Umudun Tükendiği Yerde Dans Başlar1000Kitap
Horace McCoy'un 1935 yılında yayımlanan Atları da Vururlar romanı, Büyük Buhran döneminin umutsuzluğunu ve insanın hayatta kalma mücadelesini çarpıcı bir şekilde gözler önüne seren kısa ama etkisi uzun süren bir eser. Romanın merkezinde, günlerce hatta haftalarca süren yıpratıcı bir dans maratonuna katılan işsiz ve yoksul insanların hikâyesi yer alır.
McCoy, dans maratonunu yalnızca bir yarışma olarak değil, dönemin ekonomik ve toplumsal düzeninin bir metaforu olarak kullanır. Yarışmacılar para, yemek ve biraz olsun görünür olabilmek için bedenlerini ve ruhlarını tüketirken, onları izleyen kalabalık bu acıyı bir eğlenceye dönüştürür. Böylece roman, yoksulluğun insanları nasıl sömürüye açık hâle getirdiğini sert bir gerçekçilikle anlatır.
Romanın en dikkat çekici yönlerinden biri, umut ile umutsuzluk arasındaki ince çizgiyi sorgulamasıdır. Özellikle Gloria karakteri, hayata karşı duyduğu derin yabancılaşma ve karamsarlıkla dönemin kırılmış hayallerini temsil eder. Onun hikâyesi, yalnızca ekonomik çöküşün değil, insan ruhundaki tükenmişliğin de bir portresidir.
McCoy'un dili sade ve doğrudandır; süslü anlatımlara ihtiyaç duymadan okuru rahatsız edici bir gerçeklikle yüzleştirir. Romanın kısa hacmi, etkisini azaltmak yerine yoğunlaştırır. Sayfalar ilerledikçe okur, karakterlerin fiziksel yorgunluğundan çok ruhsal çöküşünü hisseder.
Atları da Vururlar, yalnızca Büyük Buhran dönemini anlatan bir toplumsal eleştiri değil; insan onuru, umut, çaresizlik ve merhamet üzerine unutulmaz bir sorgulamadır. Aradan geçen onlarca yıla rağmen güncelliğini koruması, McCoy'un insan doğasına dair gözlemlerinin ne kadar güçlü olduğunu gösterir. Kısa ama sarsıcı romanlar sevenler için mutlaka okunması gereken bir klasik.
Atları da Vururlar
Horace McCoy
Atları da Vururlar
Horace McCoyARAF’ta kalmak da bir seçimdir..
Alper Turgay Cehiz 
Araf adlı romanı, adından başlayarak okuru bir eşikte karşılıyor. Ne tam bir başlangıç ne de kesin bir son; daha çok sıkışıp kalınmış bir ruh hâli. Kitabın en güçlü taraflarından biri de bu duyguyu ana karakter üzerinden başarıyla aktarabilmesi. Karakterin yaşamla arzuları, gerçekle hayalleri, seçtikleriyle seçemedikleri arasında kalmışlığı okura geçiyor. Roman boyunca hissedilen temel duygu, tam da adının vaat ettiği gibi: Araf’ta kalmak.
Ancak bu sıkışmışlık, karaktere duyulan empatiyi artırsa da bazı gerçekleri değiştirmiyor. Romanı okurken sık sık şu düşünce aklıma geldi: İnsan bazen hayatın ona yaptıklarının değil, yapmaya cesaret edemediklerinin sonucunu yaşar. Ana karakterin yaşadığı çıkmazlar, iç çatışmaları ve kararsızlıkları anlaşılır olsa da, bunların önemli bir kısmının temelinde cesaretsizlik yatıyor. Bu noktada roman, istemeden de olsa modern erkeğin duygusal korkaklığına dair güçlü bir portre çiziyor.
