“Bir şeyi gerçekten istediğin zaman, bütün evren arzunun gerçekleşmesi için iş birliği yapar.”
Paulo Coelho’nun Simyacı adlı eseri, ilk bakışta bir çobanın hazine arayışını anlatan sade bir macera gibi görünse de satır aralarında insanın kendini bulma yolculuğunu anlatan güçlü bir felsefi metindir. Kitap, Endülüslü genç çoban Santiago’nun gördüğü bir rüyanın peşinden gitmesiyle başlar ve okuyucuyu İspanya’dan Mısır piramitlerine, uçsuz bucaksız çöllere uzanan sembollerle dolu bir yolculuğa çıkarır.
Eserin en etkileyici yönlerinden biri hiç kuşkusuz çöl tasvirleridir. Çöl, romanda yalnızca bir mekân değildir; adeta yaşayan bir karakter gibidir. Sessizliğiyle düşündüren, zorluklarıyla sınayan ve insanın kendi iç sesini duymasını sağlayan bir öğretmen görevi görür. Santiago’nun yolculuğu ilerledikçe çöl, onun iç dünyasının da bir yansımasına dönüşür. Coelho, çölü kullanarak okuyucuya şu soruyu sordurur: İnsan gerçekten aradığı şeyi dış dünyada mı bulur, yoksa yolculuk boyunca kendi içinde mi keşfeder?
Romanın merkezinde yer alan en önemli kavram ise “Kişisel Menkıbe”dir. Coelho’ya göre her insanın dünyaya gelişinde gerçekleştirmesi gereken bir amacı, bir kader çizgisi vardır. Ancak çoğu insan korkularına, alışkanlıklarına veya başkalarının beklentilerine teslim olarak bu yolculuktan vazgeçer. Santiago ise karşısına çıkan tüm engellere rağmen kendi Kişisel Menkıbesinin peşinden gitmeyi seçer. Bu yönüyle eser, okuyucuya hayallerinden vazgeçmemesi gerektiğini hatırlatan güçlü bir motivasyon metni niteliği de taşır.
Kitap boyunca sıkça karşılaştığımız bir diğer kavram “Evrenin Ruhu” ya da “Dünya Ruhu”dur. Coelho, tüm varlıkların görünmez bir bağ ile birbirine bağlı olduğunu savunur. Rüzgârın, kumun, güneşin ve insanın aynı bütünün parçaları olduğu düşüncesi eserin temel
kalbin sesini dinlemek ve onun korkularını anlamak
"Bir şeyi gerçekten istersen, bütün evren onu gerçekleştirmek için iş birliği yapar" Cümlesi ilk adımı atarak cesaret gösterip yola çıkmamız gerektiğini ve hayatın bize hak ettiğimiz yardımı mutlaka sunacağını en güzel haliyle anlatan harika bir motivasyon cümlesidir. İnanmak, görünmeyeni görünür kılma gücüdür.
Eser,insanın bu hayattaki gerçek amacını bulması ve korkularını aşarak kendi mucizesini yaratması gerektiğini anlatan çok güzel bir kitap. "Ben kimim ve bu dünyadaki amacım ne?" sorusunu, bir çobanın peşinden çölün kalbine inerek sayfalar arası yalın bir dille yol almamızı ve kitabın sonuna geldiğimizde de ruhumuzu güçlendiren bir kitap. Bu tür güzel kitapların bol olması dileğiyle, keyifli okumalar dilerim arkadaşlar. Huzurla demlenin
Kaz Çobanı #okudumbitti
Bende tam bir masalın içinden geçip büyümeye dönüşen kitap hissi bıraktı. Bu yazar atmosfer kurmayı çok iyi biliyor. Dilin, rüzgârın, kuşların sesi… Her şey yumuşak bir tınıyla başlıyor ama o “yumuşaklık” sakın sizi yanıltmasın; hikâye ilerledikçe içi ihanet, yalnızlık, hayatta kalma ve yeniden kendini kurma duygusuyla dolup taşan güçlü bir yolculuğa dönüşüyor.
Ani’yi sevmemin en büyük nedeni “kusursuz prenses” olmamasıydı. Sessiz, içe dönük, kırılgan… ama tam da bu yüzden gerçek. Sarayın konforundan koparılıp bilmediği bir ülkeye sürüklendiğinde, olayların onu nasıl değiştirdiğini izlemek çok etkileyiciydi. Kitap, “güç” kavramını bağırarak anlatmıyor; Ani’nin güçlenmesi yavaş yavaş, küçük kararlar ve küçük cesaretlerle oluyor. Ve bu, bana göre hikâyeyi daha inandırıcı ve daha dokunaklı kılıyor.
Bir de hayvanlarla kurduğu bağ… Falada’nın varlığı, kuşların dili, doğayla kurulan o ince iletişim… Bunlar kitaba masalsı büyüyü veriyor ama aynı zamanda Ani’nin yalnızlığını da derinleştiriyor. Bazı sahnelerde içim gerçekten burkuldu. Buna rağmen kitabın karanlıklaşmayan bir tarafı var: Umut hep bir yerden sızıyor.
Bayern tarafına geçildiğinde tempo benim için belirgin şekilde açıldı. Yeni insanlarla kurulan bağlar, küçük bir “ekip” hissi, güvenin yeniden inşası… Özellikle kadın dayanışması ve arkadaşlık tarafını çok sevdim. Romantizm ise tadında; hikâyeyi ele geçirmiyor, sadece duygusal bir sıcaklık bırakıyor.
