"insanın kan bağından ataları olduğu gibi edebiyat dünyasından da ataları vardı ve bunlar insana tarz ve mizaç olarak ilkinden daha da yakın olabiliyor, üzerinde çok daha bariz bir etki bırakabiliyordu."
Oscar Wilde
başkalarının yapabileceklerine inanmadığımız zaman, sonunda kendi yapabileceklerimize de inanmaz hale gelebiliriz. bizler, hayal kurmaktaki başarısızlığımız dolayısıyla işte böyle cezalandırılıyoruz
tanımaya başlıyorum kendimi.
ben yokum.
olmak istediğimle başkalarının gözündeki ben arasındaki boşluğum ben.
ya da o boşluğun yarısı, çünkü orada da hayat var...
sonunda ben oyum işte...
ışığı söndür, kapıyı kapa, son ver koridorda terliklerini sürüklemeye.
rahat bırak beni odamda tek başıma.
aşağılık bir yer bu dünya.
" insan yeterince yalnız olduğunda, ancak o zaman iki kişi olabilirdi.bunu,bilincine tam varamadan hissediyordu.
hal böyle olunca ikinci benliğiyle şimdiden sıcak bir ilişki başlamıştı aralarında.
"sahip" bulmuş sokak köpeği gibi memnun, hafifçe gülümsüyordu.
sebebi ne olursa olsun, gülümsediğine inanamadı.
gözlerinin yaşarmasına izin verdi.bulutların arasından bir ışık görünüyordu:
tamamen özgür olan öteki benliğine açılmış , biraz sakinlemişti "