Sevgi bir meta değildir. Onu biriktiremezsin; onunla bir mevduat dengesi yaratamazsın; onunla egonu güçlendiremezsin. Aslında sevgi ötesinde bir anlam, ötesinde bir amaç olmayan en tuhaf eylemdir. Kendi içinde var olur, başka bir şey için değil.
Tantra şöyle der: Öfkenin düşmanın olduğunu söyleme! Öfke, tohum halindeki sevecenliktir. Aynı öfke, aynı enerji, sevecenlik olacaktır. Eğer öfkeyle mücadele edersen, sevecenlik olasılığı da olmayacaktır. Mücadelede, bastırmada başarılı olursan, ölü bir insan olursun. Öfke olmaz çünkü onu bastırmışsındır. Sevecenlik de olmaz çünkü yalnızca öfke sevecenliğe dönüştürülebilir. Bastırma konusunda başarılı olursan —ki bu imkânsızdır- cinsellik olmayacaktır ama sevgi de olmayacaktır çünkü cinselliğin ölümüyle, gelişip aşka dönüşecek bir enerji olmayacaktır. Böylece cinsellikten uzak duracaksın, aynı zamanda sevgisiz de kalacaksın. O zaman da temel nokta gözden kaçırılıyor çünkü sevgi olmadan ilahilik, sevgi olmadan kurtuluş, sevgi olmadan özgürlük olmaz.