didopella ️
@didopella
Avukat
Üniversite
Ankara
108 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Yazarın okuduğum ikinci kitabı. Şahsen ben Tarihi Hoscakal Lokantasi'dan ziyade bu kitabı daha çok beğendim. Bunun sebebi daha akılda kalıcı bir kitap olması. Önceki kitabımdan aklimda kalan tek bir öykü bile yok. Ancak bu kitabından birkaç hikayeyi uzun bir süre boyunca hatırlayacağıma eminim.
Öykülerinde her iki kitapta da rastladigim ortak sorun, öyküdeki kişiyi hayal ederken basta kadın sandığın erkek çıkıyor, genc sandığın yaşlı çıkıyor gibi.
Kitaplarının sevdiğim özelliği ise, karakterlerin hep çevremizdeki insanlar olması. Bu sayede okurken tanıdığınız kişilerle bağdaştırabiliyorsunuz.
Reklam
Başta Atticus Finch olmak üzere tüm avukatların gecikmeli de olsa avukatlar günü kutlu olsun. :) Vicdanlı bir avukat olan Atticus Finch, bir zencinin iftiraya maruz kalarak suçlu bulunduğu ırza geçme davasında mahkeme tarafından avukatı olarak tayin edilir. Tabii bir zenciyi savunduğu için bütün kasaba Atticus'a cephe alır. Atticus ise elinden gelenin en iyisini yaparak hepimiz gibi bir insan olan o siyahiyi savunur.
Kitap boyunca Atticus'un çocukları olan Scout ve Jem'in gözünden eşitlik,adalet,özgürlük,ayrımcılık gibi konuların nasıl ele alındığına , küçücük çocukların koskoca jüri üyelerinden daha hakkaniyetli olduklarına şahit olacaksınız.
Kitap çok etkileyici olmakla birlikte daha çok betimleme,durum analizi içerdiği için şahsen ben sindire sindire okudum. Ancak başta tüm dostlarım olmak üzere özellikle hukukçulara tavsiye edeceğim bir kitap oldu kendisi.
Alışılmışın dışına çıktığınız, farklılaşmaya başladığınızda kendinizi bir hamam böceği gibi hissedersiniz: ucube ve kimsenin tahammül edemediği şey. Gerçekte de öyle değil midir? Hamam böceği seven bir kişi bile görmedim. Kafka nın bu duygu durumunu hamam böceği metaforu üzerinden anlatması da bu yüzden. Kitabı okurken tahammülsüzlüğe tahammül edemeyecek ve kendinizi bir hamam böceği olarak o odada göreceksiniz. Belki de o oda size tanıdık gelecek çünkü hayatınız boyunca herkesten ayrılınca itildiğiniz yerdir orası. Keyifli okumalar :)
Satranç... Giriş cümlesi bile kuramadığım acayip bir kitap. Bu kitabı tek başıma okumadığım için çok şanslıyım. Arkadaşlarımla kitap üzerinde tartışırken ortaya çıkan fikirleri anlatmaya
"Bir şeyleri beklemekle geçiyor ömrümüz..."
Tatar çölünü okurken aklımdan sık sık geçen cümle buydu.
Kitap, okuyanı öyle bir içine alıyor ki, siz de bir süre sonra kendinizi Drago olarak görüyorsunuz. Neden mi? Söyleyeyim.
Drago adındaki genç subay sadece 2 yıllığına Bastiani Kalesi'ne tayin edilmişti. Ama süreç umduğu gibi işlemedi. Kalenin, ona gelen herkesi içine alan ve bağımlılık yapan bir yanı vardı:monotonluk. Hatta öyle ki kitabı okurken kendinizi kalenin duvarlarının arasına sıkışmış, sadece çöle bakarken görüyorsunuz. Benim için okuması çok zordu bu yüzden. Aslında yazarın vermeye çalıştığı duygu da tam olarak buydu. Sorgulatmak. Evet,yazar sizden bunu istiyor aslında. Drago'nun bir şeyler yapmasını bekleyerek devam ediyorsunuz sayfalarda ancak kendinizin de sürekli bir beklentiyle ömrünüzü çürüttüğünüzü görüyorsunuz. Drago'da böyle yapıyor.Öyle ki geçen yılların farkına varamıyor. Bir süre sonra eski yaşantısına dönmeye çalışıyor ama ne bekleyenlerine karşı aynı duyguları besliyor ne de yuvasına ait hissediyor kendini. İşte kahramanımızın bekleyiş hikayesi de böylelikle sürüyor.
Kitabı anneme anlattığımda ondan şu tepkiyi aldım "Ne yapsan yap kaderden kaçamazsın." Annem kitabı okumamasına rağmen bu kitabı inceleyen çoğu kişiyle aynı yorumu yapmıştı. Ama olay da şuydu: kader bizim elimizde. Hepimiz seçimlerimizi yaşıyoruz ve sonuçlarının da esiriyiz. Hayatınızın kıymetini anlamak istiyorsanız bu kitabı okuyun derim. Kendinizi odada boş boş dalıp sorgularken bulacaksınız :)
Not: Drago'nun ben olduğuma yemin edebilirim ama size kanıtlayamam. :)
Reklam