While refusing to accept binding moral rules imposed from without, anarchists look to some form of morality to replace political authority. Kropotkin looked to our innate moral sense as a compass in a free society, and argued that moral principles should replace man-made laws as a guide to human conduct. Even the arch-individualist Benjamin Tucker insisted on a moral code, even if he did reduce the only moral law to ‘Mind your own business’.
Günümüzün küresel gıda sistemleri, şimdiye dek benzersiz bir ekonomik güç ve para yoğunluğuna sahip devasa şirketlerin oluşturduğu küçük bir grup tarafından kontrol ediliyor. Birkaç ticaret devi, gıda pazarını (temel zirai ürünler piyasası, gıda imalatı ve perakendeciliği) her düzeyde hâkimiyeti altına almış durumda. Oxfam 2013 yılında dünyadaki tüm gıda sistemlerinin %70'inin en fazla 500 şirket tarafından kontrol edildiğini ortaya koydu; bu şirketler tükettiğimiz endüstriyel yiyecek-içecekleri meydana getiren tüm maddelerin de ilk alıcısı. Bu ufak grup içerisinde mega şirketlerden oluşan küçük bir elit bulunuyor ve bunlar yediğimiz ve içtiğimiz şeylerin çoğunu kontrol eden ticaret devleri. Bunlar arasında Nestlé, Unilever, Mars, Coca-Cola, PepsiCo, Mondalez, Danone, Associated British Foods, Kraft, General Mills, Kellogg's, McDonald's ve Compass Company gibi ünlü isimler mevcut. Bu kurumların gücü neredeyse analize meydan okuyor. Örneğin Nestlé 2012 yılında dünyadaki 70 ülkenin toplam gayri safi yurtiçi hâsıladan fazla bir miktar elde etti. Aynı yıl ulaştıkları satış rakamı 100 milyar dolar; bunu Uganda'nın 51 milyar dolarlık gayri safi yurtiçi hasılayla kıyaslasanıza. Üstelik bu zirai-endüstriyel iktidar oyununun ortaya çıkışı yalnızca ticari bir süreç değildi; başta euro ve dolar sübvansiyonları olmak üzere, Batılı hükümetler tarafından teşvik ve hatta destek de gördü.
Sarah WebbAlıntı
People travet to wonder at the height of mountains, at the huge waves of the sea, at the long courses of rivers, at the vast compass of the ocean, at the circular motion of the stars; and they pass by themselves without wondering.
Sayfa 1 - pan books
“Mutlu birleşmesine hiçbir engel yok bence Gerçekten sevenlerin. Sevgi demem sevgiye
bir döneklik yaparsa bir değişme görünce, Başka yola saparsa sevgili saptı diye:
Hayır, sevgi besbelli sağlam bir nirengidir, Boralar gözler de sallanmaz, göğüs gerer Gemilere yön veren yıldızların dengidir
Değeri bilinmeden başı ta göğe erer,
Zamanın soytarısı değildir sevgi asla,
Gül yüzlüler göçse de orağına düşerek
O değişmez kısacık günlerle haftalarla,
Direnir ve katlanır mahşerin ucuna dek.
Yanılılıyorsam bunda ve çıkarsa yanlışım
Ne hiç kimse sevmiştir, ne ben şiir yazmışım.
CXVI
Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments; love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove.
O no, it is an ever- fixed mark
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wandering bark,
Whose worth’s unknown although his height be taken
Love’s not Time’s fool, though rosy lips and cheeks
Within his bending sickle’s compass come; Love alters not with his brief hours and weeks
But bears it out even to the edge of doom.
If this be error and upon me proved,
I never writ, nor no man ever loved.
Word soon spread beyond Florence of the talented young painter working in Cimabue’s studio, eventually reaching Rome. The pope himself became intrigued, and dispatched a courier to Florence to fetch evidence of Giotto’s talent. While the courier looked on, Giotto dipped his brush into a pot of red paint and drew a perfect circle, ‘without moving his arm and without help of a compass’. When the courier asked for some drawings, Giotto insisted that this circle alone was sufficient to demonstrate his skill.
Finally the confession
Slade’s hands hang at his sides, and something ripples
in his eyes. Something I can’t read. “What are you saying,
Auren?”
Everything.
I’m saying everything.
Because there’s no time. Because I’m supposed to
leave. Because he’s leaving too.
I take a deep, shaky breath. “All my life, I have been
coveted or bought or possessed because of the gold that
drips from my fingers and lusters my skin. I have been used
and kept, and I learned to accept that life. I learned to
accept that the best I deserved was Midas and that I
shouldn’t ever hope for more because I knew just how
much worse it could be.”
An angry look slashes across the shadows of Slade’s
face, his mouth pressing together above his stubbled chin.
My wet lashes drag against my cheek with every blink.
“But then you came along. And never, not once, has anyone
looked at me the way you do.”
He goes tense, breath bated to hear what I have to say.
There’s a long pause held between us, like hands cupping
water, desperate not to let a single drop leak out. “And
what way is that?”
“Like I’m a person instead of a trophy. Like you don’t
just look at me and see gold,” I answer honestly. “That’s
never happened before,” I admit with a sad smile. “You
challenged me to be more than what I’ve been made into.
You showed me how to see the world without my
blindfold.”
He shifts on his feet, allowing a slash of light shining
