Çimenler, çiçekler...
Tüm yeşiller bir aradaydık.
Sakinceydik ve sessizce...
Gökyüzü mavi değildi başka bir renge bürünmüştü gözlerimde.
Güneş magenta yayıyordu etrafa.
Uyanmak istiyordum uykumdan
Olmuyordu.
Böylesine ölmüş, donmuş olamazdım.
Böyle bir hortum, alıp götüremezdi her şeyi.
Çok zalimce...
Böylesine savrulmamalıydı insan, önüne geçilemez.
Peşini bırakamaz sille.
Duramaz ki öyle kolay, öyle öfkeli bir fırtına.
Bilemem sebebini, kapısını mesela, nerede beslediğini.
Boğucu magenta gökyüzü, bilmeliydin!
kaldırımlar üzerimden geçiyordu.
O yüzden bir yere varamazdım hiç.
17 Haziran 2026
Sevim su