Bir Kadının Değil, Bir Sistemin İdamı·112 syf.·
10/10
2026 85. kitabı
Bu kitap bir hikâye değil. Bu, bir insanın sistematik şekilde parçalanışının kaydı.
Sıfır Noktasındaki Kadın bana şunu net gösterdi: Bazı hayatlar “yaşanmış” bile denmeyecek kadar ağır. Çünkü yaşamak dediğin şey burada sadece nefes almak değil; sürekli aşağılanmak, sürekli itilmek, sürekli birilerinin elinde şekil almak.
Ve en rahatsız edici kısmı şu: Kimse buna “anormal” demiyor.
Kitapta Firdevs’in başına gelenler tek tek anlatılmıyor aslında; bir düzenin rutini gibi aktarılıyor. Ve bu rutin insanın sinirini bozan şey tam olarak bu. Çünkü şiddet bile sıradanlaştırılmış.
Şu cümleyi okuyunca zaten her şey kopuyor:
“Çalmanın günah olduğu besbelli değil miydi; ya adam öldürmek, bir kadının namusunu kirletmek, adaletsiz davranmak, bir insanoğlunu dövmek suç değil miydi?”
Bak burası önemli: Kitap sana “kötü insanlar” hikâyesi anlatmıyor. Direkt şunu soruyor: Siz neyi suç sayıyorsunuz?
Ve cevap çok net: Güçlü olanın yaptığı şey suç değil.
Firdevs’in hayatı boyunca yaşadığı şey tam olarak bu çarpıklık. Bir kadın düşün: Doğduğu andan itibaren kimse ona “sen varsın” demiyor. Hep “sen birisin ama birine göre” diye yaşatılıyor.
Ve sonra o kadın büyüyor. Ve sistem diyor ki: “Sorun sende.”
Yok böyle bir şey.
En sinir bozucu kısım şu:
“Özgüvenim sarsılmaya başlamıştı; zor günler yaşıyordum… Onun yanında ben, yerlerde sürünen milyonlarca böcekten biriydim.”
Bu sadece Firdevs’i anlatmıyor. Bu, bir insanın nasıl sistematik şekilde küçültüldüğünün özeti. Ve en korkunç tarafı şu: Bunu yapan tek bir kişi değil, bir toplum.
Sonra şunu okuyorsun:
“Her dakika önümden binlerce göz geçiyordu; fakat ben onlar için yoktum.”
Bu artık bireysel acı değil. Bu direkt görünmezlik. Yaşıyorsun ama yoksun. Nefes alıyorsun ama kimse seni insan saymıyor.
VEDALAŞABİLMEK
.
Şimdiye kadar farkına varmadığın ya da görmek istemediğin gerçekleri okumak ve kırıldığın yerlerle, tükendiğin anlarla, omuzlarına binmiş yüklerle satırlarda yüzleşmek ister misin? Bu kitapta okuyacakların belki seni sarsacak, belki görmek istemediklerini fark ettiğin anda daha da yıkacak ama sonrası taşımak istemediklerini bir bir silkeledikçe kendini sevmeyi öğretecek. Çünkü bazı yükler taşıdıkça hafiflemez daha da ağırlaşır ve sen bu satırları okudukça vazgeçebilmeyi öğreneceksin. İşte @kahramantazeoğlu nun dediği gibi " Bazen vedalaşmak kendini geri almaktır! "
.
Yüzleşemeyeceklerin, sorumluluk alamayacakların, suçluluğu ile savaşamayanların yapamayacağı şeydir kalmak! Onlar gitmeyi kendileri tercih ederler...
Çoğu kişi, hissettiği duygunun sorumluluğunu taşıyacak cesarete sahip değildir! Ve mecbur bırakılan bir vazgeçiş kendi zayıflığın değildir!
Peki, hayatından çıkıp giden biri zihninden de gitmiş midir? Evet, resti çekip fiziksel mesafeni koymayı becermişsindir fakat ya duygusal mesafe? Dışarıdan ne kadar güçlü görünsen de, içinde kopan fırtınaların yorgunluğu omuzlarındadır. İşte bunu fark ettiğin anda başlarsın yüklerinden kurtulmaya...
Vedalaşabilmek, tek kelimelik fakat çok güç. Sevdiğinden, canından, hatta çoğu kişi için elindeki bir eşyadan bile ayrılmak çok zorken, vedalaşabilmek ne büyük bir eziyet. Oysaki atın omuzlarınızdan bu yükü ve #kahramantazeoğlu nun dediği gibi yorulduğunuz için değil, bırakamadığınız için tükendiğinizin farkına varın! Unutmayın;
" Nerede savaşacağını bilmek zekadır. Ne zaman duracağını bilmek ise kendine saygıdır. "
Senin için zaman yaratılıyorsa o sevgi gerçektir.
Gerçeği erteleme,
Kendi değerini bil,
Geriye dönük pişmanlık yaşama,
Yarım bırakılan yerlerde oyalanma,
Kendi içinde yanan ışığı karşındakinin
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
itiraf
"Bir yöneticinin kıymeti elbette ki kitaba ve alimlere verdiği değerle ölçüyordu... Kütüphanenin, pırlantayla tartılacak kitapların değerini fark ettim"
Oku ama ne okuduğunu bil! oku ama manayı kavra! oku ama sadece kitapları değil! sadece kitap okumak da yetmiyor. Bazen insan da okumak gerekiyor. Kitaplar kadar insanların da okunmasını özümseyen bir kalem..
