elin
@deveblog
56 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Doğum günümde hediye olarak geldi bu kitap daha önce hiç duymamıştım ama konusu ilgimi çekti Slav mitolojisinden ilham alınmış ve yazarının da ao3'nin co-founder'larından olduğunu duyunca açıkçası acayip hypelandım kitabı okumak için. Ama bütün hevesim ilk 50 sayfadan sonra kaçtı... Yani ana karakter Agniyeşka'ya karşı nötrdüm kitap ilerledikçe sevebilirim hatta diye düşünüyordum ama ne kişiliği ne de yaptığı şeyler bana hikaye içinde bir anlam ifade etti zaten olay örgüsünde kayda değer bir şey 100.sayfada falan olmaya başladı o noktaya kadar da erken yargılamayayım bari çeyreğini okuyayım diye zorla geldim. Karakter olarak Ejderha'yı sevdim çünkü Agniyeşka'ya kızdığı her noktada haklıydı bence valla kıza olan sinirimi onun sayesinde dışa vurdum. Güzel ve Çirkin uyarlaması olduğu söyleniyor ama uyarlayamadı benim için yani özellikle Ejderha ve Agniyeşka arası her diyalog ve etkileşimi "yav ne alaka bu şimdi???????" diye okudum nerde ya Güzel ve Çirkin nerde??? e var dendi, E BANA VAR DEDİLEEEĞĞRR!!??!?! Uyarlama olduğu gerçeğini kenara bıraksam da bu karakterler arası dinamiğin ani ve anlamsız değişimleri yine de sinirimi bozdu tuz biber oldu. Verdiğim iki puanı Baba Yaga'nın bahsi geçen okuduğum 5 sayfa ve Ejderha karakterinin gergoluğuna veriyorum kendisine papatya çayı öneririm. Enemies to lovers'ın da bi adabı vardır yani.
Bu kitabın bana hissettirdiklerini aşmam için 3-5 iş gününe ihtiyacım var. A WHOLE ASS EMOTIONAL ROLLERCOASTER. Okurken salya sümük ağladım, güldüm, yerlerde yuvarlandım, kitabı ısırmak istedim sinirden o kadar çok sesli tepki verdim ki iyi ki toplum içinde okumak için hiç yanıma almamışım bu kitabı rezil olurdum. O kadar çok sevdiğim cümle, paragraf, bölüm oldu ki altını çizmek bi noktada yormaya başladı kitabın sayfalarının %85inden fazlasının ucu kıvrık. İkizlerden ikisini de sevdiğim kadar dövmek de istedim. Her karaktere relate’ledim, bağ kurdum, hepsini tanımak benim için büyük bir zevk oldu. Bayadır bir kitap bana bu kadar çok şey hissettirip, hikayesi peşinden sürükletmemişti. UZZUUUUUN bi süre aklımdan çıkmayacak kitaplar Hall of Fame’inde A Little Life’ın tam yanında yerini aldı o7
İlk yarısı gerçekten O KADAR yavaş ilerliyordu ki pes etmek istedim. Çeviriden mi yoksa genel yazım dilinden mi bilmiyorum ama arada çok mantıksız cümleler vardı bazı yerleri anlamak için üst üste 3-4 kere okudum. Bence dövüş sahneleri iyi yazılmamıştı yani o kadar fazla gereksiz detay vardı ki ritim olarak dövüş anının heyecanı kayboldu okurken. Başlarda konu çok ağır ilerlerken sonlara doğru FAZLA hızlandı gerçekten çıldırdım. Böyle hikayede bazı parçalar yeterince açık anlatılmadı ya da üstünden şöyle geçilip unutuldu, boşluklar kaldı gibi hissediyorum açıkçası. Sonu beklentimin çok dışında ilginç bi şekilde gelişmiş olsa da ikinci kitabı okuyacak kadar da sarmadı açıkçası I’m out
Nerden başlasam bilemiyorum çünkü neresinden tutsam elimde kalan bi kitap. Booktok’ta SJM kitaplarının (özellikle ACOTAR serisi) aşırı hypelanmasını görünce bi de kendim bakayım diyip okumaya karar
Toni Morrison uzun süredir okumak istediğim bir yazardı. Genelde beğenmemem ihtimaline karşı yeni bir yazarla tanışırken ince bir kitabını seçerim ki yazım diline çabuk aşina olayım. Çok kısa bir kitap olmasına (ve ilk 45 sayfasının sadece önsöz olmasına rağmen) gerçekten bu öyküyü okurken ÇOK KEYİF ALDIM. Normalde yazarın kendisi tarafından yazılmayan önsözleri okumayı sevmem ama Zadie Smith çok sevdiğim başka bir yazar ve önsözün yazarının o olması da kitaptan aldığım keyfi 10a katladı gerçekten. Morrison kesinlikle “ölmeden bu yazarın tüm kitaplarını okumak zorundayım” listeme girdi.
