İlk kitap Kızıl Serap'ın devamı olarak yazılan Ayten'de kızına Hicran adını verip daha sonra herhangi bir ayrılığa tahammül etmek zorunda kalmak istemeyen Ayten, kızına kendi adını verir. Ayten, kızını bağımsız, güçlü, kendi ayakları üstünde durabilen, sportif, duygularıyla değil de aklıyla kararlar alan biri olarak yetiştirmeye gayret göstermektedir. Erkeklerin kendine olan ihanet ve vefasızlıklarını Küçük Ayten'in de yaşamasını istememekte ve kızıyla samimi bir dost edasıyla, gizlisi saklısı olmadan herşeylerini paylaşmaktadırlar.
Küçük Ayten okulu bitirir ve annesi, kendisini yurtdışı tatiline götürür; bir yandan da annenin sahibi olduğu terzihane için yeni moda ürünlere ve kumaşlara da bakılır, sipariş edilir. Avrupa dönüşü tekrar spora yönelen Ayten'e, annesi otomobil alır; erkeklerin kendisine yönelen ilgilerini gönül soğukluğuyla reddederken arkadaşı Orhan Bey'in atıyla otomobilini yarıştırdığı bir gün ikisi de kaza yaparlar. Bu kaza daha sonradan güzel birlikteliklere sahne olacaktır.
Kitap üç bölümden oluşuyor: Birinci bölüm annenin ağzından kaleme alınmış ve kızına karşı hassasiyetini hissettirecek cümleleri daha çok okuruz. İkinci bölüm Küçük Ayten'in anlatımıyla devam eder, yukarıda bahsettiğimiz kazaya kadar. Üçüncü bölümde anlatıcı kaza sonrası yaşananları bize söyler.
Roman çok boyutlu yazılmamış; döneme dair siyasi-sosyal ögeler kitapta yer almıyor. Kitabın dili akıcı ve eser estetik ögelerle bezenmiş. Dönem ideolojisi olan güçlü kadın imajı Küçük Ayten özelinde ve çevresi içinde bol bol vurgulanıyor. Herkese iyi okumalar...
Sabahattin Ali’nin Kuyucaklı Yusuf romanı, sadece bir aşk hikâyesi değil; aynı zamanda toplumun acımasız yapısını, sınıf farkını ve insanın içindeki derin yalnızlığı etkileyici bir şekilde anlatan güçlü bir eser.
Romanın merkezinde Yusuf var. Küçük yaşta ailesini kaybeden, içine kapanık, sessiz ama içinde büyük bir öfke ve kırgınlık taşıyan bir karakter. Yusuf’un hayata karşı duruşu aslında onun yaşadıklarının bir sonucu. Sevmeyi biliyor ama güvenemiyor, bağlanıyor ama hiçbir yere tam anlamıyla ait hissedemiyor.
Muazzez ile olan ilişkisi ise kitabın en saf ama en kırılgan yönü. Onların aşkı temiz ve gerçek ama içinde bulundukları toplum bu sevgiyi yaşatacak kadar merhametli değil. Bu yüzden okurken sadece bir aşkı değil, o aşkın yavaş yavaş ezilişini de hissediyorsun.
Kitapta beni en çok etkileyen şeylerden biri de şu oldu:
İnsan kötü doğmuyor ama kötü bir dünyanın içinde iyi kalmak gerçekten çok zor.
Ve kitabın sonunda insanda çok güçlü bir duygu kalıyor: yarım kalmışlık…
Hikâye bitiyor ama sanki tamamlanmıyor. Yusuf’un hayatı bir noktada kesilmiş gibi hissettiriyor ve insan ister istemez “devamı olmalıydı” diye düşünüyor.
Hatta bu his boşuna değil…
Sabahattin Ali’nin bu hikâyeyi devam ettirmeyi düşündüğü, bir nevi ikinci kısmını yazmak istediği söylenir. Ancak yaşadığı trajik olaylar nedeniyle bunu gerçekleştirememiştir. Bu yüzden roman, okuyucunun içinde hep bir eksiklik duygusu bırakarak sona erer.
Belki de tam olarak bu yüzden bu kadar etkileyici…
Çünkü gerçek hayatta da her şey tamamlanmaz. Bazı hikâyeler yarım kalır, bazı insanlar eksik kalır.
