Zeus'un gözünden insanlıkFelsefe
1. Zeus’un Doğuşu ve Kaderi
Zeus, Titan Kronos ile Rhea’nın oğludur. Kronos, bir kehanet sonucu çocuklarından biri tarafından tahtından edileceğini öğrenince doğan her çocuğunu yutar. Ancak Rhea, son çocuğu Zeus’u kurtarmak için onu Girit’te bir mağarada gizlice büyütür. Zeus, büyüdüğünde babasını alt eder ve kardeşlerini (Hades, Poseidon, Hestia, Demeter, Hera) kurtarır.
2. Titanlarla Savaş ve Olimpos’un Kuruluşu
Zeus, Titanlara karşı büyük bir savaş başlatır. Bu savaşta devler, Hekatonkheirler (yüz kollu devler) ve Kykloplar (tek gözlü devler) onun yanında yer alır. Savaşın sonunda Titanlar Tartaros’a hapsedilir. Zeus, gökyüzünün; Poseidon, denizlerin; Hades ise yeraltının hâkimi olur. Böylece Olimpos Tanrıları dönemi başlar.
3. İnsanlıkla İlişkisi ve Hayal Kırıklığı
Zeus, insanlara ateşi, tarımı, sanatı ve düzeni getirir. Ancak zamanla insanlar kibirlenir, bencilleşir ve tanrılara olan saygılarını yitirir. Güçlü olan zayıfı ezer, zengin fakiri hor görür. Zeus, insanların bu yozlaşmasından derin bir hayal kırıklığına uğrar.
4. İyiliğin Arayışı: Philemon ve Baucis
Zeus, Hermes’i dünyada hâlâ iyi kalpli insanlar olup olmadığını görmek için gönderir. Hermes, yaşlı bir çift olan Philemon ve Baucis’i bulur. Bu çift, tanrılara olan inançlarını ve misafirperverliklerini hiç kaybetmemiştir. Zeus, onların dileğini yerine getirir: Aynı anda ölmelerine izin verir ve onları birer ağaca dönüştürerek ölümsüzleştirir.
5. Tufan ve Yeni Başlangıç
Philemon ve Baucis’in ardından dünyada iyi insan kalmadığını gören Zeus, büyük bir tufan başlatır. Bu tufanla yozlaşmış insanlığı yok eder. Ancak tufan sonrası dünyayı yeniden şekillendirir. Bu, hem bir son hem de yeni bir başlangıçtır.
6. Mitolojik Derinlik ve Evrensel Temalar
Kitap, sadece bir tanrının hikâyesini değil,
Evet, işçi sınıfının başkaldırısı.
Yani, bir asır önce olmuş olsaydı etkileyici olabilirdi ama bu haliyle modern zamanda pek etkileyici ve eşsiz bir konu başlığı sayılmaz.
Hatırı sayılır bir distopya okuma geçmişi olan insanlar için hele, hiç etkileyici değil ama bu türe yeni el attıysanız bir oturuşta okunabilecek çerezlik bir kitap diyebilirim.
Buradan sonrası spoiler tabi;
Güce sahip acımasız bir güruh, korku ve sindirmeyle alttakileri kontrol ediyorlar.
Bir gün bu düzene dur diyecek bir fikir adamı, bir devrimci ortaya çıkıyor ve hikaye tamamen bunu anlatıyor aslında.
Gen mühendisliğinin konuya yedirilişi güzeldi açıkçası sanırım sadece oradan puan verebildim.
Ayriyeten dinlerin kitle kontrolünde ne kadar önemli bir yer kapladığı bir gerçek, bu gerçeği daha konuya yedirerek, daha çarpıcı hale getirerek anlatabilirdi yazar ancak hikayeyi çok kısa tutup güzel bir potansiyeli kaçırmış gibi hissettim.
Isadora gibi bir aristokratın kendine ait bir hikayesi veya perspektifinden bunları okumak da çok keyifli olabilirdi.
Eh, geneline bakılırsa çerezlik, okunabilir. Türe aşinaysanız zaman harcamayın ama yeni okuyucular için keyifli bir 2 saat geçirtir.
Devler 
Adrian Tchaikovsky
Devler Adrian Tchaikovsky
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Ben kim olduğumu bilirim.”
Don Quijote’nin bu cümlesine takılıp kaldım. Çünkü bir insan gerçekten kim olduğunu bildiği için mi böyle söyler, yoksa bütün dünya ona kim olduğunu hatırlatıp durduğu için mi? Yaşlısın, delisin, zavallısın, bu dünya senin sandığın dünya değil, o devler yeldeğirmeni, o prenses köylü kızı, o at da öyle destanlara yakışacak bir at falan değil... Herkes ona gerçeği gösteriyor gibi. Ama Don Quijote inatla başka bir şey söylüyor: Ben kim olduğumu bilirim. Belki bilmiyor. Belki de hepimizden daha çok biliyor. İşte insan burada biraz düşünüyor.
