Pek çok kadın gibi kendi nefretimi yaşamak adına öylesine hor kullanmışım, öylesine harcamışım, öylesine uzakmışım ki bedenime. Şimdi düşünüyorum da şu “Amım” demek bile ne zor gelmişti. Kol, bacak gibi bedenimin bir parçasının ismiyken, söyleyemez olmuşuz. Küfür olmuş. Gerçek ismini bile söyleyemediğimiz bir parçamız var ve biz kadınlar sağlıklı cinsellik mi bekliyoruz? En ağır küfürlerde bir nefret ve öfke ortaya koyma yolu olarak ona koyulmasına(!) izin veriyoruz ve sağlıklı cinsellik mi bekliyoruz? Peki ya kadınların bizzat bu kelimelerle küfür etmesi? Bedenimize biz sahip çıkmadıktan sonra, erkeklerden nasıl ve ne bekliyoruz? Bir kadın olarak bunlar hep kendimize sormamız gereken sorular. En azından kadın olmak adına küfür literatürüne kendi bedenimizi malzeme etmekten ve yanımızda ettirmekten vazgeçmeliyiz.