Ruhumun yeniden çiçeklenişi ile aklıma gelince canımı yakan ağıt arasında kırmızı bir ip var sanki. Artık canım yanmıyor. İçimden geçen ve içine dalıverdiğim nehrin sularında her şeyin yeniden ve yeniden doğabileceğini biliyorum artık. Bu bilinçle ruh derimi alıkoyan her şeyden bir bir uzaklaşıyorum.
Kaçtıkça demiyorum, vardıkça daha bir kendim olduğum bu suları ne çok özlemişim ben.