hazal
@clairedelune
38 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Kişisel MenkıbePsikoloji
Simyacıyı incelemeye kelimelerim yeter mi bilmiyorum. Öncelikle okuması oldukça kolay bir kitap, içeriğinin yoğunluğunun aksine. Kitabı incelemeye haddim olduğunu düşünmüyorum. Tek düşündüğüm ve merak ettiğim Paulo Coelho’nun kusursuz dimağı ve aklı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Düşle gerçek arasında doğru yer..Sonuna kadar…İnsan ve Hayat
Bayan Ming günümüz filozofudur. Tuvalet temizlerken karşısına çıkan yabancı adamla konuşur ve çocuklarını anlatır. Başta her şey böyle gözüküyor. Fakat öyle değil. Çin’de tek çocuk yasasının olduğunu bildiği halde Bayan Ming 10 çocuğunun hikayesini bir yabancıya anlatmaktan korkmuyor. Ve bu iş adamına hayatının dersini verecek felsefi sohbetlerini esirgemiyor.
Eric-Emmanuel Schmitt ile tanışma fırsatı bulduğum bu kısa roman yüzümü güldürürken bana bir büyüğümden unutmamam gereken öğütleri dinler gibi hissettirdi.
Mutluluk IsrarıPsikoloji
Bu kısa kitap için sayfalarca inceleme yazabilirim fakat ne buna vaktim var ne de geri dönüp okumaya tahammülüm. Genel olarak mutluluk ısrarı ve mutsuz olmanın insan bilincinde ne anlama geldiğini. Mutluluğun arkasından mutsuzluğu da getirdiğini ve bu iki duygunun hep birlikte gezdiğini anlatıyor. Mutluluğu istiyorsan mutsuz olmaya da hazır olacaksın diyor yazar. Ve diğerlerinin aksine, dışarıda gördüğümüz o mutlu insanlar, sosyal medyada gördüğümüz gösterişli hayatların arkasında koca bir mutsuzluk olduğunu çok güzel kanıtlıyor. Mutsuzluk döngüsünü kıramayanlara destek, mutlulukla sarhoş olanlara gerçekçi bir tokat olmuş. Kitabı okuduktan sonra aklıma “ Bu da geçer ya Hu” hikayesi geldi. Bilmeyenlerin bu kitabı okuduktan sonra tamamlayıcı olması açısından okunmasını öneririm.
Bay Golyadkin ve ÖtekiPsikoloji
Dostoyevski’nin beni en çok yoran kitabı oldu. Yani Suç ve Ceza’da bu kadar yıpranmamıştım. Bu adama neden psikolojinin babası dendiğini de bu kitap sayesinde anladım. Günlerdir kişilik bölünmesi yaşayan, paranoyak şizofreni bir adamın gözünden bakıyorum hayata. Hayat hiç bu kadar korkutucu ve zor olmamıştı. Gerçekten yazarın hastalıkları bu kadar ayrıntılı anlatabilmesi bir yana muhtemelen yaşadıkları sanrıları anlatıyordu ve ben okurken bile dayanamadım. Bay Golyadkin ve öteki ikizi beni tenhada yakaladılar sanki. Bitmeyecek gibi gelen 180 sayfanın sonunda insanların bu kitap için “Biraz değişik bir kitap, bence en kötüsü buydu” demelerini de anlayabildim. Sebebi şu ki Bay Golyadkin ve öteki herkesin tahammül edebileceği adamlar değil, üstelik öteki gerçek bile değil..