Cringe bir alıntı…Alıntı
“Ah, siz şu iki köpekli hanımefendisiniz… Daha önce de size onları eve yakın tutmanızı söylemiştik.”
“Özel mülkiyetteydiler…” diye başlamıştım ama sözümü kesmişti. Gözlerinin akı, kararmış yüzünde kaygı verici bir şekilde parlamıştı.
”Bizim için özel mülkiyet diye bir şey yoktur hanımefendi.”
Gereği yokken date, vibe, cringe demek...
Türk genci! Bu işte senin vazifen yazı ve konuşma dilinde yapabildiğin kadar az yabancı söz kullanmak, sana gösterilecek yeni Türkçe sözleri ezberleyerek benimsemek ve bu işin büyük ülküden bir parça olduğunu dairma hatırlamaktır.
Reklam
Tarih bilincinin akamete uğradığı dar boğazda, Türkçe'ye nefes aldırmaya çalışmak beyhude bir uğraş gibi gelse de; bugün avrupaî konuşma trendinden yoğun vibe alanlar, yarın bu milletin kader tayininde söz söyleme hakkını elinde bulunduracak. O zaman gör İstikbal Marşımızı.
"Hangi crazy beni cringe bulacakmış, lol!"
Başlarda biraz cringe bulsam da sonlarda koruma duvarlarının ötesinde olanları okumayı sevdim. 5 kitap planlansa da şu an 3' ü çıkmış. Sonraki kitapları okumayı değer mi, güzelse eğer arada başka kitap okumadan başlayacağım
To Celena
Young, and yet her face … It was an ancient face, wary and cunning and
limned with power. Beautiful, with the sun-kissed skin, the vibrant
turquoise eyes. Turquoise eyes, with a core of gold around the pupil.
Ashryver eyes.
The same as the golden-haired, handsome man who came up beside her,
muscled body tense as he assessed whether he’d need to spill blood, a bow
dangling from his hand.
Two sides of the same golden coin.
Aelin. Aedion.
They were both staring at her with those Ashryver eyes.
Aelin blinked. And her golden face crumpled as she said, “Are you
Elide?”
It was all Elide could do to nod. Lorcan was taut as a bowstring, his
body still half angled over her.
Aelin strode closer, eyes never leaving Elide’s face. Young—she felt so
young compared to the woman who approached. There were scars all over
Aelin’s hands, along her neck, around her wrists … where shackles had
been.
Aelin slid to her knees not a foot away, and it occurred to Elide that she
should be bowing, head to the dirt—
“You look … so much like your mother,” Aelin said, her voice cracking.
Aedion silently knelt, putting a broad hand on Aelin’s shoulder.
Her mother, who had gone down swinging, who had died fighting so
this woman could live—
“I’m sorry,” Aelin said, shoulders curving inward, head dropping low as
tears slid down her flushed cheeks. “I’m so sorry.” How many years had
those words been locked up?
Elide’s arm ached, but it didn’t stop her from touching Aelin’s hand,
clenched in her lap.
Touching that tanned, scarred hand. Warm, sticky skin met her
Reklam
Reklam