Kitabın başlangıcı bile Türk’ün ne kadar medeni ne kadar ileri görüşlü ne kadar ince fikirli olduğunu gözler önüne sererek ilerliyor.alparslan’ın Diojen karşındaki tutumu onun onurunu incitmemek için yanında çadır kurdurması fakar ülkesine dönen diyojenin kendi tarafında gözleri oyulması ve ölmesi melikşahın zaferi kardeşine nasip olsun diye dua etmesi takvimin yenilenmesi avrupanın ise 1582 de takvimi düzeltmesi bakın durun daha başlamadık
I haçlı seferi 1096-1099:
Günaha bulanan hristiyanların tövbe etmesi zengin günahkar için 4 ing altını fakir için 9 şiling bununla da yetmeyip 300 yıllık bir günahkar cezası çıkıyordu din buna bir kılıf buldu ve haçlı seferine katılacak olanların günahlarının affedileceğini duyurdu hatta ölenlerin cennete gideceği Papa II urbanus fransa’ya dönerek Clermont Konsilini topladı fransanın en önemli lideri Tolulouse kontu Raymond de Saint Gilles ve başpiskopos Adhemar de MOnteil talip oldular oluşan haçlı ordusuna katılım büyüktü kadınlar çocuklar herkes içindeydi ( nede olsa günahları affedilip cennete gidecekler ) Bizans imparatoru I Aleksios bu büyük kalabalığı istemedi çünkü geçtikleri yerleri talan edecek çok zarar vereceklerdi ki öyle de oldu .bunun üzerine Aleksios haçlılara refakatçi ordular verdi .
Ağustos 1096 yılında 4 esas haçlı ordusu avrupanın değişik yerlerinden yola çıktı .
1.ordu Fransalı Franklar ordusu Vermandois kontu hugue le grand robert courteheuse ve robert flndralı loren kaynaklı orduyu gecikmeyle takip edecek
2.ordu Loren kaynaklı ordu almanyayı geçip balkanlara kuzeyden girecek aşağı loren dükü godfrey de Bouillon kardeşi Baudouin de Boulogne ve kuzeni Bourglu Baudouin
3.ordu Güney Fransalılar ordusu Toulouse kontu IV Raymond veya Raymond Saint -gilles kuzey italyadan balkanlara girip Sırbistan ve Makedonya
Okudum Bitti
Savaş Sanatı: Sun Tzu’dan Hayat Dersleri
M.Ö. 6. yüzyılda yaşamış efsanevi Çinli komutan ve filozof Sun Tzu, sadece askeri bir deha değil, aslında bir yaşam mimarı. Günümüzde liderlikten stratejiye kadar her alanda ders olarak okutulan bu eseri bitirdim ve hayatımıza dokunan şu önemli dersleri çıkardım:
1. Enerjini Gereksiz Savaşlarda Tüketme
Sun Tzu der ki: "En büyük başarı, savaşı savaşmadan kazanmaktır."
Günlük hayatta da bazen haklı olduğumuzu kanıtlamak için kendimizi bitiriyoruz. Oysa en büyük strateji, egoları bir kenara bırakıp maddi ve manevi olarak en az zararla işin içinden çıkmaktır. Gereksiz insanlara bir şeyler kanıtlamaya çalışmak ömür törpüsüdür; asıl zafer enerjini korumaktır.
2. Liyakat ve Görevler Ayrılığı
Hükümdar askeriyeden anlamıyorsa orduya karışmamalıdır. Bu ders tüm zamanlar için geçerli: Herkes uzmanı olduğu işi yapmalı. Bir fabrikada müdür ustabaşının işine karışmamalı, devlet yönetiminde ise kurumlar özerk kalmalı. Başarının sırrı uzmanlığa saygı duymaktır.
3. Önce Kendi Kaleni İnşa Et
"Baş edilemezlik kendimize, baş edilebilirlik düşmana bağlıdır."
Yenilmez olmak istiyorsan önce kendi koşullarını yaratmalısın. Kendini fiziksel, duygusal ve maddi olarak geliştir ki hayatın fırtınaları geldiğinde yıkılmayasın. Hazırlıksız yakalanmak yenilginin kapısıdır; planlı olmak ise zaferin kendisi.
4. Tahmin Edilemez Olmanın Gücü
Zafer sürpriz manevralarda yatar. Modern dünyada ve iş hayatında "tahmin edilemez olmak" büyük bir avantajdır. Tek bir plana sadık kalmak yerine, A-B-C planlarına sahip olmak sizi sadece ayakta tutmaz, başkalarına muhtaç kalmadan yol almanızı sağlar.
