Toplumsal zorlukların gölgesinde Cemile·80 syf.·
10/10
2026 3. kitabı
Cemile, cephedeki kocası Sadık ile sadece dört ay evli kalmıştır. Sadık’tan gelen mektupların hep "Karım Cemile’ye selam ederim" diye soğuk ve adettendir bir cümleyle bitmesi, Cemile’nin içindeki sevgi açlığını ve duygusal yalnızlığını gözler önüne serer. O, bir ailenin "emaneti" veya cephedeki bir adamın "malı" olmaktan çok daha fazlasıdır; ancak toplum ona sadece bu rolü layık görür. Cemile’nin romanın başlarındaki hırçın, kural tanımaz ve neşeli tavırları, aslında bu duygusal kafese karşı geliştirdiği bir savunma mekanizmasıdır.
Hayatına giren Danyar, alışılagelmiş güçlü, hitabeti kuvvetli topraklılardan biri değildir. İçine kapanık, savaşta yaralanmış ve ruhu örselenmiş bir yabancıdır. Cemile’nin Danyar’a çekilmesi fiziksel bir beğeniden öte, ruhsal bir aynalanmadır.
Cemile, Danyar’ın bozkırda yankılanan şarkılarında kendi içindeki bastırılmış çığlığı, özlemi ve memleket sevgisini bulur. O şarkılar, Cemile'nin ruhundaki kilitleri açar. Aşk, Cemile için bir lüks değil; var olduğunu, hissedebildiğini ve her şeyden önemlisi sevebildiğini fark ettiği bir aydınlanma anıdır
Gerçekten okuduğum en iyi kitaplardan biriydi.
Bana hissettirdiklerini anlatamam.
Kitabı kayınçonun gözünden okumak farklı bir keyifti. Danyar ve Cemile çok hoşuma gitti.
Cemile'nin ve kayınçonun ilk başta Danyar ile dalga geçmesi çok sinirlendirmişti beni. Ama sonra gerçekten çok güzel ilerledi. Kayınçonun Cemile ile Danyar'ı çizdiği sahne benim en sevdiğim sahne oldu
Ayrıca arka planda tarihi de konu alıyor. Bunu eminim ki okuyunca anlayacaksınız.
Cengiz Aytmatov kitapları bir şaheserdir. Lütfen 1-2 saatinizi şu 80 sayfalık kitaba ayırın.
Savaş yıllarında geçen ve Cemile ile Danyar arasındaki yakınlaşmayı anlatan bir roman. Hikâye boyunca karakterlerin duyguları ve yaşadıkları değişim dikkat çekiyor. Aşkın ve insanın kendi hisleriyle yüzleşmesinin anlatılışı oldukça etkileyici.
Seyit'in Gözünden CemileEdebiyat
Cengiz Aytmatov'un yazdığı en güzel aşk hikâyesi olarak bilinen kitap Cemile. Kitaba adını veren Cemile'nin kaynının ağzından okuyoruz hikâyeyi: Seyit... Kendi duygularının bile çok sonradan farkına varan Seyit...
Cemile, alımlı ve güzel bir kadın. Gözleri üstüne çekecek cazibesi, yeri geldiğinde de aklındakileri çarpıtmadan söyleyebilecek cesur bir yüreği var. Zaten dikkatleri üstüne çekmesindeki sebep de bu.
Eşi savaşta ve mümkün olduğunca evdekilere mektup göndermeye çalışsa da mektubunda Cemile'ye doğru düzgün bir kelamı yok. Bu, onlar için normal karşılansa da haliyle Cemile bu duruma üzülüyor ve yavaş yavaş eşinden uzaklaşıyor. Bu sırada Danyar giriyor hikâyeye. Sessiz, kendini öyle herkese açmayan birisi. Seyit, yengesine korumacı bir gözle yaklaştığı için Danyar'ın Cemile'ye olan bakışlarından hoşlanmasa da yavaş yavaş Danyar'ın içindeki o saf duyguyu görüyor ve bunu destekliyor.
