Haziran ayı programımızın ikinci haftasında inceleyeceğimiz modern bir kült: Dövüş Kulübü. Tüketim çılgınlığına, modern sistemin insanı tek tipleştiren çarklarına ve kimlik arayışına distopik, yeraltı bir pencereden bakan bu sarsıcı eserin künyesi ve sinematik detayları şu şekildedir:
Kitap Künyesi
Kitap Adı: Dövüş Kulübü (Fight Club)
Yazar: Chuck Palahniuk
Orijinal Basım Yılı: 1996
Türkiye'deki Yayıncı: Ayrıntı Yayınları
Sayfa Sayısı: ~224 (Baskıya göre küçük değişiklikler gösterebilir)
Çevirmen: Elif Özsayar
Tür: Roman / Yeraltı Edebiyatı / Psikolojik Kurgu
Film Künyesi
Film Adı: Fight Club (Dövüş Kulübü)
Yönetmen: David Fincher
Vizyon Yılı: 1999
Başroller: Brad Pitt (Tyler Durden), Edward Norton (Anlatıcı), Helena Bonham Carter (Marla Singer)
Süre: 139 Dakika
IMDb Puanı: 8.8 / 10
Kitap ile film arasındaki anlatım dili, son kısımlardaki kurgusal farklılıklar ve David Fincher'ın beyaz perdeye aktardığı o eşsiz kaotik atmosfer, yazılı analizlerimiz için harika bir malzeme sunuyor. Bireysel okuma ve izleme sürecinizde Tyler Durden karakterinin sosyolojik alt metnine dikkat etmeyi unutmayın!
Keyifli okumalar ve iyi seyirler dileriz.
SENTEZ ENTELEKTÜEL OTURUM | AYIN KİTABI
KİTAP KİMLİĞİ
Kitap Adı: Dövüş Kulübü (Fight Club)
Yazar: Chuck Palahniuk
Tür: Kurgu
Sayfa Sayısı: 224
Odak Noktası: Tüketim Çılgınlığı, Kimlik Karmaşası, Nihilizm ve Modern Yabancılaşma
Soru: Yazarın bu eserde inşa ettiği düşünce dünyası, bugünün modern insanı için bir "çözüm" mü sunuyor, yoksa sadece "sorunu" mu derinleştiriyor?
Cevap: Palahniuk, mobilya kataloglarında kaybolan modern insanın uyuşmuşluğunu yıkmak için şiddeti, acıyı ve dibe vurmayı bir uyanış yöntemi olarak sunar. Ancak Tyler Durden'ın vaat ettiği bu "özgürlük", sistemi yıkmaya çalışırken kendi faşizan
Yazar Azra Kohen’in ‘Gör Beni’ kitabını yeni bitirdim sayılır ve kapağını kapadığımdan beri ne kitabın türünü ne de hangi mesajı vermek istediğini tam olarak algılayabildim. Kitabın başındaki “Öykü akışı kronolojik değildir. Şekilde kusur aramak yerine, içerikteki anlamı fark etmeye odaklanmanız dileğiyle..” ifadesinden öyküde zaten oturmayan bir şeyler var olduğunu çıtlatmış yazar. Benim hikayedeki derinliği bulamamanın asıl nedeni olayların kronolojik olup olmadığıyla ilgili değil bu arada. Bundan daha fazla göze çarpan şey; noktalama işaretlerinin kullanımıyla ilgili bazı bariz hatalar, karakterlerin davranışı, üslubu ve inandırıcılığıyla ilgili eksiklikler, olaylar arası kopukluk ve de arka plandaki olay örgüsünün eksik aktarımı.
Yazarın, hem bazı tarihsel gerçekler vererek didaktik bir amaç sergilemek hem de bunları bir aşk hikayesiyle harmanlayarak okuma zevkini diri tutmak istediği çıkarımında bulunabiliyorum. Sunduğu bilgilerin bazısını ufuk açıcı da buldum; fakat, bu bilgi aktarımının belli bir noktadan sonra aniden kesilip yerini aşk hikayesine bırakması bende ucuz aşk romanı okuyorum hissi yarattı ne yazık ki. İki aşığın aşk kokan cümleleri, bir türlü birbirine kavuşamaması, sergiledikleri tripsel tavırlar vs. bir süre sonra can sıkıcı hale geldi. Tarihsel romanları severim, Cumhuriyet dönemini işleyen tarihsel ve kurgusal metinleri ayrı bir severim, içerisinde bir tutam aşkı barındırıyor olmasına da ses etmem. Aşk ve sevda öyküleri barındırmayan bir tarih anlatımı istiyor olsam, geçmişi bütün keskinlikleriyle ve gerçeklikleriyle anlatan tarih kitaplarına yönlenirim zaten. Lafım, bu kitaptaki aşk hikayesinin yapay kalmışlığına ve tarihsel olay örgüsüne tam olarak yedirilememesine.