Araf, bir anlamda şu cümlenin romanı gibi: “Yanındakiyle yaşarsın, aklındakiyle ölürsün.” Karakter hayatına devam ediyor, seçimler yapıyor, ilişkiler kuruyor; fakat zihninde ve kalbinde taşıdığı başka ihtimallerden hiçbir zaman tam olarak kurtulamıyor. Bu yüzden romanın asıl trajedisi yaşananlar değil, yaşanamayanlar. Söylenmeyen sözler, alınmayan riskler ve cesaret edilemeyen yüzleşmeler kitabın satır aralarında sürekli dolaşıyor.
Eserin dilinde ve atmosferinde yer yer Hakan Günday etkisini hissetmek de mümkün. Özellikle karakterlerin iç dünyalarını aktarırken kullanılan karanlık tonlar, insanın kendi zaaflarıyla yüzleşmesine odaklanan yaklaşım ve zaman zaman rahatsız etmeyi göze alan samimi anlatım bu etkiyi hatırlatıyor. Ancak Araf, bunu bir taklit olarak değil, kendi hikâyesini anlatırken beslendiği bir damarın yansıması olarak
Alper Turgay Cehiz Araf adlı romanı, adından başlayarak okuru bir eşikte karşılıyor. Ne tam bir başlangıç ne de kesin bir son; daha çok sıkışıp kalınmış bir ruh hâli. Kitabın en güçlü taraflarından biri de bu duyguyu ana karakter üzerinden başarıyla aktarabilmesi. Karakterin yaşamla arzuları, gerçekle hayalleri, seçtikleriyle seçemedikleri arasında kalmışlığı okura geçiyor. Roman boyunca hissedilen temel duygu, tam da adının vaat ettiği gibi: Araf’ta kalmak.
Ancak bu sıkışmışlık, karaktere duyulan empatiyi artırsa da bazı gerçekleri değiştirmiyor. Romanı okurken sık sık şu düşünce aklıma geldi: İnsan bazen hayatın ona yaptıklarının değil, yapmaya cesaret edemediklerinin sonucunu yaşar. Ana karakterin yaşadığı çıkmazlar, iç çatışmaları ve kararsızlıkları anlaşılır olsa da, bunların önemli bir kısmının temelinde cesaretsizlik yatıyor. Bu noktada roman, istemeden de olsa modern erkeğin duygusal korkaklığına dair güçlü bir portre çiziyor.
Araf, bir anlamda şu cümlenin romanı gibi: “Yanındakiyle yaşarsın, aklındakiyle ölürsün.” Karakter hayatına devam ediyor, seçimler yapıyor, ilişkiler kuruyor; fakat zihninde ve kalbinde taşıdığı başka ihtimallerden hiçbir zaman tam olarak kurtulamıyor. Bu yüzden romanın asıl trajedisi yaşananlar değil, yaşanamayanlar. Söylenmeyen sözler, alınmayan riskler ve cesaret edilemeyen yüzleşmeler kitabın satır aralarında sürekli dolaşıyor.
Eserin dilinde ve atmosferinde yer yer Hakan Günday etkisini hissetmek de mümkün. Özellikle karakterlerin iç dünyalarını aktarırken kullanılan karanlık tonlar, insanın kendi zaaflarıyla yüzleşmesine odaklanan yaklaşım ve zaman zaman rahatsız etmeyi göze alan samimi anlatım bu etkiyi hatırlatıyor. Ancak Araf, bunu bir taklit olarak değil, kendi hikâyesini anlatırken beslendiği bir damarın yansıması olarakReklam
Puan vermedi·136 syf.·
2026 19. kitabı
İnsan hayatı, bir merdiveni tırmanmak gibidir. Asansörle geçip gitmek, modern zamanların adeti. Bir anda ilerleyip durmak yada bir anda inip durmak fıtratın hiçte hoş karşılamadığı şeyler olarak önümüze çıkıyor.
Yazarımız bu kitabında da hayat asansöründe ilerlemek isterken fıtrata çarpıp sarsılıyor, iyi ki de sarsılıyor bu sayede bir merdivene ihtiyaç duyuyor. Bizde bu merdivenin adımlarını, düsturunu ve nasıl çıkılırsa verim alınacağını görüyoruz; bizzat yaşanmışlıklar üzerinden ve daha da yaşanılacaklar üzerinden.
