Hatice Özay
@ddiotima
En güzel baharlar benim oldu.Evren’den torpilim var!
Rehber Öğretmen
Denizli
Burdur, 10 Temmuz 1987
54 okur puanı
Şubat 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Hatice Özay
, bir kitap okuduPuan vermedi·248 syf.·
9 günde okudu
·Okunma: 21 Nisan 2026 19:00
·2026 17. kitabı
Reklam
“İntihar Dükkanı”nı okurken aslında bir dükkanın değil, umudunu kaybetmiş bir dünyanın kapısından içeri giriyoruz. Her şeyin karanlıkla beslendiği, mutsuzluğun normalleştiği bir düzen… Ama tam da bu noktada kitap bana şu soruyu sordurdu: İnsan gerçekten umudu kaybettiği için mi vazgeçer, yoksa vazgeçmeyi seçtiği için mi umudunu kaybeder?
Bu hikaye ilk bakışta karamsar gibi görünse de, satır aralarında hayatın ne kadar inatçı olduğunu hissettiriyor. Çünkü en karanlık yerde bile bir ışık ihtimali hep var. Belki de mesele, o ışığı görmeye cesaret edip edememek.
Kitap bana şunu düşündürdü: Hayat bazen ağır, bazen yorucu, bazen de anlamsız gelebilir. Ama yine de devam eden bir şey var içinde küçük bir ihtimal, küçücük bir sebep, hatta bazen sadece alışkanlık bile olsa… Ve belki de insanı hayatta tutan şey tam olarak bu: tamamen bitmeyen o ihtimal.
“İntihar Dükkanı”, ölümü anlatıyor gibi görünse de aslında yaşamın değerini sorgulatıyor. Ve bana göre en güçlü tarafı da bu: Okuyana rahatsız edici bir ayna tutması. Çünkü bazen en büyük farkındalık, en karanlık hikayelerin içinden çıkıyor.
Keyifli okumalar
Günler Aylar Yıllar… Sadece bir hayat hikayesi değil, zamanın insanı nasıl dönüştürdüğünün çok gerçek bir anlatımıydı.
Romanda karakterlerin yaşadığı kırılmalar, hayal kırıklıkları, umutları ve yeniden ayağa kalkma çabaları o kadar gerçekti ki, okurken çoğu yerde kendinizden parçalar bulabilirsiniz . Özellikle zaman ilerledikçe insanların değişmesi, ilişkilerin dönüşmesi ve bazı şeylerin geri dönülmez şekilde geride kalması çok derin hissettirdi.
Bu kitap bana şunu düşündürdü: Hayat aslında büyük olaylardan değil, biriken günlerden, sabırla geçen aylardan ve fark etmeden şekillenen yıllardan oluşuyor. Ve biz çoğu zaman değişimi anlık sanıyoruz ama asıl değişim sessizce, yavaş yavaş oluyor.
Bitirdiğimde içimde hafif bir hüzün ama aynı zamanda kabulleniş vardı… Çünkü bazı şeyler gerçekten sadece zamanla anlaşılıyor.
Okuyup geçilecek değil, hissedilecek bir kitaptı.
Keyifli okumalar
