Daha önce hiç bir kitaptan bu kadar etkilenip ağlamamıştım. Kardeşinin hep yanında olacağını düşünüyordu.Ama o ansızın bırakıp gitmişti. Oyununu heyecanını sevgisini kahkasini giyemedigi pantolonu bırakarak... Kardeşinin hep yanında olacağını düşünüyordu.O yüzden vermemisti pantolonu. Bizde öyle değil miyiz sevdiklerimizin hep yanımızda olacagini düşünüp çoğu şeyi ertelemiyor muyuz..Ahhh be Alişan Kapaklıkaya hem çok iyi ders verdin hem de YAKTIN YUREGIMIZI...
Her türlü zorbalığın toplum tarafından makul ve yerinde bir gereklilik olarak karşılandığı, beraat kararı gibi her türlü merhamet göstermesinin toplumda tatminsizlik ve intikam duyguları uyandırdığı bir dünyada adaleti düşünmek gülünç değil midir?