Ah niye dokunduğum her dal kuruyordu benim! Annem gibi bir türlü mutlu olamayan birine mi dönüşüyordum yaşım ilerledikçe? Yoksa yine onun gibi, her şey bana göre ve benim kontrolümde mi olsun istiyordum?
Uyumak iyiydi çünkü bir nevi ölüm gibiydi uyku. Dünyayla irtibatı kesmekti, unutmaktı, rüyalara sığınmaktı. Ne mutlu kedilere ki gözlerini yumdular mı uyuyabiliyorlardı.
Hemen hemen tüm başarısızlıklarımızın, tüm mutsuzluklarımızın bir tek nedeni vardır, o da irademizin zayıflığıdır; çabadan, özellikle de sürekli çabadan dehşet duymamızdır.