Sevilmek için mükemmel olmak zorunda değilsin Mira.Alıntı
Kırılabilirsin, yorulabilirsin, bazen hiçbir şey yapmak istemeyebilirsin. Ve bu, seni eksik yapmaz. İnsan olmak demek, bazen korkmak demektir. Ama önemli olan, korkunun seni durdurmasına izin vermemek.
Yaşadıkların için kendini affet Mira.
Hatalarınla, kırgınlıklarınla, korkularınla, eksiklerinle kendini sev.
Kimsenin seni seçmesini bekleme. Kendi yolunu kendin seç. Kimsenin sana sevgi vermesini bekleme. Önce kendine sevgi ver. Kimsenin sana değer biçmesini bekleme. Sen zaten değerlisin.Gerçek özgürlük, kendini affettiğin gün başlar.
Ve işte o gün, bugün...
“Zaman değerlidir. Onu yitirme.”·304 syf.·
9/10
2026 12. kitabı
Momo, bize distopik bir masal anlatısı sunuyor. Ve her masalın bir mesajı vardır günümüze. Momo’nun mesajı ise insanların insanlığını koruyabilmesi zamanının kıymetini bilmesine bağlıdır.
•••
Yazar neden masal aracılığıyla modern çağa gönderme yapmayı tercih etmiş? Bunun birçok sebebi olabilir. Benim kanaatime göre masallar ve hikâyeler, hakikati doğrudan söylemekten daha etkili bir yol sunar. İnsanlar kendilerine anlatılan gerçeklere bazen direnç gösterebilir; fakat bir hikâyenin içine gizlenmiş hakikat, kalbe daha kolay ulaşır. Olağanüstü olaylar ve semboller sayesinde okuyucu, kendi hayatını fark etmeden sorgulamaya başlar. Momo da tam olarak bunu başarır. Bir çocuk masalı gibi görünürken aslında modern insanın zamanla, hayatla ve kendi ruhuyla kurduğu ilişkiyi anlatır.
Kitabın en önemli mesajı:
“İnsan, sevdiklerine, hakikate ve kendi ruhuna ayırdığı zamanı koruyabildiği ölçüde özgürdür.”
•••
Kitap adeta çağımızın bir fotoğrafını çekmiş. Yazar, kitaptaki her karakterle çağın farklı bir sorununa vurgu yapmış. Beppo, Gigi, Kassiopea, Duman Adamlar, Hora Usta ve tabii ki Momo. Her bir karakterin yaşamından derin dersler çıkarıyoruz. Kapitalizm, hızlı yaşam, hedonizm, hayal gücünü kaybetme, tektipleşme, bireyselleşme, bencillik, vs.
Sürekli vaktimizin yetmediğine şikayetle geçiyor günlerimiz. Hiçbir şeye yetişemiyoruz, hep zaman az geliyor. Şöyle dönüp baktığımızda “neler yaptık?” diye kendimize sorduğumuzda ise çok da ahım şahım işler yapmadığımızı görüyoruz.
•••
Kitaptaki Duman Adamlar bana şeytanın insana verdiği vesveseleri çağrıştırdı. İnsan, hayatı boyunca farklı seslerin çağrısıyla karşı karşıya kalır. Bu sesler bazen hakka, bazen de batıla yönlendirir. Hak ile batıl arasındaki mücadele insanlık tarihi kadar eskidir ve kıyamete kadar da devam edecektir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bülent Akyürek’in Yırtıcı Mirası
Bazı yazarlar vardır, edebiyatı bir sığınak değil, bir savaş alanı olarak görürler. 2026 yılının Şubat ayında aramızdan ayrılan Bülent Akyürek, Türk edebiyatının o dar ve steril koridorlarında elinde bir neşterle dolaşan, önüne çıkan her konfor alanını deşen bir "yeraltı" cerrahıydı. Onu anlamak için sadece kitaplarını okumak yetmez; modern dünyanın sizin için kurguladığı o kadife hapishaneden —faturanızdan, markalı ayakkabılarınızdan, "sen değerlisin" diyen o narsist fısıltıdan— bir anlığına başınızı çıkarmanız gerekir.
Bülent Akyürek'in romanları, Türk edebiyatında yer altı edebiyatının en özgün ve sarsıcı örneklerinden biri olarak öne çıkar. 1969 doğumlu yazar, 17 yaşından itibaren yazdı.Erken dönem eserleri daha nihilist, yıkıcı ve bireysel çöküş odaklıyken, sonraki yıllarda modernite eleştirisi İslami bir perspektifle derinleşmiştir. Ne yazık ki, 2026 Şubat'ında aramızdan ayrılan Akyürek, son romanı Satılık Adam'ı (2025) 24 yıla yayılan bir emekle tamamlamış ve bu eserle yazarlık serüvenine çarpıcı bir nokta koymuştur.
Bülent Akyürek’in edebiyatı, modern dünyanın pırıltılı vitrinlerine fırlatılmış ağır bir taş, alışılmış estetik değerlere yönelik yıkıcı bir saldırıdır. Onun romancılığı, sadece bir hikaye anlatma çabası değil; bireyin toplumla, teknolojinin insan ruhuyla ve konforun özgürlükle giriştiği amansız kavganın metne dökülmüş halidir. Akyürek, "her sözümü son sözüm gibi söylerim" diyerek her cümlesine bir idam mahkûmunun ciddiyetini ve mutlak ağırlığını yükler. Bu üslup, sokak diliyle harmanlanmış sert, ironik ve provokatif bir damardan beslenir. Geleneksel roman kalıplarını yıkan yazar, "yeni roman"ın öncü örneklerini verirken okuyucuyu bir konfor alanına davet etmek yerine, onu kütüphanesini yakmaya zorlayan bir hakikat arayışına iter. Estetiği, adeta
Koşulsuz sevgi her çocuğun hakkıdır·316 syf.·Psikoloji
10/10
2026 114. kitabı
Sevgiye koşul koymadan büyümek, her çocuğun en temel hakkıdır. Alfie Kohn’un “Koşulsuz Ebeveynlik” kitabı, tam da bu unutulmuş gerçeği, modern ebeveynlik pratiklerinin tam kalbine bir ayna tutarak hatırlatıyor. Bu kitap, yalnızca bir çocuk yetiştirme rehberi değil; sevginin, disiplinin ve saygının anlamını kökten sorgulatan, insanın içine işleyen bir manifestodur.
