“İnanç devrimleri de var-dır. Şey hayır yoktur. Çünkü her konuda devrim olur mu?
Çünkü her konuda devrim olmaz. Orneğin, dinde devrim olmaz, reform olur. Çünkü din bir kere elden giderse bir daha geri gelmez diye korkulur. Bir de toprakta reform olur, toprak reformu olur. Çünkü toprak da bir kere elden giderse bir daha geri gelmez diye korkulur. Biz bazen devrim yaparız, bazen reform yaparız. Ama durmadan koşarız..”
Reklam
İçimde söylemek istediğim çok şey var sanki. Çok büyük şeyler. Bunları ifade etmenin yolunu bulamıyorum. Bazen bana öyle geliyor ki bütün dünya, bütün hayat, her şey içimde duruyor ve sözcüsü olmam için feryat ediyor. Hissediyorum... Ama anlatamıyorum... 
Martin Eden 
Jack London
Martin Eden Jack LondonRuhumu Sardı Bir TelaşŞiir
Ruhumu sardı bir telaş,
İnsanlık ölüyor yavaş yavaş.
Bu ne öfke, ne sinir arkadaş;
Bu dünyada kalan mı var?
Ay doğsun diye güneş batar,
Cehennem ateşi yürek yakar.
İnsan, ne hikmet edip de hâşâ,
Kula tapar; Rab’den başka bilen var mı?
Sarılır aklıma fikrim, şükrüm kadar,
Ne çalışırsan çalış, yazılan kader var.
İnsan, fikri ve zikri kadardır;
Dilsiz şeytan olup mutlu olan var mı?
Ekmek almaya başladı eken biçenden,
Hesap sorulur oldu hak için serdengeçenden.
İnsan olur mu kendini bilen susandan?
Suskun denizde dilsiz olan var mı?
Hakikatin üstüne perdeler çekilmiş,
Vicdanın terazisi çoktan eğilmiş.
Nice doğru, eğri yolda tükenmiş;
Eğrilikten hayır bulan var mı?
Bir gün gelir, son nefeste durulur,
Defter açılır, hesaplar görülür.
Mal da mülk de bir avuç toprak olur;
Kabirde makam soran var mı?
Umut DenizindeŞiir
Derdimiz yok değil mi?
Tertemiziz değil mi?
Ellerinizi çekin kirli günahlarınızdan,
umutlarımız hâlâ aklın ve vicdanın elinde.
Günahımız kendimize,
derimiz zehirli belki.
Ama kimsenin hayatını karartmadık,
umudumuz hâlâ dimdik ayakta.
Çaldığımız bir türkü mü vardı?
Dinledik biz de.
Allah’a isyan etmedik ki,
ruhumuz temizdi yine de.
Adalet deyip içtiğiniz yeminler,
haramla ördüğünüz saraylar...
İnsanlığın üstüne attığınız yükleri
bir gün taşıyamayacaksınız.
Bu denizde büyüdüm ben.
Çocukluğumu anlatamam;
umudun içinde açan bir papatya gibiydi,
ihanetin ortasında ezilen.
Nasır tutmuş ellerim var,
hasımların arasında büyüyen.
Gel otur yanıma,
belki anlarsın dilimden.
Binlerce insan binlerce gürültü arasında
Unuttu mu beni göğün ardı
Karanlıklara ışık yaksana ey güneş
Sen mum değilsin bul beni
Savur rüzgarını ey kainat
Savurda kalksın bu ölü toprağı
Kısmadan gözlerimi bakayım gökyüzüne
Umut tarlalarını bir bir göreyim yeniden
Çocukluğumda ki bayram sabahlarına uyanmak gibi uyanayım
Mutluluk beş misketin verdiği mutluluk kadar küçük
Hayaller ise umman kadar büyük olsun
Reklam
Reklam