Kuyucaklı Yusuf, bittiği anda kapanan bir hikâye değil; insanın içinde uzun süre susmayan bir sızı gibi kalıyor.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Fena değildi ilk başta yazarın diline alışmam gerekti . 150 sayfa filan okuması zordu . Devamı aktı gitti ama . Melody (anne) ve Via'dam hala nefret edoyorum . Çiledem çıkardılar beni . Bu hilayede herkes kusurlu o hoşima gitti . Daria'da bayıldığım bir esas kız olmasada empati kurabildim Penn'i srvdim prk bi ağzı bozuk ama of neni rahatsız etmedi çocuğun hayatı zor ne yapsın . Anneye ne kadar fitil oldiusam babayı o kadar sevdim bu arada . Son satırlar can sıkıcıydı orada bi ben yoktum yani . Ne gerek vardı hsrkes aklandı vs . Ben kin tutarim ya öyle bi günde Via'nın yanımda olmasını istrmezdim Knight ve Luna'nın hikayesi ikinci kitaptaymıs galiba . Knight'ı ve babası Dean'ı da sevdim . O kitabı da okuyabilirim . Vaughn beni pek çekmesexd o da iyi biriydi . Ayrıca Marx aşkına bu çocuğun adı nasıl okunuyor?
KALP YALNIZCA İÇERİDEN AÇILAN BİR KAPIDIR-JAN-PHILIPP SENDKER,374 sayfa,
”Bazen elimizin altındaki bir şeyi bulmak için, onu uzaklarda aramamız gerekir.”
🪭
Her Kalp Kendi Şarkısını Söyler kitabının devamı da olsa bağımsız okunabilecek bir kitap.Beni ilki kadar etkilemese de elden burakılamadan okunan ,gayet akıcı bir roman. Kitap, gerçek aşkın, fedakarlığın ve içsel huzurun kalp sesini dinleyerek bulunabileceğini masalsı bir dille vurguluyor.
İlk kitabımız Her Kalp Kendi Şarkısını Söyler ‘de başarılı bir New Yorklu avukat olan Tin Win’in bir gün aniden ortadan kaybolmasıyla başlar. Kızı Julia, babasının izini sürerken kendisini Burma’da ve babasının geçmişindeki gizemli bir aşk hikayesinin ortasında bulur.Ve hiç tanımadığı abisi U Ba ile tanışır.
İkinci kitap 
Kalp Yalnızca İçeriden Açılan Bir Kapıdır ise Julia'nın bu kez kendi içsel krizine odaklandığı devam hikayesi. Bu kitap, ilk kitaptan on yıl sonrasını konu alır. Julia artık başarılı bir avukattır ama ruhu yorgundur. İlk kitapta babasının aşk hikayesini keşfederken, bu kitapta kendi kalbinin sesini bulmaya çalışır.Julia on yıl sonra abisi U Ba’dan bir mektup alır.Mektupta garip bir olaydan bahseder.Bu mektuptan sonra Julia zihninde sürekli kendisiyle konuşan bir kadının sesini duymaya başlar.Hiç bir şeye odaklanamayan Julia’ya doktor şizofreni teşhisi koyar ve verdiği ilaçları düzenli kullanıp kontrole çağırır.Yan etkileri kuvvetli olan ilaçları içmek istemeyen Julia bu sesin kendisinden ne istediğini bulmak için arkadaşı Amy ile bir meditasyona katılır ve orada tanıştığı bir keşiş ona “içinde ölmüş bir ruhun hapsolduğunu ve o ruhun doğru yer ve zamanda kurtulacağını” söyler.Julia bir kez daha ama bu sefer geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkar ,tekrar yolunu Burma’ya abisinin yanına çevirir.
🪭🪭🪭
Julia Burma’ya gittiğinde kendi
Her Kalp Kendi Şarkısını Söyler kitabının devamı da olsa bağımsız okunabilecek bir kitap.Beni ilki kadar etkilemese de elden burakılamadan okunan ,gayet akıcı bir roman. Kitap, gerçek aşkın, fedakarlığın ve içsel huzurun kalp sesini dinleyerek bulunabileceğini masalsı bir dille vurguluyor.
İlk kitabımız Her Kalp Kendi Şarkısını Söyler ‘de başarılı bir New Yorklu avukat olan Tin Win’in bir gün aniden ortadan kaybolmasıyla başlar. Kızı Julia, babasının izini sürerken kendisini Burma’da ve babasının geçmişindeki gizemli bir aşk hikayesinin ortasında bulur.Ve hiç tanımadığı abisi U Ba ile tanışır.
