Büyük bir kitap daima yaşar, bizimle birlikte büyür ve yaşlanır, asla ölmez.
Zaman onu verimlileştirir ve dönüştürür, önem arz etmeyen kitaplarsa Tarih'in yanından kayıp geçer ve silinip gider.
Her insan, ne kadar müspet yaradılışta olursa olsun ölümünden sonra tekrar dirilmeyi düşünür, özler. Bu, hayat dediğimiz minnetler silsilesinin çok ileri zamana, müpheme atılmış bir mükafatı gibidir. En müsait ve daima kazanacak kâğıtlarla oynanan bir oyun gibi, yeniden, adeta baştan aşağı beğenmemek, inkar etmek, değiştiğinden dolayı sevinmek için kalmışa benzeyen küçük bir mazi şuurundan başka her şeyi, her tarafı değişmek, güzelleşmek şartıyla tekrar yaşamaya başlamak insanlığın elbette vazgeçemeyeceği bir hülyadır.