadayız, şarkılar söylüyor
Karayel telefon tellerinde.
Bir taka geçiyor uzaklardan
Yeni şeyler söylerim, yeni şeyler.
Yıldızlar, İstanbul'un ince bir minaresi ,
Kağıthelvası, maltaeriği, kahve, cıgara,
çukulata .
Yeni günler geldi günlerime
Perşembeler, pazarlar.
Coşuyorsam gün olur,
Gün olur gülüyorsam,
Bunlar çocukluk değil, değil arkadaşım,
Bunlar kırk yaşında başlayan bir lamba
aydınlığı .
Burgaz iskelesinde bir kahvede oturup
düşünüyorum .
Doğrusu seviniyorum.
Vapurlara bakıyorum,
İskeleye , konuşanlara bakıyorum,
Sanki burda değilim
Epeydir Sait Faik okumuyordum, iyi geldi. Severim beyefendinin dilini. En çok da sadeliğini, okurken yorulmamayı, eski İstanbul’a doğru yol almayı. Mahalle Kahvesi’de böyle sade, yalın güzel bir kitaptı. Bir hikayede hayatı, renkleri yaşamayı sevdik,bir hikayede ansızın her şeyden nefret ettik. Tezat duygular Sait Faik’in farklı hikayelerinde kendini gösterirken bir kez daha insan olmakla yüzleştik. Her hikaye aslında bir insandı ve her insan bir hikaye. Ve ne yazık ki biz bir türlü hikaye yazmaktan vazgeçemedik.
“Cıgara içmekten vazgeçilebilir mi? Hikaye yazmaktan da körolası, vazgeçemiyoruz.”
