(günler dargın nehirler gibi akıyor ıssız bir vahada kerem değilim
değilim, ama bütün barınaklarım yağmalandı
y u r d u m!)
D a h a Y ü k s e ğ e Ç ı k a r k e n . - Kişi şimdiye dek hayran olduklarından daha yükseğe çıktığında, tam da onlara batmış ve aşağı düşmüş görünür: çünkü onlar her koşulda, şimdiye dek bizimle birlikte (bizim sa yemizde de olsa) yüksekte olduklarını sanmaktaydılar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Forma herî kevin a peyva Kurd di hezara sêyem a berî mîladê da di nav nivîsên mîxî yên Sumeriyan da bi şêweya “Kardakî" hatiye bikaranîn. Arkeologê Frensî Thureau Dangin (k.d. 1944) tableta ku "Kardakî" tê da derbas dibe, li devera Mezopotamyayê li bajarê Teluyê ku li ser wîlayeta Zîqarê ye û dikeve başûrê Iraqa hevçerx peyda kiriye. Peyva Kardaki di serdema kralê Xanedana Sêyem a Urê Şu Sîn/Gimil-Sin (BZ ~2040- 2032) da ji aliyê waliyê wî yê bajarê Lageş (Lagash)ê yê bi navê Warad Nanar ve hatiye bikaranîn. Ev peyv di tabletê da bi şêweya "Mat Kardaki" derbas dibe. Ji ber ku di zimanê Sumerî da “mat” watayên wek welat û deverê dide û paşgira "ki” jî wateya cih û zemînê dide "Mat Kardakî" dibe "welatê Kurdan". Di serdema kralê Sumeriyan Şu-Sîn da ji bilî Kardakiyê deverên Su, Gutiyum, Erbîl û çend deverên dî jî di bin desthilata wî da bûn. Li gor ku ji Asurologê navborî Dangin tê veguhestin, devera "Su"yê li başûr rojavayê deryaçeya Wanê ye û devera Kardaki ya navborî jî cîranê wê ye. Hêjayî gotinê ye ku di serdema Şerefxanê Bidlîsî da jî li devera Bidlîsê bi navê “sûy”ê kelehek heye. Şerefxan di berhema xwe da li du cihan wek keleheke ava ya Bidlîsê ku di bin desthilata malbata Şerefxaniyan da ye navê Keleha Sûyê dide.¹º Herçiqas di belgeya Asûrî ya navborî da Sû wek welatê Kurdan nehatibe binavkirin jî, çawa ku ji Şerefnameyê jî tê fêmkirin, ew dever welatê Kurdan e.
T e k bir şey olabilmek, t e k bir şeye varabilmek için, çok yerde, çok şey olmak, bu bendeki sağduyudur. Bir süre için de bilgin olmam g e r e k i y o r d u.
Şüpheciler, her dediği üç beş anlama gelen feylesoflar ulusu içinde tek s a y g ı d e ğ e r örnek!
Sayfa 27
D i I v e D u y g u . - Dilin bize duyguyu iletmek için verilmediğini, tüm sıradan insanların en derin heyecanlarını anlatacak sözcükler aramaya utanmalarından anlıyoruz: bu heyecanların iletilişi sadece eylemlerde dışa vuruyor ve bu durumda bile, karşı taraf güdülerini anlamış göründüğünde bundan yüzleri kızarıyor. Genel olarak tanrının bu utancı esirgediği şairler arasında, en incelmiş olanları duygu dilinde tek hecelidirler ve bir baskıyı hissettirirler: asıl duygu-şairleri ise pratik yaşamda genellikle daha utanmazdırlar.