Göğe yükselen ateş gibidir.
Dumanı tüter, daha dudaktan dökülürken,
Toprak çeker köküne, su olur akar.
O vakit ki, gözlerimin önünde çiçekler açar.
Kışın ortasında açan tomurcuk gibidir.
Ne baharı bilir, ne güneşi tanır.
Gök gürler, yağmur yağmaz.
Su toprağını boğar.
Ve anlar ki
Zemheride gül istenmez
Bataklıkta gül yetişmez
Denize dökülen akarsu gibidir.
Ne yolda durur, ne deniz olur.
Bir gün unutulur, toprak emer, bulut olur,
O vakit ki,
Dua, döküldüğü yerde değil,
vuslatın vadesinde kabuldür.
Ve şimdi durup ardıma bakıyorum
Birinde rahmet, birinde hüzün, birinde emanet
Hangisi asıl olan?
Kavuşturan, bekleten, koruyan...