Kitabımız dertleşerek kişisel geliştiren kitaplar kategorisine eklenebilir. Zira somut nasihatların sağlam bir piarla bestselleri doldurduğu çağımızda soğuk ve empatiden uzaklığı görmüyoruz bu kitapta; bizzat yaşanmışlık, acı çekmişlik ve test edilmişlik var. Yazarda bu yolculuğunu kalıcılaştırma ve kimilerine de merhem olma adına bizimle paylaşıyor hayatını, planlarını ve uygulamalarını.
Aşama aşama ilerleyen kitap, gayet akıcı bir dile sahip bir oturuşta okunacak türden. Sohbet havasında ve devamının geleceğini hissettiren türden.
Ben bazı notlarla yazarın uyguladığı metodları uygulamayı hedefliyorum. Özellikle keskin bir dönüşten öte hayatını adım adım yola sokmaya çalışanlar bu metodları görmek için bile okunur. Ara ara göze takılan motivasyoneller sözlerle süslendirilen kitabımızı; bu alanda sepeti kolunda işi yolunda kişiler tarafından da şevk kaynağı olarak okunacağını düşünüyorum. Kaldı ki herkesin her şeyden bir hissesi vardır yeter ki görmesini bilelim.
Ayrıca bundan sonraki çalışmalar için yazarın hayatındaki dönüşün benim görebildiğim ana kaynağı olan evebeyinlik rolüne dair öğretmenliğinden vermiş olduğu deneyimle birleştirilmiş bir çok evebeyne reçete olacak kitaplar gelebilir. Bu alan ne kadar dolu gözükse de uygulamalı sonuç alan
Fikirden büyülenmiştir Parmak Kız ama bir o kadar da serttir: "Paris'le sınırlı kalırsanız morukluk etmiş olursunuz;'der. Bu uçucu ağacı Ren kıyılarında da tutuşturun ki Alman dostlarımın resimleri de orada dans etsin; Agnel Geçidi'nin doruklarında tutuşturun ki İtalyan meslektaşlarımla birlikte şarkı söylesin; şu güzel mavi Tuna boyunca, Baltık kıyılarında da . . . Akdeniz'in, Atlantik'in ve Pireneler'in bu yakasındaki hakikatler,öte yakasındakilerle birleşsin; Türklere, İberlere, Mağriplilere, Kongolulara, Brezilyalılara doğru . .
Kitabı 3. Okuyuşum ve üç seferde de ayrı ayrı zevk aldım
Mitolojiyle ilgili ama miyoloji hakkında hiçbir bilginiz yoksa bile su gibi akacak bir kitap. Zaten ilk okuduğumda 5 yada 6. Sınıftaydım ve o zamanlar mitolojiye dair en ufak bir fikrim yoktu ve buna rağmen aşırı zevk alarak okumuştum.
Çocuk kitabı diye geçsede her yaş grubuna hitap edebilecek bi kitap henüz okumadıysanız kesinlikle öneririm
Rick riordanın dilini zaten cok seviyorum özellikle kitabın kendine has mizahına bayılıyorum
Pls gidin ve okuyun
Yaşamak, bazen bir günlüğün arasında kaybolmaktır.
Cahit Zarifoğlu denildiğinde çoğu okurun aklına şiirleri gelir. Benim için ise onunla tanışma noktası, 
Yaşamak kitabı oldu. Her ne kadar zaman zaman şiirlerini okusamda.Fakat itiraf etmeliyim ki bu tanışma, beklediğim kadar güçlü bir iz bırakmadı.
Yaşamak kitabı, klasik anlamda bir roman ya da anı kitabı değil. Daha çok yazarın iç dünyasına açılan, düşüncelerini, gözlemlerini ve ruh hâllerini satır satır kaydettiği bir günlük niteliğinde. Bu yüzden kitabı okurken bir hikâyenin peşinden gitmekten çok, bir insanın zihninde dolaşıyormuş hissine kapılıyorsunuz.