Don Quijote’ye sadece deli demek bana hâlâ kolaycılık gibi geliyor. Evet, adamın yaptığı şeylerin çoğu komik. Hatta bazı yerlerde insan gerçekten gülüyor. Bir adam düşünün; okuduğu şövalye romanlarından öyle etkilenmiş ki kendini gezgin şövalye sanıyor, zırhını kuşanıyor, atına isim veriyor, kendi sıradan hayatını büyük bir maceraya dönüştürüyor. Normal şartlarda “tamam, bu adam aklını kaçırmış” deyip geçebiliriz. Ama Cervantes öyle bir şey yapıyor ki, sen bir süre sonra bu adamla dalga geçerken kendinden utanmaya başlıyorsun. Çünkü Don Quijote’nin deliliğinde bile bizim fazla akıllı hayatlarımızdan daha sahici bir taraf var.
Ben kitabı okurken en çok şunu düşündüm: İnsan hayal kurduğu için mi kaybeder, yoksa artık hayal kuramadığı için mi? Don Quijote yeldeğirmenlerine saldırıyor diye gülüyoruz ama biz neye saldırıyoruz? Kendi korkularımıza mı, geçmişimize mi, içimizde büyüttüğümüz olmayan düşmanlara mı? Hepimizin kendince bir yeldeğirmeni yok mu zaten? Sadece biz ona daha makul isimler veriyoruz. Kaygı diyoruz, hedef diyoruz, gurur diyoruz, aşk diyoruz, bazen de hayatın gerçeği deyip geçiyoruz.
Don Quijote.. Sana güldüm, bunu inkâr edemem. Ama seni biraz da kıskandım. Çünkü sen hiç değilse dünyanın
Takdire şayan
Uzaktan gür bir Freud sesi işitilircesine bir kitaptı. İnsan kişiliğini oluştururken nasıl kendini oluşturur? Biz insanlarda her duygu vardır ama biz kendimizi oluştururken "onu istiyorum" diye duygularımızı bir marketten satın alır gibi almayız. "Bende bu olmasın" diye öteler , en karanlık kısma iteriz. Burada bir duyguyu çocuğun kendine seçmesi ya da seçmemesi, tamamen evdeki imagolardan oluşur. Ayna Evresi, Lacan’ın kuramında egonun doğum anıdır ve tamamen bir yanılsama üzerine kuruludur. 6-18 aylık bir bebek, henüz kendi bedenini motor beceriksizlik yüzünden paramparça ve koordinasyonsuz hisseder. Yine bu dönemde anneye bağlı olan bebeğin arzu nesnesi anne olmaktadır. Çocuk için anneden sütün kesilmesi, oluşan büyük devler ile beraber yeni bir dünyada var olmaya çalışmak olacaktır. Çocuk için anne artık bir arzu nesnesi değildir. Bu durumda dışarıdaki o devlere karşı babaya yönelmek gerçekleşecektir. Bu, bir tercih değil, dil dünyasına adım atmak için kaçınılmaz bir boyun eğmedir. Burada aklıma benim ilk gelen şey, Freud'un Oedipus Kompleksi'dir. Elektra Kompleksi'nin doğruluk payının çok yüksek olduğunu savunmakla beraber, aynı zamanda toplumda tabulanmış kısıma taşınan bir şey olduğunuda savunmaktayım.(Günümüzde genelde kanıt eksikliğinden savunulmasa da kişsel görüşlerin saygı duyulması taraftarıyım.)Bunu yapan kısım, tahmin edileceği gibi en çok gerçeklerden kaçan taraftır. İlerleyen süreçte çocuklar için yargılar oluşmaya başlayacaktır ve bu yargılar büyük ötekiye benzer olmalıdır. Çocuk burada Öteki ile beraber var olmaya başlayacak. Bir X'in, X için pek bir önemi yoktur. X, bir günde kaç kere "Ben X" diye kendini tanıtır? X, Öteki varsa vardır; Y varsa X olur. Eğer bu süreçler sıkıntılı ilerlerse, işte kitabımızın bir diğer kısmı olan psikanaliz
Fantastik bir kitap. Cadılar, tanrılar, devler, elfler, cüceler... Sizi gerçek dünyadan koparıp büyülü yaşamlara götürüyor. Bu tür kitaplar herkes tarafından sevilmeyebilir ama ben beğendim.
Ben kitabı beğenmedim. Kitabın genel konusu, dış boyaması, anlatım tarzı çok güzeldi. Yazarın karakterlerin bakışından anlatırkenki geçişlerini de sevdim. Ama gereksiz çok olay vardı, isimler komik ve saçma geldi, Paiva sevemediğim bir karakter oldu, savaş anlatımları ve bazı betimlemeler çok fazlayken bazıları eksik geldi. Sanırım 9 puan olduğu ve konusu farklı olduğu için daha özgün ve güzel bir kitap beklemiştim ama şeytanlı avcılı sıkıcı ve cringe wattpad kitapları gibiydi.