“Kaz Çobanı” benim için masal yeniden anlatımı olmanın ötesinde, “kendini bulma” hikâyesi oldu. Shannon Hale’in kalemi hem zarif hem de net; duyguya boğmadan duyguyu geçiriyor. Eğer masalsı atmosfer, güçlü karakter dönüşümü ve tatlı bir umut duygusu arıyorsanız, bu kitap iyi gelir.
@bilgekultursanat
#kazçobanı #bayernserisi
Simyacı, belki de hayatımda okuduğum en popüler kitaplardan biriydi, öyle ki öğrencilerim ve arkadaşlarımdan hiçbir başka kitapta olmadığı kadar dikkat çekti. Bu yüzden incelemede yazacağım hiçbir şeyin yeni olmayacağını tahmin edebiliyorum. Kendi görüşlerimi yazmadan önce de inceleme okumayı pek sevmem, o yüzden bu yazı size hiçbir şey katmadıysa peşinen özür dilerim. (Eser miktarda spoiler içerebilir.)
Kitabımız bir çobanın hikayesini anlatıyor, gördüğü bir düşün peşine düşen bir çobanın hikayesini. Birinci sayfasından sonuncu sayfasına kadar ezoterik öğelerle dolu, ruhsal, evrensel, tanrısal bir güç ve kader anlayışına sahip bir anlatısı var. İşaretler, semboller, rüyalar, ruh, evrenin dili, sıkça geçen semboller. Felsefi olarak evrenin tanrı yaratımı bir özü olduğuna ve insanın yalnızca bu özden gelen sese kulak vererek ve diğer her şeye kulak kapatarak ulaşabileceğine dikkat çekiyor. Öyle ki tarihte yaşamış gerçek simyacıların yaptığı gibi bilimsel bir metodoloji izleyen İngiliz simyacı, akıcılığını bir kenara koymadan "doğru yola" girmiş olmuyor ve çöl simyacısıyla karşılaşmak şerefine nail olamıyor. Kişisel menkıbesinin peşinden koşan çobanımız, kaderin daima bir planı olduğunu, kalbini dinlemenin onu doğru yola götüreceğini, evrendeki tüm yaratılmış şeylerin bir ruhunun olduğunu ve nihayet aşkın evrenin özüne ulaşacak bir anahtar olduğunu sırasıyla öğrenmiş oluyor ve tüm bu sürecin bilgeliğiyle artık bir çoban değil simyanın sırlarına ermiş bir kişi olmuş oluyor. Nihayetinde kitapta bir yerde de bahsedildiği gibi son mesaj en büyük hazine kişinin gözünün önünde ama ancak bakmayı bilen kişi bunun farkında olabiliyor.
Kişisel olarak kitabın rahat okunuşu ve sade dili ile okunmayı kolaylaştırdığını ve hikayesiyle keyif verdiğini söyleyebilirim, okurken hiç
Kendi kişisel menkıbesini bulmak için yollara düşen bir çobanın hikayesi, aslında hepimizin içindeki o unuttuğumuz arayışı ve teslimiyet duygusunu canlandırıyor. Hazinenin gittiğimiz yollarda, tanıştığımız insanlarda ve en önemlisi kendi kalbimizin sesini dinlemekte gizli olduğunu çok duru bir dille hatırlatıyor. Yolculuğun kendisinin, varılacak menzilden çok daha şifalı ve dönüştürücü olduğunu fısıldayan evrensel bir masal gibi.
imyacı.. Adını çok duyduğum ve bende klasikleşen ama bir türlü okuyamadığım bir kitaptı. Bu zamanlara kısmetmiş . Çünkü ben inanıyorum ki okuduğumuz , duyduğumuz birçok şey bizim ihtiyacımız olduğu anda bize nasip oluyor..
Santiago da sanki hepimizin iç sesi gibi.. Yapmak isteyipte cesaret edemediklerimiz için bir önder sanki.. Çoğu zaman hayal etmeye bile cesaret edemeyiz ya işte tam bu noktada Santiago gelmeli aklımıza..
O ki sadece koyunları ile mutlu olmayı başarmış , tüm hayat koşuşturmacasından koyunlarına sığınmış bir çobanın hikayesi.
Rüyasında gördüğü bir hazine uğruna varını yokunu satıp gitmeye cesaret etmiş türlü zorluklarla mücadele etmiş bir çoban.
Kendisi hazine uğruna çıktığı yolculukta aslında Simyacı ile birlikte kendi içsel yolculuğuna çıkıyor. Kendisini baştan tanıyor. Cesaretleniyor, korkuyor.. Yapamam dediklerini yapıyor, imkansız dedikleri herşey bir bir oluyor.. Karar alamazken o kararlarını yaşarken buluyor kendisini.
Kitap aslında hayatta istediğimiz herşeyin yada kaderimiz olan herşeyin bize sunulduğunu veya çeşitli işaretlerle bize gönderildiğini , fakat bizlerin bu işaretleri anlamlandırmakta veya o yöne bakmaya zorlandığımız noktalarda hangi bakış açısını geliştireceğimizi vurgulamakta.
Paulo Coelho nun okuduğum 3. kitabı ve sanırım canım kardeşim @elifgerin in de dediği gibi tam bir yaşam kılavuzu
@elifgerin sen olmasan bu yazar bende ilk okuduğum kitabı ile büyük bir ön yargı ile kenara bırakılacaktı. Sayende çok kıymetli bir yazarın hayatıma dokunmasını sağladın