Kitabın özü, günümüzün özü, okumanın özü... İkra "oku" diye başlayan kutsal kitabımızda yer alan ayetlerle de, okumaya lakin okuduğunu idrake kaynak oluyordu... bir ülkenin yönetilmesine... bir ülkenin şahlanmasına ve belki de bir ülkenin idamına... nifak tohumlarının ekildiği her çağda okumanın ve en az okunan kadar idrakın, gerçekliğini tüm çıplaklığıyla görebildiğimiz bir kitap. Açık konuşacağım ben böyle kitaplardan sonra kalkıp da hayali dünyada geçen bir kitabı okumaktan ve onu idrak etmeye çalışmaktan haz duyamam.
Bir İskender Pala kaleminden sonra kolay kolay başka kitaba geçemiyordu insan.. Sorgulatıyor, düşündürüyor, öğretiyor, bilgilendiriyor ve okumaya idraka dair bir çok konuda bilinçlendiriyor.
Okumak sadece bir kitabın hikayesi değildir.
Emarelerimde Sakladım Kalbimi(Spoilersız)
Pusula bitti ve ben gerçekten nasıl hissedeceğimi bilmiyorum.Pusulamı kaybettim.Beklediğim bir sondu.Ne kadar kaçmak istesem de bu mutlak sondan,kaçamadım.Bile bile ölüme yürüttü bu kitap beni.
Prometheus'un kim olduğunu en baştan beri biliyordum.Kimseden duymadım bunu,spoiler falan da yemedim.Nasıl bu kadar emin olduğumu bilmiyorum.Bazı sayfalarda kendimden bile şüphe duydum çünkü bu kadar emin olmam anlamsızdı.Fakat bakın işte,beklediğim gibi oldu.Ve bu canımı çok yakıyor.
Yine de Prometheus'a karşı en ufak bir kızgınlığım yok.Hâlâ ona hayranım.Prometheus Yunan Mitolojisinde ateşi çalan tanrının ismi esasen.Ve Prometheus ateşi çaldı,eminim bundan.Güneş onun ellerinde tekrar tekrar yandı.Tanrının Araf olduğunu kanıtladı.Sanırım en sevdiğim tanrı hep Prometheus olacak çünkü o ateşi çalarak tanrı oldu,o ateşle yeniden doğdu.
Bu seriye başlamamak için çok uğraştım çünkü beni mahvedeceğini hissediyordum.Hissettiğim gibi de oldu.Belki çok yanlış bir zamanda başladım,belki de tam zamanında.Yine de paramparçayım,yine de çalınan o ateşte yandım.Bir kitaptan bu kadar etkilenme diyeceksiniz biliyorum.Ama ben kitaplar benim nefesim,kaçtığım bir dünya.Ben kitaplarda yaşıyorum.Hani bazı insanlar vardır ya sizin altını çizdiğiniz küçük bir paragrafta yaşarlar.İşte ben o insanlardanım.Ve şuan nefesim kesiliyor,bunu çok net söylüyorum.Söylediklerimi tekrar etmeyi pek sevmem ama paramparçayım.
Hafızam şu sıralar hiç iyi değil,çoğu şeyi unutuyorum.Sanırım bunun b12 ile pek alakası yok.Ancak bu kitabın bana hissettirdiklerini asla unutmayacağıma dair söz veriyorum.Unutursam bu incelemeyi açıp okuyacağım çünkü tüm duygularım burada olacak.
Minel,sen kendimi hatırlattın bana.Hissettiklerini hissettim.Sen korktuğunda ben de korktum.O kadar ama o kadar bendin ki.Küçük bir kız gördüm
Kitabın sonunda "Bence biz kör olmadık,biz zaten kördük."diyor. Beni ne denli etkilediğini şuan bir iki cümleyle buraya yazamam. Okuyup kendiniz o kitabın içindeki heyecanı yaşamalısınız. İddia ediyorum okurken o kadar heycanlanacaksınız ki kitabi bitirmeden asla bırakmak istemeyeceksiniz.Kitabi okurken kaç kere öldüm bilmiyorum. Kitabın içindeki biriydim ben de. Ruhuma işledi çünkü.Bir bakıma şükretmemiz gereken çok şeyin olduğunu öğretiyor bize. Yemegin,suyun, aldığımız nefesin en çok da gördüğümüz gözün. Kitap açık açık bunların değerini bil diyor aslında. Elimizdekinin her zaman değerini bilmek ve gören körlerden olmamak dileğiyle...
"Adam bir yıl sonrasına hazırlanıyor ama akşama varmadan öleceğini bilmiyor"
Hayatta o kadar çok şeyi dert ediyoruz ki.. Dünyanın telaşına kapılıp bu hayatın gelip geçici olduğunu unutuyoruz. 1 dk sonramızın bile garantisi olmadığını kitap çok güzel anlatmış. Şuanın değerini bil, sıkıntılarının gelip geçici olduğunu unutma. seviliyorsun ve değerlisin<3
