Velvele çok, icraat yok !
Bugünkü mevzumuz, hayatta "bir şey" olamamanın sancısı ile arz-ı endam edenlerin velvelesi...
Bunlar her devirde insanın içini şişiren, enerjisini sömüren öylesi bir güruh... "Lafa gelince mangalda kül bırakmayan, işe gelince ortalıkta gözükmeyenler" kulübü.
Hayatı sadece bir "tribün seyircisi" gibi yaşayıp, sahadakilere sürekli taktik vermeye, kusur bulmaya bayılırlar. Değişime, gelişime zerre katkıları olmadığı gibi, yapıcı tek bir fikir ürettikleri de görülmemiştir.
"Velvele çok, icraat yok !"
Bu profilin değişmeyen özelliği: Geçmişi (cemaziyülevveli)...Vitrin süsü olmak, parlatılmış boş bir imaj, hep "mış gibi" yapmak. Bugünü...Sürekli bir mağduriyet dili, her şeyden ve herkesten şikayet etme konforu, kronik memnuniyetsizlik.
Geleceğe katkısı ise...Koca bir sıfır. Çünkü üretmek emek ister, risk almayı gerektirir; şikayet etmek ise bedavadır.
"Kendi ışığına güvenen, başkasının parlamasından rahatsız olmaz." derler. Bunlar kendi ışıklarını yakamadıkları için, sürekli karanlıktan şikayet edip dururlar.
Dünden bugüne bir arpa boyu yol alamamalarının sebebi de tam olarak bu: "Aynaya bakmak yerine hep başkalarını parmakla göstermek". Ne yazık ki çeneye verilen kuvvet, beyne ve ele verilmediği sürece bu vızıltı hiç bitmez. Mevzuya manzum uslüp ile devam edelim...
★
BOŞ KUBBENİN YANKILARI
Anlayamıyorum !
Mazisinde de sadece vitrinde olma çabasından öte bir şey yapmamışları...
Güne dair de; varsa yoksa sızlanma, şikâyetlenme, memnuniyetsizlik...
Ya Hu, dünden bugüne hiç mi arpa boyu yol almaz insan...
Yumurta vermez tavukların gıdak-gıdak velvelesi,
Bal yapmaz arıların vızı-vızıl vızıltısı !
Eli iş tutmaz, dişe dokunur iş yapmaz, fikir üretmez, çeneye kuvvet...
Bir ömür şikayet ettiğin mevzularda ne yaptın diye sorsan, cevap kallavi...
Cemaziyyül-evvelini de
en azından kafamın içinde bazı şeylerin akmadan öylece kalabildiği,dışarıda son sürat değişen manzaraya inat,içeride,bazen çok derinde,kaçıp sakinlediğim bir bahçe bulmak istiyorum.
Ben den bize yolculuk...
"Ben"den "Biz"e varmak için kırk fırın ekmek yemek, kırk olgunluğuna erişmek, kendini bilmek gerek...
"Nietzsche Ağladığında" kitabında derki: Benim “biz” haline gelebilmem için önce “ben” olmam gerek.
Evet, şahsiyet kazanmamış insan henüz "biz" olmayı idrak edecek durumda değildir.
Nietsche'nin bu sözünden yola çıktık...bu düşünce, insan olmanın ve gerçek bir bağ kurabilmenin en temel paradokslarından birini vurucu bir şekilde özetliyor. Bu felsefi ve psikolojik derinliği biraz daha genişletelim:
"Ben" olmadan "Biz" olmak, bir illüzyondan öte bir şey değil...
Kendi sınırlarını çizememiş, kendi değerlerini keşfedememiş ve "Ben kimim?" sorusuna samimi bir yanıt verememiş bir insan için "Biz" olmak, bir birliktelik değil, bir "kayboluştur".
Henüz bir şahsiyet kazanamayan kişi, bir başkasıyla yan yana geldiğinde onun içinde erir, onun gölgesinde yaşar veya onu bir koltuk değneği gibi kullanır. Oysa gerçek bir "Biz", iki zayıf insanın birbirine yaslanarak ayakta durmaya çalışması değil; kendi ayakları üzerinde durabilen iki güçlü iradenin, hayatı birlikte yürümeyi "seçmesidir".
Kendini bilmek için kırk fırın ekmek yemek gerek...
İrfan kültürümüzdeki "kendini bilmek" (Nefsini bilen, Rabbini bilir) düsturu ile Batı felsefesindeki "Kendini tanı" (Nosce te ipsum) öğretisi tam da bu noktada kesişir.
Kırk fırın ekmek yemek süreci, hamlıktan pişmeye giden yoldur. İnsanın kendi hatalarıyla yüzleşmesi, egosunu törpülemesi ve yalnızlığın koridorlarında yürümeyi öğrenmesidir.
Yine kırk olgunluğu denilir kültürümüzde, bu sadece yaşla ilgili değil, yaşanmışlıkların sindirilmesiyle ilgilidir. İnsan ancak kendi içindeki fırtınaları dindirdiğinde, bir başkasının limanı olabilir.
Nietzsche, bu noktada bireyin kendi potansiyelini gerçekleştirmesini (Üstinsan idealini) her şeyin
Anılar...
İçimde yaradır.
Ya kabuk bağlamış, istiflenmiş,
ya da tımar edilmeyi bekleyen;
ve her güne yenilerini ekleyen bir döngünün,
ya da fütursuzca edilen bir sövgünün,
yarım kalmış kararların ardında
hesapsız bir zarar.
Kapağı kapatılamamış,
kara kabuklu bir defterde
yarım kalmış bir muhasebe.
Ve her seferinde,
bakılmaksızın sebebe...
Müsebbibi olunmamış nedenin,
ve sebepsiz bir neferin;
içindeki kine mi söyle,
kime yarar?
Bir sigara içimi...
Bu şekilsiz biçimi...
Hiç mi yok gerçekten
bir işareti, bir imi?
İnsan bu, bildiğin...
Yaralar mı kendini
bu kadar?
Bardağı taşıran son damla gibi;
dokunsan acır,
dipsiz bir sızı.
Her gün beslesen de
içindeki bu arsızı.
Her hâlükârda
eşkıyaŞiir
Oturdum kâğıtlarla,
yürüdüm ağıtlarla.
Dağları mekân tuttum,
adımı koydular eşkıya.
Oysa ben adaleti,
hükmünü ve hasreti
aramıştım ömrümce;
sen yine dedin: "Eşkıya."
Kırdılar, döktüler beni,
sehpalara koydular beni.
Derimi yüzdüler sessizce,
yine dedin: "Eşkıya."
Umudun karasında,
umudun yarasında,
umudun gözlerinde
gösterdim sadakatimi.
Gel, oynayalım ölümle;
ya da ölüm oynasın beni.
Doymadı gözüm dünyaya,
tükenmedi içimdeki sızı.
Rüyalar içinde kayboldum,
tadım tuzum kalmadı.
Ruhuma hiç bakmadan
sen bana "eşkıya" dedin.