Bunların dışında beni rahatsız eden diğer detayları şöyle
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bugün sizlere sevgili yazar Oya Mumcuoğlu kaleminden çıkan Atlasın Kızları ile geldim.
Bu kitap benim için sadece kadın seyyahların anlatıldığı bir eser değil; tarihin gölgelerinde bırakılmış cesur kadınların izini süren ilham verici bir yolculuk oldu.
Yıllardır bize keşiflerin, büyük yolculukların ve maceraların hep erkeklere ait olduğu anlatıldı.
Oysa bu kitap gösteriyor ki kadınlar da yüzyıllar boyunca hayallerinin peşinden gitmek için büyük mücadeleler vermiş.
Kimi erkek kılığına girerek gemilere binmiş, kimi tek başına bilinmeyen coğrafyalara yolculuk etmiş, kimi ise toplumun tüm baskılarına rağmen özgürlüğünden vazgeçmemiş.
Kitapta en çok etkilendiğim isimlerden biri Jeanne Baret oldu.
Erkek kılığına girerek dünya turuna çıkan ilk kadın olması gerçekten hayranlık uyandırıcıydı.
Catalina De Erauso’nun sıra dışı hayatı, Isabella Bird’ün keşif tutkusu, Alexandra David-Néel’in Tibet yolculuğu ve Freya Stark’ın Anadolu üzerine yaptığı çalışmalar ise kitabı daha da etkileyici hale getiriyor.
Her bölümde farklı bir kadının hikâyesini okurken hem şaşırıyor hem de o dönemin şartlarını düşündükçe hayran kalıyorsunuz.
Üstelik yazarın dili oldukça sade ve akıcı olduğu için tarihi bilgiler yoğun olmasına rağmen kitap hiç sıkmıyor.
Atlasın Kızları; cesaret, özgürlük ve hayallerinin peşinden gitmek üzerine çok güçlü bir eser olmuş.
Kadın tarihi, biyografi ve keşif hikâyeleri okumayı sevenlerin mutlaka şans vermesi gereken kitaplardan biri olduğunu düşünüyorum.
“Bazı kadınlar bavullarına sadece eşyalarını değil, cesaretlerini de koyup yola çıktı…”
Din Üstüne DairAlıntı
David Hume’un Din Üstüne kitabını okurken en çok dikkatimi çeken şey, Hume’un doğrudan “Tanrı yoktur” gibi kaba bir sonuca gitmek yerine, insan aklının nasıl çalıştığını ve nerelerde sınırlarına çarptığını göstermeye çalışması oldu. Kitap boyunca beni en çok etkileyen taraflardan biri, bilinmeyeni hemen metafizikle doldurma eğilimimizi sorgulamasıydı. Çünkü bana göre de insan, açıklayamadığı her boşluğu doğrudan “tanrısal”, “metafizik” ya da “zorunlu bilinç” kavramlarıyla doldurmaya çok yatkın. Hume burada oldukça güçlü bir şekilde, sınırlı deneyimimizden sonsuz sonuçlar çıkaramayacağımızı gösteriyor.
Özellikle tasarım argümanına yaptığı eleştiriler oldukça dikkat çekiciydi. Bir ev gördüğümüzde mimar sonucuna ulaşmamızın sebebi bunu deneyimlemiş olmamızdır; fakat evrenlerin nasıl oluştuğuna dair hiçbir deneyimimiz yok. Bu yüzden “düzen varsa tasarımcı vardır” çıkarımının zorunlu bir sonuç değil, en fazla bir analoji olduğunu söylemesi bana oldukça mantıklı geldi. Benim açımdan burada önemli olan nokta, Hume’un düzen fikrini tamamen reddetmesi değil; analojinin sınırlarını göstermesi. Çünkü gerçekten de evreni neden yalnızca bir makineye benzetiyoruz? Neden bir organizmaya, bir canlıya ya da kendiliğinden gelişen doğal süreçlere benzetmeyelim? Hume’un özellikle “üreme” örneğini öne çıkarması burada çok güçlüydü. Çünkü deneyimimizde aklın üremeden doğduğunu görüyoruz ama üremenin akıldan doğduğunu gözlemlemiyoruz.