Danyar'ın hisleri karşılıksız değil ama bu aşk yasak bir aşktır çünkü Cemile evli bir kadındır. Hikâye bu yasak aşkı biraz daha masumlaştırmak için Seyit'in ağzından yazıldı belki de. Hikâyenin sonunda Seyit'in kendini özgür bırakması ve kendi duygularına ses vermesi büyük adımlardan biriydi.
Kısa ve yarım kalmış bir kitaptı benim için. Yine de duyguların iyi geçirilmiş olması ve Seyit'in de kendi yolunu bulması etkileyiciydi.
İncecik ve dili hiç ağır değil,çok akıcı bi kitap. Öncelikle savaş fobisi olan biri olarak savaşın ağırlığını ve ödettiği bedelleri bi daha gördük kitapta,kadınlar, ihtiyarlar ve hatta çocuklar buğday taşırken çektikleri sıkıntıların anlatıldığı satırlar beni çok etkiledi eğer savaş olmasaydı, bunlara böyle ağır yükleri taşıtırlar mıydı?"
Ve tabiki danyar'ın sakat ayağıyla o koca çuvalı taşıdığı sahne. sanki filmini izlemişim gibi gözlerimin önünde canlandı ve içim sızlayarak okudum o satırları. Bi erkek olmanın gururu sevdiği kadının önünde küçük düşmeme çabası üstelik eksik hissetmesin yüküydü danyar'ın taşıdığı yük. Savaşta sakat bir erkek olmanın, kocası cephede olan güzel bi kadına aşık olmanın, daha çocukken yalnız bırakılmış, sevgi ve ilgiden mahrum büyümüş olmanın ve koca dünyada yapayalnız olmanın da yüküydü. Bu kadar ağır bi yükü yine de gık demeden taşıdı danyar. işin ahlaki boyutuna girmeden danyar ile cemile arasındaki aşkın sahiciliğine odaklanmak istiyorum. danyar'ı en başta herkes gibi cemile de ciddiye almadı, hatta yer yer alay etti onunla. ne zaman ki danyar, tüm kalbi, ruhu, benliği ve zerreleriyle hissederek türküler söyledi, o zaman aşık oldu cemile ona. danyar ise en ta en baştan aşıktı cemile'ye ama hiçbir şey yapmıyordu aşkı için. ne zaman ki o türküleri söyledi o zaman aşkları başladı. Saf sahici bir aşk. Fiziksel güdülerden arınmış. Cemile’nin etrafındaki erkeklerin ona sunduğu ilgiden çok farklı bir boyutta. O yüzden peşinden gitmeye karar verdi çünkü böylesi insanın başına bir defa ya gelir, ya da gelmez. Yine de işin ahlaki boyutunu sorgulamak isteyen ahlak bekçisi okurlar için kitabın sonunda sadık 'ın ağzından duyarız cemile'ye verdiği kıymeti: "altın saçlı kadın bile en aşağı bir erkekten daha aşağıdır."
Ayrıca sevgisiz kalmış bir
1958’de yayımlanmış olan bu novella, 
Cengiz Aytmatov ’un ilk büyük çıkışlarından biri ve Fransız şair Louis Aragon’un “dünyanın en güzel aşk hikâyesi” dediği eser. Haklı da bence. Hikâye II. Dünya Savaşı sırasında, erkekler savaşta olduğu için ağır işlerin kadınlara ve çocuklara kaldığı, Kırgız bozkırında bir köyde geçiyor.
Erkekler cephede, kadınlar ve çocuklar köyde kalmış. Cemile köyün en güzel, en başına buyruk kızı. Kocası Sadık savaşta, o ise kaynı Seyit (anlatıcı) ve cepheden sakat dönen Danyar’la beraber harmanda çalışıyor. Seyit, henüz 15 yaşında bir çocuk. Abisine hayran, yengesiyle arkadaş. Danyar ise önce içine kapanık, suskun bir adam gibi geliyor. Ta ki türkü söylemeye başlayana kadar. Kitap orada başka bir yere evriliyor.
