Paleti, fırçayı elime alıp denize baktım. Gözlerime yansıyordu. Bir gün beni bırakacak. İlk seferki gibi gibi habersiz, birden kaybolarak. Arkamdan kumsala yatmış, kim bilir neler düşünüyordu. Bütün suç onun aylak oluşunda, bari resim yapsa."
..."Büyünce bıyık bırakmayacağım" derdim kendi kendime. Ertesi gün daha çok dövüşürdüm. Ötekiler benden yıldılar. Öğretmeler babama yazarlardı. İyi ki okumamı istemiyordu. Yoksa ona inat okumazdım. "—Okuyup da ne olacak? İşadamı olmalı," derdi. Teyzem ona çıkışırken, ben işadamı olmamaya karar veriridim...