Şair dayı der ki;
Unutmak, yanlışları tekrarlatma bakımından sakıncalıdır. Aptallar unuturlar. Unutmak cahilliğe yol açar.
Kendim için bir umudum kalmadı artık. İnsanlardan da hoşlanmıyorum... Yıllar oldu, kimseyi sevmiyorum.
Hepinizin içinde yok edici bir canavar yatıyor.
Sizlerin ne ormanlara, ne kuşlara, ne kadınlara, ne de birbirinize karşı güzel duygularınız yok.
“Bu kadar aksi olma dayı!” dedi yeğeni.
“Ya ne olayım ha?” dedi Scrooge.
Bunca aptalla dolu bir dünyada yaşarken başka şansım mı var?
Antep'te ilkokulu bitirdikten sonra babam İstanbul'a, Robert Kolej'e gönderdi beni. İşlemleri Ali Dayım yaptı. Ali Kazanoğlu. Annemle kardeş çocuklarıydılar. Ama biz Ali Dayı derdik ona. Öğretmendi. O sıralarda İstanbul Milli Eğitim Müdür Yardımcılığı yapıyordu sanırım. Bir de oyun yazmıştı. "Alp Aslan" Hem "hamasi"ydi, hem de kadın rolü yoktu içinde; bu yüzden Anadolu'da neredeyse her lisede oynanmıştı. Yatılı okuyacaktım. Eşyalarım hazırlandı. Dayı Ahmet Ağa İlkokulu'ndan Robert Kolej'e. Suburcu'ndan Bebek'e. Beni İstanbul'a annemle babam getirdiler, Theodorus Hall'ün ikinci katındaki yatakhaneye yerleştirdiler. Yanaklarımdan öptüler. "Hafta sonu görüşmek üzere" gözyaşlarını göstermemeye çalışarak gittiler.
