Bazı insanlar ölüm borcundan kurtulmak için hayat kredisini reddederler.
Dünyanın, kendi yansıman olduğunun farkına vardığında, ondan bağımsız olursun.
Reklam
Ağla adam ağla! Ağlamak, duyguların en hası! Elli üç yıldır aynı yastığa baş koyduk. Alışkanlığını yitirmenin acısı bu gözyaşları... Yaşamının kenar süsünü kaybettin. Rahatlığını gömdün. Artık ilaç vakitlerini anımsatarak, bana dair yaşatamadıklarının ya da kendi bencilliklerinin vicdan azabını dindiremeyeceksin. Zor günler bekliyor seni. Geçmişe, anılara daldıkça daha da büyüyecek bu acı. Gelip mezarıma çiçekler ekecek, sular dökeceksin. Ama hiçbiri azaltmayacak, bana ilaçlarımı anımsatmak kadar. İstediğin zaman sana kahve yapan da olmayacak artık. Keyfin de yarım kalacak. Yaşarken, hayattayken yüzüme söyleyemediklerin içinde büyüyecek, keşkeler saracak tüm ruhunu. Keşke yanımda olsaydı da nedensiz sarılmalarım öpmelerim olsaydı diyeceksin. Bir gün bir sabah da ben ona kahvaltı hazırlasaydım, keşke ne anlatırsa anlatsın meraklı gözlerle onu dinleseydim, diyeceksin. Artık çok geç be adam! Çok geç!
Bir an da döne döne, sonsuz bir girdabın içerisinde savrulmuş gibi olmuştum. Öldüm mü ben. Ben öldüm mü yani! Artık yok muyum? Mezarda mıyım yoksa! Allah'ım, bu içimden yükselen şey de ne? Dünyaya ait tüm duygularım; sevinçlerim, mutluluklarım, acılarım, korkularım, endişelerim birer ikişer benden kaçıyorlar sanki. Kocaman bir kapıdan girer gibiyim. Ölüm böyle bir şey miymiş? Yaşarken bizi korkuttukları, tüm yaşamımıza yön veren şey bu muymuş? İnsanın öldüğünü bilmesi ne garipmiş! Yaşarken, öldüğümüzü sandığımız anlarda ki korku ve dehşetten eser yok gerçeğinde. Aman Allah'ım! Ölmüşüm!..
Bundanmış meğer bunca koşturmaca, ağlama ve feryatlar. Sevdiklerimin yanıma gelmesi... Nasıl da anlamadım? Anlamamam gerekiyordu belki de. Torunum geldiğinde olmasa da -ki bu tür delilikler yapar- oğlumun gelmesinden kesin anlamalıydım.
İçim boşalıyor sanki. Boşaldıkça hafifliyorum. Yüzümde, huzurun gülümsemesi var, hissediyorum. Belirsizleşiyor hisler duygular firar ettikçe. Sadece düşünceler yerli yerinde.
:DAlıntı
"Cigerxwun'un fotoğrafının önünde durdu. Götürmesinden korktuğum için babam olduğunu söyledim. Yemen'e gidip gitmediğini sordu. Tabi gittiğini söyledim. Hatta seferberliğe katılmakla kalmadığını İstiklal Savaşı'nda da iki madalya aldığını ekledim. Hançeri bile götürmedi. Baba yadigarıdır diye..."
Reklam
Reklam