kitapta geçen şu cümleleri aşağıdaki alıntının yorumuna yazmıştım."lütfen dön artık! sen yoksun ve sesim durmadan eskiyor. ağzımda yarım bir şarkıyla bu kabarede ölmeme izin verme!" dünden beri kafamda dönüyor bu cümleler nedenini bilmiyorum. üstelik peşine Ahmed Arif 'in "nedense aklıma hep ölüm geliyor. böyle ne kırık ne de anlaşılmamış gitmek istemiyorum." cümlelerini takmış, ikisi birlikte durmadan neon harflerle geçiyorlar kafamın içinden. ya kafayı yedim ya da aşığım. allah sonumu hayra çıkarsın...