Kitabı okurken benim aklıma gelen ve ayrıca önemli bulduğum noktalardan biri de saat-saatçi analojisiydi. Tasarım argümanında genellikle “Saat varsa saatçi vardır” örneği kullanılıyor; fakat burada “saatçi” ile tam olarak neyin kastedildiği bana problemli göründü. Eğer yalnızca saati fiziksel olarak yapan ustadan söz ediliyorsa, bu durumda yalnızca mekanik
Olasılıksız, ilk bakışta bir bilimkurgu ya da gerilim romanı gibi duruyor ama okudukça bunun biraz daha farklı bir şey olduğunu fark ediyorsunuz. Çünkü kitap sadece olay örgüsüyle ilerlemiyor; sürekli kafanıza bir fikir atıp onunla uğraşmanızı istiyor.
Hikâyenin merkezinde David Caine var. İstatistik profesörü ama hayatı pek de yolunda gitmiyor. Kumar bağımlılığıyla uğraşıyor, epilepsi nöbetleri geçiriyor ve bir noktadan sonra yaşadığı bir nöbet her şeyi değiştiriyor. Bundan sonra olaylar bildiğimiz anlamda ilerlememeye başlıyor.
Kitabın en ilginç tarafı da burada. David, olası gelecekleri görebilmeye başlıyor. İlk başta kulağa süper güç gibi geliyor ama roman bunu öyle işlemiyor. Tam tersine, ne kadar çok şey görürse durum o kadar karmaşık hâle geliyor.
Okurken sık sık özgür irade meselesine dönüyorsunuz. Gerçekten seçim yapıyor muyuz, yoksa sadece bize seçim yapıyormuşuz gibi mi geliyor? Fawer bu soruları ortaya atıp geçmiyor. Olasılık teorisi, matematik ve nöroloji gibi konuları hikâyenin içine yerleştiriyor. İlginç olan şu ki bunlar ders gibi durmuyor; aksine merakı artırıyor.
Benim en sevdiğim tarafı, bilimsel fikirleri kullanırken hikâyeyi geri plana atmaması oldu. Bir yandan ne olacağını merak ederek sayfaları çeviriyorsunuz, bir yandan da anlatılan fikirler üzerine düşünüyorsunuz.
Olasılıksız bittikten sonra akılda kalan şey sadece olaylar değil. İnsan ister istemez geçmişte verdiği kararları düşünüyor. Hayat gerçekten seçimlerimizin sonucu mu, yoksa biz sadece ihtimaller arasından ilerleyen bir yolun üzerinde mi yürüyoruz?
#dahayakındanbak
#davidellis
"Ama sevdiğiniz insanlar için bunu yapabilirdiniz. Onlara inanmak zorundaydınız. Aksi kanıtlanana kadar onlara inanmak zorundaydınız. Onlar size ihanet edene kadar."
Simon, mutlu evliliği olan, işinde başarılı ve saygın bir profesördür. Karısı Vicky ile birbirlerini çok sevmektedirler. En azından dışarıdan görünen budur. Simon, şehir merkezine gittiği bir gün eski sevgilisi Lauren ile karşılaşır. O günden beri kadını bir daha aklından çıkaramaz. Yanlış olduğunu bilse de kendine engel olamaz ve Lauren ile görüşmeye başlar.
Vicky ise şiddet mağduru kadın ve çocuklara yardım için çalışmaktadır. Kendi geçmişi de karanlık olan genç kadın bağlantıları sayesinde işini yapar. Kocasından sakladığı birçok sır vardır. İşin gerçeği sır saklayan sadece Vicky değildir.
Lauren, cadılar bayramı günü evinde öldürülmüş olarak bulunur. İntihar gibi görünse de araştırma sonucu bunun bir cinayet olduğu anlaşılır. Peki bu cinayeti kim neden işlemiştir. Cinayeti araştıran Jane ise Simon'ın eski arkadaşıdır. Bulduğu kanıtlar ile olayı çözebilecek midir?
Yasak aşkın, yüklü miktarda bir mirasın ve geçmişten gelen sırların olduğu bu oyunda kim yalan söylüyordur?
‘Daha Yakından Bak’ şok üstüne şok yaşadığım, kimin suçlu kimin kurban olduğunun son ana kadar asla anlaşılmadığı harika bir kurgu. Gizem, gerilim, ihanet, intikam, kedi fare oyunu, heyecan ne ararsanız bu kitapta var.
İlk başta basit bir aldatma ve cinayet sanarak okumaya başlarken, ilerleyen sayfalarda bambaşka bir boyuta evriliyor. Yazarı ilk kez okudum ama kalemini çok sevdim. Hem çok akıcı hem de çok zekice kurgulanmıştı.
Adı gibi bazı olaylara daha yakından bakmamız gerektiğini hatırlatan ters köşelerle dolu bir kitaptı. Benim gibi bu tarz kurguları seviyorsanız kesinlikle bayılarak
