Cogito
@cogito_
101 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Puan vermedi·136 syf.·
2022 55. kitabı
Tesadüftür ki dün 60’lı ve 80’li yılları anlatan (
Ankara, Mon Amour!) bir roman okudum. Bu kitap ise 90’lı yılları anlatıyor. Sanki kaldığım yerden devam ediyormuşçasına, tabii farklı bir üslupla. Mekân değişiyor, zaman değişiyor, ideolojiler değişiyor, hatta kitabın türü değişiyor ama acılar aynı kalıyor. Sanırım bu ülke çocuklarına acıdan başka anlatacak hikâyeler sunmuyor. Her mahalle kendi acısını çekiyor ama diğer mahallenin acısını anlamıyor sanırım.
Kitaba sonradan bir ön söz eklenmiş ve şöyle bitiyor ön söz: “Bizim Mahalle’deki çocukların geniş yüreklerine…” Bunu okuduktan sonra kitabı okumamaya karar verdim, itici gelir bana bİzim-sizin mahalle kavramları. Yazar mahallelere böldüğü için ben de yazarın diliyle devam edeyim bari: Tarık Tufan’ı tanıyanlar veya kitabı okuyanlar o mahalleyi bilir. Ben de bir zamanlar o mahallenin bir sakiniydim. Taşınalı çok oldu. Ama yine de Tarık abimizi severim ve o “mahallenin” eski bir sakini olduğum için okudum.
Kekeme Çocuklar Korosu’nda bir radyocunun (Tarık Tufan da bir dönem radyoculuk yapmış.) iç konuşmaları vasıtasıyla duygusal konular ve toplumsal olaylar anlatı tarzında yazılmış. Aslında mensur bir şiir de diyebiliriz kitaba. Ya da şiir tadında öykü. Tam bir türe konumlandırmak zor. E tabii böyle olunca alıntılanacak çok da dize tutuşur elinize. Bu dizeler elinizi de yakabilir.
Ankara, Mon Amour!) bir roman okudum. Bu kitap ise 90’lı yılları anlatıyor. Sanki kaldığım yerden devam ediyormuşçasına, tabii farklı bir üslupla. Mekân değişiyor, zaman değişiyor, ideolojiler değişiyor, hatta kitabın türü değişiyor ama acılar aynı kalıyor. Sanırım bu ülke çocuklarına acıdan başka anlatacak hikâyeler sunmuyor. Her mahalle kendi acısını çekiyor ama diğer mahallenin acısını anlamıyor sanırım.
Kitaba sonradan bir ön söz eklenmiş ve şöyle bitiyor ön söz: “Bizim Mahalle’deki çocukların geniş yüreklerine…” Bunu okuduktan sonra kitabı okumamaya karar verdim, itici gelir bana bİzim-sizin mahalle kavramları. Yazar mahallelere böldüğü için ben de yazarın diliyle devam edeyim bari: Tarık Tufan’ı tanıyanlar veya kitabı okuyanlar o mahalleyi bilir. Ben de bir zamanlar o mahallenin bir sakiniydim. Taşınalı çok oldu. Ama yine de Tarık abimizi severim ve o “mahallenin” eski bir sakini olduğum için okudum.
Kekeme Çocuklar Korosu’nda bir radyocunun (Tarık Tufan da bir dönem radyoculuk yapmış.) iç konuşmaları vasıtasıyla duygusal konular ve toplumsal olaylar anlatı tarzında yazılmış. Aslında mensur bir şiir de diyebiliriz kitaba. Ya da şiir tadında öykü. Tam bir türe konumlandırmak zor. E tabii böyle olunca alıntılanacak çok da dize tutuşur elinize. Bu dizeler elinizi de yakabilir.
Reklam
“Karşılaştığım ve konuşabildiğim anda okuyabileceğim daha çok şiir var aklımda ve artık konuşmalıyız. Çünkü şiirler ağırlık yapıyor zihnimde…”
Sayfa 112
“Birilerinin bana acımasına ihtiyacım var. Bu beni utandırıyor."
Sayfa 77
“Senin gözlerindeki kuyulara yuvarlandım, ateş senin saçlarındı. Beni fark etmediğin her gün bir yanım daha sancıyordu. Belki de gözlerine bakmanın günahıydı, kurduğum hayallerin bedeliydi üzerimde gezinen suzinak hüzünler.”
Sayfa 35