“İki kişinin birlikte yaşamaya devam edebilmesi için sürekli ince ayarlar yapması, çatlakları sıvaması, bitkilere su vermesi, yavaşlayan saatleri kurması gerekiyordu. Anlayabiliyordum.”
“İnsan hayatta mahrum kaldığı şeylere zamanın sonsuz olduğuna inandığı için yanıyor. Zamanın darlığını hatırladığımızda elimizdekileri korumaktan başka bir derdimiz olmuyor.”
“Kimse bakmıyordu ona. Varlıkla yokluk arasında bir yerde o da yürüyor, elindeki bu tek eyleme sıkı sıkı yapışıyordu. En iyi bildiği işi yapıyor, basıyor, belki bir tek böyle bağlı kalıyordu yaşama. Attığı her adımda bastığı yol da içinden geçiyordu sanki; kendine varıyor gibi. Böyle.”