Kohn, bizi en rahatsız edici soruyla yüzleştirir: “Çocuğunuzu, sadece siz istediğiniz gibi davrandığında mı seviyorsunuz?” Övgü, ödül, ceza ve mola gibi neredeyse kutsallaşmış yöntemlerin aslında nasıl birer kontrol aracına dönüştüğünü, çocuğa “sen ancak benim onayladığım kişi olduğunda değerlisin” mesajını fısıldadığını sarsıcı bir netlikle anlatıyor. Sayfalar ilerledikçe, farkında olmadan kurduğumuz bu koşullu sevgi döngüsünün, çocuğun öz saygısını ve iç motivasyonunu nasıl sessizce tükettiğini görmek, okuru derin bir muhasebeye itiyor.
Ancak kitabın asıl büyüsü, yalnızca yıkmakla kalmayıp sunduğu umut dolu alternatifte saklı. Kohn, “çocuklarla birlikte çalışmak” felsefesini, yani onları yönlendirilecek nesneler değil, saygı duyulacak bireyler olarak görmeyi öneriyor. Bu yaklaşım, uzun vadeli hedeflere odaklanmayı, bir davranışın ardındaki ihtiyacı anlamayı ve en önemlisi, çocuğa her koşulda arkasında olduğumuzu hissettirmeyi gerektiriyor. Zorlayıcı, sabır isteyen ama özgür, öz güvenli ve şefkatli insanlar yetiştirmenin yegâne yolu bu.
Bu noktada, kitabın Türkçe çevirisinin hakkını teslim etmek gerek. Orijinal dilindeki yoğun duyguyu, akademik derinliği ve yer yer sarsıcı tonu kaybetmeden Türkçeye aktarmak büyük bir ustalık ister. Çeviri, okurken kelimelerin ardında bir yabancı dilin gölgesini hissettirmiyor; sanki Kohn Türkçe yazmış gibi akıcı, doğal ve etkileyici. “Koşulsuz ebeveynlik” gibi temel bir
Çocukluğunuzla konuşabilseydiniz ona ne söylerdiniz?
Nerden başlasam beni ne kadar derinden etkilediğini hangi kelimelerle anlatsam bilemedim.
Kitaplar ister istemez kendimizden izler, hisler bulunca beğeniliyor. Bu yüzden onlarca kez övülen bir kitabı okuyunca beğenmeyebiliyoruz.
Benim için bu kitabın yeri bir ayrı olacak belli. İleride rafta göz göze gelince içimin gideceği, o burukluğu tekrar hissedeceğim başka kitaplar da okuyacağım belki ama hissini hep hatırlayacağım özel bir kitap bu. Bu kişisel bir abartı tabii ki. Çünkü yazılanlar o kadar benden şeyler taşıyor ki sevmemek olmazdı.
Alex Schulman'dan okuduğum ilk kitap. İsminden de konu ile ilgili bazı şeyler çağrıştırabilir. 17 Haziran günü kitabın temel zamanını oluşturuyor. Diğer incelemelerden ya da arka kapak yazısından kitabın konusu anlaşılacağı için çok üzerinde durmaya gerek görmüyorum. Sadece çok çok beğendiğimi, çocukluğumdaki o bulanık hafızama dönüp bakmak istediğimi, duygularını iliklerime kadar hissettiğimi bilmeniz yeterli.
Yazar sanki İsveç'ten değil de karşı sokağın bir dairesinden yazmış gibi. Okurken anlayacaksınız. Şiddetle ama şiddetle tavsiye ediyorum. Canım Vidar sen çok değerlisin.
Ben Nesli
Puan vermedi
Kitap bugünün gençlerine ve onları yetiştirme biçimimize dair ciddi bir sorgulama yapıyor. Şöyle bir yerden yaklaşıyor: Son yıllarda “kendini sev”, “sen değerlisin”, “kimseyi umursama” gibi mesajlar çok öne çıktı. İlk bakışta kulağa iyi geliyor ama yazar bunun tek başına yeterli olmadığını düşünüyor.
Çünkü sadece özsaygıyı yükseltmeye odaklanınca, işin emek, sabır ve gerçeklerle yüzleşme kısmı biraz geri planda kalabiliyor. Yazara göre bu da bazı gençlerde “ben her şey olabilirim” hissi yaratırken, gerçek hayatta karşılarına çıkan zorluklar karşısında hayal kırıklığını büyütebiliyor.
Burada tamamen karşı çıkılan şey özgüven değil aslında. Aksine özgüvenin önemli olduğu kabul ediliyor. Ama bunun boş bir his değil, çalışarak, bir şeyler başararak ve sınırlarını görerek oluşması gerektiği söyleniyor. Yani “kendini iyi hissetmek” tek başına bir hedef değil, yapılan şeylerin doğal bir sonucu olmalı.
Hayatta iyi hissetmek de önemli, özgür olmak da… ama bunlar gerçekçilik, emek ve sorumlulukla birleşmediğinde insanı güçlendirmek yerine daha kırılgan hale getirebiliyor.