Normalde varoluş üzerine düşünmeyi, insanın kendini sorgulayan yanına dokunan eserleri okumayı severim. Ancak bu kitapta karşılaştığım dünya, alışık olduğum varoluşsal metinlerden biraz farklıydı. Cahit Zarifoğlu 'nun düşünce akışı zaman zaman derin ve etkileyici olsa da, bazı bölümlerde metnin içine girmekte zorlandım. Hatta kitabı okurken sıkıldığım anlar da olmadı değil. Çünkü eser, okurundan sürekli dikkat ve sabır isteyen bir yapıya sahip. Ve ben çok sabırlı sayılmam.Kitap beni hemen sarıp sarmalamalı:))
Bununla birlikte kitap, yazarın ruh dünyasını yakından tanımak isteyenler için oldukça kıymetli. Bazı cümleler var ki insanın zihninde uzun süre yankılanıyor. Hayata, inanca, insana ve zamana dair yaptığı gözlemler, onun ne kadar hassas bir kaleme sahip olduğunu gösteriyor.
Belki de Yaşamak kitabı, doğru zamanda okunması gereken kitaplardan biri ve benim doğru zamanıma denk gelmedi sanırsam. Benim okurluk yolculuğumda beklediğim etkiyi bırakmadı; fakat yine de bir yazarın iç sesine bu kadar yakından tanıklık etmek farklı bir deneyimdi.
Bazı kitaplar bizi içine alır, bazıları ise uzaktan bakmayı seçer. Yaşamak, benim için ikinci grupta kalan; sayfalarını kapattığımda saygı duyduğum ama kalbimde derin bir yer edinemeyen bir
Cahit Zarifoğlu denildiğinde çoğu okurun aklına şiirleri gelir. Benim için ise onunla tanışma noktası, Yaşamak kitabı oldu. Her ne kadar zaman zaman şiirlerini okusamda.Fakat itiraf etmeliyim ki bu tanışma, beklediğim kadar güçlü bir iz bırakmadı.
Yaşamak kitabı, klasik anlamda bir roman ya da anı kitabı değil. Daha çok yazarın iç dünyasına açılan, düşüncelerini, gözlemlerini ve ruh hâllerini satır satır kaydettiği bir günlük niteliğinde. Bu yüzden kitabı okurken bir hikâyenin peşinden gitmekten çok, bir insanın zihninde dolaşıyormuş hissine kapılıyorsunuz.
Normalde varoluş üzerine düşünmeyi, insanın kendini sorgulayan yanına dokunan eserleri okumayı severim. Ancak bu kitapta karşılaştığım dünya, alışık olduğum varoluşsal metinlerden biraz farklıydı. Cahit Zarifoğlu 'nun düşünce akışı zaman zaman derin ve etkileyici olsa da, bazı bölümlerde metnin içine girmekte zorlandım. Hatta kitabı okurken sıkıldığım anlar da olmadı değil. Çünkü eser, okurundan sürekli dikkat ve sabır isteyen bir yapıya sahip. Ve ben çok sabırlı sayılmam.Kitap beni hemen sarıp sarmalamalı:))
Bununla birlikte kitap, yazarın ruh dünyasını yakından tanımak isteyenler için oldukça kıymetli. Bazı cümleler var ki insanın zihninde uzun süre yankılanıyor. Hayata, inanca, insana ve zamana dair yaptığı gözlemler, onun ne kadar hassas bir kaleme sahip olduğunu gösteriyor.
Belki de Yaşamak kitabı, doğru zamanda okunması gereken kitaplardan biri ve benim doğru zamanıma denk gelmedi sanırsam. Benim okurluk yolculuğumda beklediğim etkiyi bırakmadı; fakat yine de bir yazarın iç sesine bu kadar yakından tanıklık etmek farklı bir deneyimdi.
Bazı kitaplar bizi içine alır, bazıları ise uzaktan bakmayı seçer. Yaşamak, benim için ikinci grupta kalan; sayfalarını kapattığımda saygı duyduğum ama kalbimde derin bir yer edinemeyen birReklam
Reklam