İkinci kitap Kalp Yalnızca İçeriden Açılan Bir Kapıdır ise Julia'nın bu kez kendi içsel krizine odaklandığı devam hikayesi. Bu kitap, ilk kitaptan on yıl sonrasını konu alır. Julia artık başarılı bir avukattır ama ruhu yorgundur. İlk kitapta babasının aşk hikayesini keşfederken, bu kitapta kendi kalbinin sesini bulmaya çalışır.Julia on yıl sonra abisi U Ba’dan bir mektup alır.Mektupta garip bir olaydan bahseder.Bu mektuptan sonra Julia zihninde sürekli kendisiyle konuşan bir kadının sesini duymaya başlar.Hiç bir şeye odaklanamayan Julia’ya doktor şizofreni teşhisi koyar ve verdiği ilaçları düzenli kullanıp kontrole çağırır.Yan etkileri kuvvetli olan ilaçları içmek istemeyen Julia bu sesin kendisinden ne istediğini bulmak için arkadaşı Amy ile bir meditasyona katılır ve orada tanıştığı bir keşiş ona “içinde ölmüş bir ruhun hapsolduğunu ve o ruhun doğru yer ve zamanda kurtulacağını” söyler.Julia bir kez daha ama bu sefer geri dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkar ,tekrar yolunu Burma’ya abisinin yanına çevirir.
🪭🪭🪭
Julia Burma’ya gittiğinde kendi
Kopenhag Serisinin şimdilik son kitabıyla serimizi sonlandırıyoruz.
Seriyi başından beri takip eden biri olarak şunu net söyleyebilirim: Katrine Engberg bu kitapta çıtayı iyice yükseltmiş…
Hikâye oldukça sarsıcı bir olayla başlıyor. Parçalanmış bir ceset bulunuyor ve olay giderek daha karmaşık bir hâl alıyor. Soruşturma ilerledikçe Kopenhag’dan Bornholm’a uzanan bir yapı kuruluyor ve aslında tek bir cinayetin ötesinde, geçmişle bağlantılı karanlık sırlar açığa çıkmaya başlıyor.Ama şunu söyleyeyim: Bu kitapta asıl mesele olaydan çok, olayın insanların içinde açtığı yaralar…
Bu kitapta en sevdiğim şeylerden biri kesinlikle karakterlerin iç dünyasıydı.Travma, kayıp, yalnızlık ve aidiyet hissi o kadar iyi işlenmiş ki… Özellikle karakterlerin geçmişleriyle yüzleşme biçimleri hikâyeye ciddi bir ağırlık katıyor. Yer yer “gerçeklik nedir?” sorusuna kadar giden, “Tekbencilik” gibi felsefi göndermelerle insanın kendini ve çevresini algılama biçimini düşündüren bir altyapısı da var.
Klasik bir polisiye gibi başlayıp tek düze ilerlemiyor.Bir yandan cinayet soruşturmasını okurken bir yandan geçmişe açılan başka anlatılar devreye giriyor. Bu da hikâyeyi parça parça tamamladığın bir yapıya dönüştürüyor.Benim en sevdiğim şey: Her şey yavaş yavaş yerine oturuyor ve sonunda “aa!” dedirten o an geliyor.
Jeppe ve Anette zaten seriden tanıdığımız karakterler ama bu kitapta özellikle Jeppe’nin içsel yolculuğu çok daha ön planda.Sadece bir dedektif değil, gerçekten kırılmış, yorulmuş bir insan okuyoruz.Yan karakterler bile yüzeysel değil, hepsinin hikâyeye bir ağırlığı var.
Dil sade ama atmosfer inanılmaz güçlü.O soğuk, kasvetli, izole İskandinav havasını iliklerine kadar hissediyorsun.Gerilim öyle bağırarak değil, içten içe rahatsız eden bir şekilde ilerliyor ve bence bu kitabı özel
Ben bu seriyi çok sevdim tüm erkek karakterler harika yazılmıştı. Santiago yu ilk kitaptan beri bekliyordum başına gelenler çok üzse de kitap çok çok güzeldi. Keşke devamı da olsa okusam dediğim bir seriydi. Özellikle bu kitapta onlarca alıntı yapmamak için kendimi zor tuttum desem yeridir yani tüm kitapların konusu ve işleyişi güzeldi ama bu kitaptaki betimlemeler kesinlikle en iyisiydi.
“Son nefesime kadar kıymetini bileceğim bir hayata.”