5. Komutanı Yıkan 5 Tehlikeli Zaaf
Hırs, korkaklık, panik, ego ve aşırı duygusallık (insanlara gereğinden fazla bağlanmak)... Bunlar sadece bir komutanın değil,
Reklam
Devrimler… Tarihin en büyük kırılma anları. İmparatorlukları yıkan, toplumları baştan yaratan, milyonlarca insanın kaderini değiştiren o anlar. Ama gerçekten bir soru var: Devrimler neden olur? Yoksulluk mu, baskı mı, adaletsizlik mi? Yoksa bunların hepsi sadece yüzeyde gördüğümüz sebepler mi? Ya sana şunu söylesem: tarihin en önemli devrimlerinden biri, insanların hayatı aslında iyileşirken gerçekleşti. Evet, bu ilk bakışta tamamen mantıksız görünüyor. Çünkü bize hep şu anlatıldı: insanlar ne kadar ezilirse, bir noktada o kadar patlar. Ama Alexis de Tocqueville bu düşüncenin eksik olduğunu söylüyor. Ve onun analizine göre devrimler, çoğu zaman en karanlık anlarda değil… umut ışığının yeni yeni görünmeye başladığı anlarda ortaya çıkar.
Biz Fransız Devrimi’ni genelde çok basit bir hikâye olarak öğrendik. Halk açtı, eziliyordu, soylular zengindi ve sonunda halk ayağa kalktı. Ama Tocqueville bu anlatının fazla yüzeysel olduğunu söyler. Ona göre devrim, bir anda ortaya çıkan bir patlama değil, yüzyıllardır biriken yapısal değişimlerin sonucudur. Yani devrim bir kopuş değil, bir devamlılıktır. Bu şu anlama gelir: 1789’da olan şey, aslında çok daha önce başlamış bir sürecin kaçınılmaz sonucuydu. Devrim, geçmişi yok etmedi; aksine geçmişin içinden doğdu.
Bu noktada en büyük yanılgılardan biri ortaya çıkıyor. Çoğu insan Fransız Devrimi’nin güçlü bir feodal sisteme karşı yapıldığını düşünür. Ama gerçek tam olarak bu değil. Devrim gerçekleştiğinde feodal sistem zaten çözülmeye başlamıştı. Köylüler artık klasik anlamda köle değildi. Hatta büyük bir kısmı toprağa sahipti, yani üretim araçlarının sahibiydi. Bu normalde bir rahatlama yaratmalıydı. Ama tam tersi oldu. Çünkü sorun artık sadece ekonomik değildi, psikolojik ve algısal hale gelmişti.
Soylular eskiden hem yönetir hem
Türkiye'nin kapitalistleşme sürecini ve burjuvazinin gelişimini doğrudan doğruya sınıf mücadeleleri ekseninden okuyan, resmi ideolojinin "sınıfsız, imtiyazsız, kaynaşmış bir kitle" masalını yıkan sağlam bir tarihsel materyalist çalışmadır. Savran, Osmanlı'dan Cumhuriyet'e devreden o sancılı sermaye birikim sürecini ve devletin tekelci burjuvaziyle kurduğu organik bağı iktisadi verilerle temellendiriyor. Bu toprakların tarihsel genetiğini ve Asyatik devlet geleneğini Batılı şablonların dışında kendi "orijinalitesi" ile kavramaya çalışan bir okuma için bazı noktalarda fazla ortodoks kalsa da, siyasi tarihimizin şifrelerini emek-sermaye çelişkisi üzerinden çözmek adına güçlü bir teorik omurga sunar. Yakın dönem krizlerimizi ve burjuva fraksiyonları arasındaki iktidar kavgalarını anlamak için masada tutulması gereken, analitik bir başvuru kaynağıdır.
Türkiye'nin kutsallaştırılan resmi tarih tezlerine ve devletçi ideolojisine karşı, tabuları yıkan ve putları kıran son derece cesur bir tarihsel yüzleşme metni. Başkaya, Osmanlı'dan Cumhuriyet'e devreden bürokratik-otoriter devlet geleneğinin anatomisini çıkarırken; Kemalizm'in bir burjuva devrimi dahi olamadığını, tepeden inmeci bir kadro hareketi olarak ezilenleri nasıl tahakküm altına aldığını sınıfsal bir perspektifle analiz eder. Resmi ideolojinin kurguladığı o sahte bağımsızlık anlatısının ardındaki komprador yüzü deşifre eder. Devrimci bir strateji kurabilmek için, Türkiye devletinin o değişmeyen ceberrut şifrelerini çözmeyi zorunlu kılan, aydın sorumluluğunun zirvesi bir eserdir.
Osmanlı tarihçiliğindeki o meşhur "Gerileme Paradigması"nı yıkan, Osmanlı'nın 17. yüzyıldaki dönüşümünü bir "bozulma" değil, modern devlet inşası süreci olarak okuyan devrimci bir tez. Yazar, tımar sisteminden iltizama geçişi, Avrupa'daki feodalizmden mutlakiyete geçiş süreçleriyle paralellik kurarak, sınıf temelli bir analiz yapar. Osmanlı'yı "kendine özgü" ve durağan bir yapı olarak gören oryantalist bakışa karşı, onun evrensel tarihsel süreçlerin bir parçası olduğunu kanıtlayan materyalist bir tarih okuması.
Reklam
Reklam