Cemile’nin Danyar’a yakınlaşması hikayede birdenbire olmuyor, yavaş yavaş örülüyor. Cengiz Aytmatov aşkı büyük laflarla, dramatik sahnelerle anlatmıyor. Bir bakış, bir susuş, bir türküyle anlatıyor. Burada önemli olan Cemile’nin evli bir kadın olması da değil bence, zira Aytmatov Cemile'nin evli oluşunu hikâyenin gerilimi için kullanıyor ve bunu yargılamadan, sadece anlatıyor. Ne Cemile’yi kahramanlaştırıyor ne de Danyar'ı suçlu çıkarıyor.
Aytmatov'un vurguladığı şey Cemile'nin kendi kararını verme anı, cesareti. Bu kararı verirken evli olup olmaması hikâyenin sadece gerilimini sağlıyor ; anlatılmak istenen, karakterin içindeki dönüşüm, kendi sesini duyması, onun peşinden gitmesi, kendini seçmesi. Yani Cemile'nin evli olması kısmı Aytmatov için ahlâki bir mesaj vermek değil, hikâyenin bağlamını kurmak.
Cengiz Aytmatov 'un dili de bozkır gibi. Tozlu harman, atlar, rüzgâr, dağ.. Süs yok, fazlalık yok. Her şeyi öyle güzel anlatıyor ki..
Cengiz Aytmatov ’un ilk büyük çıkışlarından biri ve Fransız şair Louis Aragon’un “dünyanın en güzel aşk hikâyesi” dediği eser. Haklı da bence. Hikâye II. Dünya Savaşı sırasında, erkekler savaşta olduğu için ağır işlerin kadınlara ve çocuklara kaldığı, Kırgız bozkırında bir köyde geçiyor.
Erkekler cephede, kadınlar ve çocuklar köyde kalmış. Cemile köyün en güzel, en başına buyruk kızı. Kocası Sadık savaşta, o ise kaynı Seyit (anlatıcı) ve cepheden sakat dönen Danyar’la beraber harmanda çalışıyor. Seyit, henüz 15 yaşında bir çocuk. Abisine hayran, yengesiyle arkadaş. Danyar ise önce içine kapanık, suskun bir adam gibi geliyor. Ta ki türkü söylemeye başlayana kadar. Kitap orada başka bir yere evriliyor.
Cemile’nin Danyar’a yakınlaşması hikayede birdenbire olmuyor, yavaş yavaş örülüyor. Cengiz Aytmatov aşkı büyük laflarla, dramatik sahnelerle anlatmıyor. Bir bakış, bir susuş, bir türküyle anlatıyor. Burada önemli olan Cemile’nin evli bir kadın olması da değil bence, zira Aytmatov Cemile'nin evli oluşunu hikâyenin gerilimi için kullanıyor ve bunu yargılamadan, sadece anlatıyor. Ne Cemile’yi kahramanlaştırıyor ne de Danyar'ı suçlu çıkarıyor.
Aytmatov'un vurguladığı şey Cemile'nin kendi kararını verme anı, cesareti. Bu kararı verirken evli olup olmaması hikâyenin sadece gerilimini sağlıyor ; anlatılmak istenen, karakterin içindeki dönüşüm, kendi sesini duyması, onun peşinden gitmesi, kendini seçmesi. Yani Cemile'nin evli olması kısmı Aytmatov için ahlâki bir mesaj vermek değil, hikâyenin bağlamını kurmak.
Cengiz Aytmatov 'un dili de bozkır gibi. Tozlu harman, atlar, rüzgâr, dağ.. Süs yok, fazlalık yok. Her şeyi öyle güzel anlatıyor ki..