Yufka Yürek
2026-26.kitap
Kitabın Adı : Yufka Yürek
Yazarı : Dostoyevski
Yayınevi: @canyayinlari
Türü : Novella
Basım Yılı: 2017
Sayfa Sayısı: 49 Sayfa
Düşünceler : En sevdiğim yazarlardan birisi olan Dostoyevski bu eserini 1848 yılında yazar. Eserini tamamladıktan 27 yaşında olan yazarın ünü artık artmaya başlamıştır. Suç ve Ceza, Kumarbaz ,Budala gibi ölümsüz eserleri olan yazarın bu novellası büyük eserlerinin adeta bir nüvesi gibidir.
Orijinal ismini Zayıf Kalp ,Güçsüz Yürek olan eserin ana karakteri Vasta Şumkov ile arkadaşı Arkadi İvanoviç'tir.
Vasya duygusal ve minnettarlık altında ezilen oldukça hassas bir kişidir. Bir gün nişanlanır ve arkadaşı İvanoviç ile gelecek planları kurmaya başlar. Ancak maddi sıkıntılar ,ön ödeme alıp yetiştiremediği bir iş ve bu yüzden yaşadığı derin minnet duygusu yüzünden sağlığı gitgide bozulur Vasya 'nın.
Dostluk ,arkadaşlık ,fedakarlık ve işinize gibi temaların derince işlendiği bu güzel novellayı herkesin okumasını ister hararetle tavsiye ederim
Ermiş
Sanırım 3. Okuyuşum ve arada okunması gerektiğini düşündüğüm bir baş ucu eseri.
Halil Cibran'ın şairane anlatımı ve üslubu çok yerinde ve yoğunlaştığı temel konular,
üzerine derince mülahaza edilecek ana başlıklar var . Bu bakımdan sosyolojik aynı zamanda edebî yanı güçlü bir eser.
Kimilerine göre belki sadece nasihatnâme gibi görünebilir bu cümleler lakin her cümlesi üzerine ayrıca konuşulası özel bir eser "ERMİŞ"
Başarılı ve pek çok dile çevrilmiş olan yazarın diğer eserlerine de göz atabilirsiniz
İyi okumalar..
Reklam
Hermann Hesse’nin Ağaçlar kitabı, doğa güzellemesi botanik anlatısı değil, aksine felsefi diyebileceğimiz, insan ruhu ile ağaçların dilsiz ortaklığını anlatan bir eser. Artık sokakta yanından geçip gittiğim veya yazar gibi balkonumdan görebildiğim her ağaç için durup bir süre ağaç hakkında derince düşünüyorum. "Ağaçlar benim için her zaman en etkileyici vaizler olmuştur." demiş Hesse... Haklı. Sayfaları çevirirken bir ağacın toprağın derinliklerine sakladığı sırları, fırtınalara karşı duruşundaki ağırbaşlılığı, gökyüzüne dokunmak istercesine uzanırken sergilediği cesareti hissettim. Bir ağaçla karşılaşınca kendi yasalarına sadık kalan, acele etmeyen, büyümek ve var olmak için zamana teslim olan birer canlı görüyorum. Bizler sürekli bir yerlere yetişmeye çalışırken, kökleriyle toprağa sımsıkı sarılan bir ağacın sakinliği bana kendi aceleciliğimi gözden geçirmem için bir fırsat tanıdı. Rüzgarda uğuldayan yaprakların sesi sadece bir doğa olayı değil, evrenin en eski, en önemli tavsiyeleri. Ayrıca kitap içerisindeki görsellerin de gerçekten metnin etkisinde büyük payı var. Yine kitapta en çok beni düşündüren yurt kavramı oldu. Ağaçların bir yurdu yoktur derler, aslında nerede kök salarlarsa yurdu orası yaparlar, gezginler gibi aslında... Hesse’nin şiirsel, duru dili de metni akıcı kılıyor.
Beğendiğiniz Gibi; sarayın sert taş duvarlarından Arden Ormanı'na uzanan, ormanla medeniyetin aşk ile aklın karşı karşıya geldiği bir kaçış anlatısı, benim gözümde ise insanın kendine dönüş yolculuğudur. Shakespare'in çok sevdiğim ironik üslubu hikayeyi bayağı bir romantik komedi olmaktan uzaklaştırmış, insanı yer yer güldüren yer yer derince düşündüren bir forma bürümüş. Eserde göze çarpan bir detaysa pek çok Shakespare oyununda kadınlar trajedinin kurbanı ya da romantizmin nesnesi olurken Shakespare bu eserde 16. yüzyıl için oldukça cüretkar bulduğum bir şekilde kadın karakterlere büyük ölçüde alan açarak onları tekdüzelikten çıkarmış ve oyunu kadın karakterlerin gözünden yönetmiştir.
Gündelik hayatın stresine karşı bir tür "duygusal detoks" vadeden bu derleme, okuru iyimserliğin ve nezaketin ön planda olduğu bir dünyada yolculuğa çıkarıyor. Kısa öykülerden oluşan yapısı, her bir sayfada farklı bir hayat dersini, fedakârlığı veya küçük bir mutluluk anını odağına alarak ilerliyor. Kitap, edebi bir meydan okumadan ziyade, okurla dostane bir bağ kurmayı ve moral aşılamayı hedefleyen bir motivasyon kaynağı olarak kurgulanmış.
Fikir ve Eleştiri:
Bence bu kitabın başarısı, ismindeki kahve imgesi gibi "huzur" vaadinde yatıyor; ancak bu durum aynı zamanda en zayıf noktasını oluşturuyor. Öykülerin fazlasıyla naif ve bazen gerçek hayattan kopuk derecede toz pembe olması, derinlik arayan okurlar için bir süre sonra tekdüzeleşebilir. Bir "edebiyat şaheseri" okumuyorsun, daha çok yorucu bir günün sonunda zihnini bulutların arasına bırakmak istiyorsun. Eğer beklentini bu yönde tutarsan, ruhu dinlendiren keyifli ve yumuşak bir mola kitabı. Ancak hayatın sert gerçeklerine dair bir çarpıcılık bekliyorsan seni biraz fazla "hafif" hissettirebilir.
Tıpkı serinin diğer kitapları gibi okuru yormayan, her bir sayfasında nezaketi ve zarafeti ön plana çıkaran samimi bir anlatı sunuyor. Yasemin çiçeğinin o saf ve huzur veren imgesini hikayelerin ruhuna işleyen eser, okura hayatın sadece hırslardan ve koşturmacadan ibaret olmadığını, asıl mutluluğun küçük detaylarda gizli olduğunu hatırlatıyor. İçerisinde yer alan kısa ve özlü öyküler, bazen bir dostun vefasına, bazen de karşılıksız bir iyiliğin gücüne odaklanarak kalpteki tozları nazikçe temizliyor. Derin kurgusal labirentler yerine, hayatın içinden süzülen yalın gerçeklikleri ve moral veren dersleri paylaşan yazar; okuru hüzünle değil, umutla beslemeyi tercih ediyor. Günün sonunda zihnini sakinleştirmek, hayata daha naif bir pencereden bakmak ve ruhuna bir parça çiçek kokusu sindirmek isteyenler için bu kitap, her kütüphanede bulunması gereken nazik bir teselli kaynağı.
Reklam
Reklam