—
Kırgın—
O zamandır.
Ne zamandır?
Ve nice haldir.
Bakmaz,
Görmemek için.
Kapatır.
S-onsuz,
Ne zamandır.
Ve gider — böyle
Ama devamsız.
İki ayrı uç
—başlar yeniden.
Ama yeniden,
Ve yeniden.
Yeni değil ama yine de yeniden.
Ki olmaz,
Ne yeni ne de yeniden.
Ve geçmez.
Geçti sanılır.
Ama hem kırgın
Hem s-onsuz.
diyorum ki
Bazen içimde anlatamadığım duygular birikiyor. Kelimeler var ama çıkmıyor, hisler var ama karşılığını bulmuyor. Sanki insanlar birbirine hiç olmadığı kadar yakın görünürken, aslında hiç olmadığı kadar uzak.Oysa insan bazen sadece anlaşılmak istiyor. Birinin gözlerinde durup dinlenmek, yanında susabilmek istiyor.Ama yine de ben gibide olanlar vardır.Yanında oturup hiçbir şey söylemeden anlayabileceği birini özleyen sessiz bir yer hep kalıyor.bir kıvılcım sadece hayat devamsız ....
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
10 yıllık okul hayatımdaHayata Dair
İlk defa ölüm ve mecburiyet harici devamsızlık yapmadım, belki on yılı toplasanız bir ay bile etmez. Ateşli ateşli yine de okula giderim dediğim günleri biliyorum. Çünkü orası benim ikinci evimdi. Keza babamda asla boşuna devamsızlık yapmamı isteyen kuralcı biridir. Ama dün gece... İlk defa odama gelip "Elif'im biliyorum yarın sevdiğin dersler var ama gitmesen olur mu okula?" derkenki gözlerinde ki korku ve çaresizliği nasıl anlatayım ben size. Şimdi evde oturmuş okulda olsaydım şunu yapıyordum diyip duruyorum. Ne hale geldik ya...
Sessizliğin İçinde
Sessizliğimde çağlayanlar var.
Haykırmak istiyorum.
Sesim, gökyüzünde
çarpan şimşekler gibi etrafı
bir anlığına işitilmeden aydınlatsın…
Sonra kaybolsun.
Paragrafta yüklemini yitirmiş
bir cümle misali
kalakalmak istiyorum.
Hıçkırıklarda asılı.
Yarım.
Eksik.
Devamsız.
Belki üç yaşında,
belki son yaşımda,
belki de hiç var olmamış
bir yaşta…
Her şeyi,
tüm derinliğiyle,
hırsın bitmez ıstırabına bırakmak istiyorum.
Limandan kaçan bir geminin
yelkenine savrulur gibi.
Sonra…
Hiç olmak istiyorum.
Tanınmamış.
Bilinmemiş.
Olmamış.
Bazen imreniyorum
gölgede kalmış yapraklara,
duvarların altına saklanmış taşlara,
hayatın yüzüme kapattığı kapıları
kalbim şimdi anladı..
kaç tuzakta konakladı bu kalp
devamsız hikayelerde yaşlandı
kaç tane aşk yaptım
yalnızca bir tekinden
zaman aldıklarını
bir daha yerine koymadı
bütün hayatım kulaklarımda
bir şarkı gibi çınladı
başkalarının söylediği…
murathan mungan