Sürekli konuşuyoruz ama aslında hiçbir şey söylemiyoruz. Durmaktan ve kendimizle kalmaktan o kadar korkuyoruz ki, kelimeleri birbirimizin üzerine kusuyoruz.
-Hastamızın hikâyesi, bu ülkenin ruhu gibi, sanki çözülmeyi bekleyen bir gizem.
-Amlamadım?
-Ne yok oluyoruz ne de ilerliyoruz; ülkece sizce de öyle değil mi?