Ölüm bir dil meselesidir aynı zamanda. “Öldü" kelimesi kısa ve vurucudur. Son nefesin "d"si ve feryat dolu o son "i" hayatın alfabesindeki son harflerdir. Son seslinin üzerine düşen vurgu, ki o artık sesli bile değildir, son çiviyi çakar ve umuda yer bırakmaz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Acımak sözcüğüyle şöyle bir sorun yaşıyorum. Sanki karşımdaki kişinin benden 'farklı ya da 'aşağı' olduğu izlenimini veriyor. Aç bir köpeğe veya yaralı bir kediye acırım. Ama Justine, sen bir öteki değilsin. Sen benden farklı değilsin. Hepimizin er ya da geç yüzleşeceği bir şeyle şu an yüzleşiyorsun.
Bunalım, öz farkındalığın bedelidir. Hayatınıza yeterince derinden bakacak olursanız çaresizliği her yerde bulursunuz. 
Bize komşumuzu sevmemiz buyruldu. Ama kimse kim olduğunu bilmeden bu tikel komşuyu sırf kendisi için sevemez; yalnızca onun soyut insanlığını sevebilir.
Anlama için sevgi denilebilir. Ama hiçbir sözcük böylesine orta malı edilmemiştir.