Önce önümüze uçurumu görmemizi engelleyecek bir şey koyar, sonra hiç aldırmadan uçuruma doğru koşarız.
An'ın kaybıFelsefe-Düşünce
Düşüncelerinizi inceleyin, tamamen geçmişle ya da gelecekle ilgili olduklarını göreceksiniz. Şimdiyi neredeyse hiç düşünmeyiz ve düşünecek olsak da bunu sadece gelecekteki planlarımıza ışık tutmak için yaparız. Şimdi, bizim için asla amaç değildir. Geçmiş ve gelecek araçlarımız, sadece gelecek amacımızdır. Sonuçta asla yaşamayız, sadece yaşamayı ümit ederiz ve hep mutlu olmayı planladığımızdan mutlu olmamamız kesindir.
İkilemFelsefe-Düşünce
Bütün bir hayat böylece geçer gider; engellerle mücadele ederek sükunet ararız. Engelleri aştığımızda da sükunet, yol açtığı can sıkıntısıyla dayanılmaz hale gelir.
İnsanların türlü maceralarını, saraylarda, savaşlarda atıldıkları tehlikeleri, girdikleri zahmetleri ve bunların yol açtığı onca kavgayı, ihtirası, gözüpek ve çoğu zaman sonu kötü biten girişimleri vs. düşündüğümde, şunu fark ettim: İnsanların bütün mutsuzluğu bir tek şeyden kaynaklanır: Bir odada sessiz sakin durmayı becerememelerinden.
(...)
Ama daha yakından bakıp bütün mutsuzluklarımızın nedenini bulduktan sonra, bunun zemininde aslında ne olduğunu keşfetmek istedim. Gerçekten de güçlü bir saik buldum, ki o da fani ve aciz insanlık durumunun doğal mutsuzluğudur: Üzerinde kafa yorulduğunda görülür ki hiçbir şey bu mutsuzluğu teselli edemez.
(...)
Kumar, kadın, savaş ve yüksek mevki peşinde koşturmanın sebebi budur. Gerçekten mutluluk getirdikleri için değil, gerçek saadetin, kumarda kazanılan parada veya kovalanan tavşanda olduğunu sandığımızdan da değil; bize sunulsa bunları kabul etmeyebiliriz. Bizi insanlık durumumuzun mutsuzluğuyla yüz yüze getirecek kolay ve sakin bir hayat değildir peşinde koştuğumuz; savaşın tehlikeleri, vazifenin zorlukları da değildir. Asıl aradığımız, bizi halimizi düşünmekten alıkoyacak ve oyalayacak bir koşuşturmadır.