Zihnin karanlık odaları bazen öyle derin olur ki, insan kendi adımlarının yankısını bile duyamaz. Depresyon, sessizce gelen, yavaş yavaş bedenin ve ruhun enerjisini emen, görünmez bir el gibi insanın içini sıkıştıran bir haldir. Erdal Işık, bu kitapta sadece bir hastalığı değil; onun ardındaki insanı, o insanın kırılganlıklarını ve iyileşme ihtimalini anlatır. Depresyon, çoğu zaman birdenbire başlamaz. Küçük çatlaklar, üst üste gelen yükler, içten içe büyüyen bir boşluk… Bir sabah uyanırsınız ve hiçbir şeyin sizi heyecanlandırmadığını fark edersiniz. Işık, bu noktada depresyonun yalnızca bir “mutsuzluk” hali olmadığını, biyolojik, psikolojik ve sosyal etkenlerin iç içe geçtiği karmaşık bir tablo olduğunu vurgular. Bipolar bozukluk ise bu tablonun diğer yüzü gibidir. Bir yanda enerjinin taşkınlığı, uykusuz geceler, zihinde fırtınalar; diğer yanda bitkinlik, isteksizlik, hayata karşı kapanan kapılar… Bu iniş çıkışlar, sadece yaşayanı değil, etrafındaki herkesi yorar. Işık, bu dalgalanmaları anlamanın ve yönetmenin, doğru teşhis ve tedaviyle mümkün olduğunu söyler. Kitap, yalnızca hastalığı tanımlamakla kalmaz; aynı zamanda kişinin kendi zihnini tanıması, belirtileri fark etmesi, yardım istemekten çekinmemesi gerektiğini hatırlatır. Çünkü depresyon ve bipolar bozukluk, yalnızca bireysel değil, toplumsal bir meseledir. Bir insanın yaşadığı karanlık, çevresine de gölge düşürür. Erdal Işık, anlatımında hem bilimin kesinliğini hem de insanın kırılgan doğasını bir arada tutar. Tedavinin yalnızca ilaçla değil, aynı zamanda düzenli yaşam, sağlıklı sosyal ilişkiler ve psikoterapiyle desteklenmesi gerektiğini aktarır. Bu, iyileşmenin kapısını aralayan en önemli adımdır. Ve belki de en çarpıcı mesaj şudur: Depresyon ya da bipolar bozukluk, bir insanın kimliği değildir. Onlar,

İnsan ve Duygular

Depresyon ve Bipolar BozukluklarErdal Işık · Görsel Sanatlar Matbaacılık · 20035 okunma

Reklam

Mazlum İlhan

@crazymanpower·

Vermenin Değeri, Beklemenin Gölgesi

8/10

·200 syf.·

Kitabı okudu

Beğendi

2025 144. kitabı

Sevgi, çoğu insanın sandığı gibi bir anlık duygu, gelip geçen bir heves ya da sadece bir başkasına yönelen içgüdüsel bir arzu değildir. Fromm’a göre sevgi; tıpkı ustalık isteyen bir sanat gibi öğrenilmesi, emek verilmesi, disiplinle beslenmesi gereken bir beceridir. İnsan, dünyaya geldiği andan itibaren yalnızlığın gölgesinde büyür; bu yalnızlık, varoluşunun en temel gerçeğidir. Sevgi, bu yalnızlıktan kurtulmanın ve yaşamı anlamlandırmanın tek yoludur. Fakat sevgiye ulaşmak, sandığımız kadar kolay değildir. İnsan çoğu zaman sevmek yerine sevilmeyi ister. Onaylanmak, değer görmek, ilgi görmek… Bunlar sevginin özü değil, yalnızca gölgesidir. Sevgi, karşılık beklemeyen, vermeyi bilen, paylaşmayı isteyen, kendi varlığını başkasının varlığıyla zenginleştiren bir bilinçtir. Fromm, sevmenin; bilgi, çaba ve öz disiplin gerektirdiğini, tıpkı bir müzisyenin enstrümanını öğrenmesi gibi uzun bir süreç olduğunu hatırlatır. Sevmek; sabırla dinlemeyi, anlamayı, bağışlamayı ve karşımızdakinin varoluşuna saygı duymayı gerektirir. Bu noktada, sevgi yalnızca bireyler arasında değil, insanın kendisiyle kurduğu ilişkide de var olmalıdır. Kendini sevmeyen, kendine değer vermeyen bir insan, başkasını gerçek anlamda sevemez. Fromm, bu yüzden önce insanın kendi iç dünyasında barışı sağlaması gerektiğini söyler. Sevginin bir başka boyutu da cesarettir. Sevmek, incinme ihtimalini göze almaktır. İnsanın ruhunu savunmasız bırakması, yüreğini açması, karşısındakinin onu reddedebileceğini ya da kırabileceğini bilmesine rağmen bu kapıyı kapatmaması, en büyük cesaretlerden biridir. Çünkü sevgi, güvenle başlar ve güven olmadan kök salamaz. Fromm, sevgiyi bir "karar" ve "irade" olarak görür. Sevgi, yalnızca duyguların yönlendirdiği bir akış değil, bilinçli bir seçimdir. Bu yüzden zaman zaman zor,

Duygu ve Düşünce