Raisa
@dalliaancee
Kitap okuyan biri, ölmeden önce binlerce hayat yaşar. Hiç okumayan insan ise sadece bir hayat.
54 okur puanı
Mayıs 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Raisa bir yorumu yanıtladı.
Bəzən nə yazacağını bilmirsən, amma sadəcə yazmaq istəyirsən. Durğu işarələrini də qoymağa bəzən səbrin və hövsələn çatmır. Elə hey istəyirsən ki, beynindəkiləri kağıza tökəsən. Qorxursan ki, geciksən, fikirlərin uçar. Bir daha əvvəlki kimi düşünə, ardıcıllığı yadına sala bilmərsən. Bəzən deyirlər ki, səhər tezdən qalxmaq səni digər insanlardan fərqləndirir. Hə, doğruymuş. Məsələn, günəşin ilk şəfəqlərini, quşların nəğməsini, havadakı o mehi, şəhərin səssizliyini ilk mən duydum. Gündüz həyətin torpağı üzərində səs-küy salaraq oynayan, səsləri ta balkonuma kimi gələn uşaqların sevinc hayqırışlarını, nərd oynayan dayıların oyun söhbətlərini, söhbət edən xalaların sözcüklərini, reaksiyalarını duymuram. Səssizliyin içindəki duyulmayan səs-küy insana necə də hüzur verirmiş. Bəlkə də balkonunda mənim kimi edən, amma görə bilmədiyim insanlar anlayar sezərək hiss etdiyim duyğularımı. Bir azdan günəş ən təpəyə çıxacaq- şəhərin səs küyü başlayacaq, uşaqların oyun səsləri, dayıların nərd söhbətləri, xalaların qiybətləri həyatımızın- günümüzün tamamlanacaq olan parçalarını kompensasiya edəcək. Mənə düşən hissəsini də ya yazaram, ya da yerinə yetirərəm. Burda qərarsızam…
09.05.24
İnsan ne yazacağını bilmeden yazdığı zaman içindekileri ortaya dökebilir. Doğan güneşi, sabahın o hoş sesini dinlemek insana huzur verebilir. Ama doğan güneş ve çevreden gelen o sesler bize gerçekten huzur veriyor mu? Bize huzur veren asıl şey ne? Bende bu konuda kararsızım...
Raisa bir yorumu yanıtladı.
Hayat arsızdır ve ondan en nefret ettiğiniz anında size daha sıkı sarılır.
Raisa bir yorumu yanıtladı.
Dünyadakı Cənnət’i sizə anlatsam, yəqin ki, yenə də inanmazsınız. Bu Cənnət’i görmək üçün görən göz, duyan qulaq lazım deyilmiş. Hiss etmək yetərli imiş.
İstərəm ki, anladacağım bu yazılar bütün
Raisa bir yorumu yanıtladı.
“Uzun-uzun fikirlərə dalanda ilk düşündüyün nə olur?” deyə soruşanda həmişə nə cavab verəcəyini bilməzdi. Qarışıq düşüncələrin harmoniyası onda elə bir yaşam tərzi yaratmışdı ki, ipin ucunu nəinki tapmaq, ipin özünü belə itirmişdi.
Buna həyatdan əlini üzmüş insan fiquru kimi baxsam, harada səhv etdiyimi yəqin ki, tapa bilmərəm.
Bəzən üzünə dəyən ilıq bir yay küləyi ilə saçlarının geriyə daranması gözlərinin rəngini elə bəlirginləşdirirdi ki, ilk hansı rəngi sezməyə başlayacağını bilmirdi.
Qəhvəyinin tonu mu idi bu? Yoxsa dənizin üzərinə öz rəngini sərən mavinin yansıması mı?
Fikirləri kimi gözlərində yaranan bu harmoniya onu sanki fərqli bir dünyaya tərəf çəkirdi. Yoxsa bu gözlərdə gördüyü sevgi idi mi?
Həyatda ipin ucunu itirmiş birindən soruşulan necə də qəribə bir sualdır?
Sevildiyini belə bilmirdi. Yoxsa heç sevilmədiyindən mi idi bu uzun-uzun dalışlar?
Bəzən istəyirdi bunlar hamısı bir yuxu olsun, dalğaların sahildə çabalayan balığın həyatını qurtarıb onu dənizə qərq etdiyi kimi, o dalğalar da onu ümman dənizinə yola salsın.
