Bu vasat, geleceksiz, geleceğe güvensiz varlıktan, kendimi ondan ayıramayacağıma göre Ben diye adlandırmaya mecbur olduğum bu varlıktan yoruldum. Üzüntüleriyle, acılarıyla yakamı bırakmıyor; onun ıstırap çektiğini görüyorum ve onu teselli etmekten bile acizim. Kuşkusuz ondan daha iyiyim; bir yabancı hakkında konuşur gibi ondan söz edebilirim; hangi sebeplerin beni onun tutsağı yaptığını anlamıyorum..
Binlerce yıl olmak! düşünmek!
Sar beni iki kolunla da:
Mutun hiç kalmadıysa bana verecek—
Bak işte — acın var ya daha.
–Lou von Salome (Nietzsche, Hymnus an das Leben)