Didem
@digdem
17 okur puanı
Ocak 2016 tarihinde katıldı
Zalimin zulmü mazlumun sabrını, mazlumun sabrı zalimin zulmünü arttırmaya başlayınca; zalim istediği kadar zulümde özgür, mazlum da tahammül edemeyeceği kadar sabra mecbur olunca, iş sırası kime gelir?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Aziz vatanın bir zerre toprağını saldırıdan korumak için son damlasına varıncaya kadar dökmeye daima hazır olduğumuzu hemen her vesileyle, her zaman - adeta bir bardaktan su artığı döker gibi - pek kolay söyleyivermekle huzurlu ve övünçlü olduğumuz kanların çıkacağı damarların yüzde doksanının bu köylülerin, bu fedakar vatan evlatlarının damarları olduğunu hiç unutmamalıyız.
Hangi kirli ellerin dokunacağı, nasıl çürümüş burunlarla koklanacağı bilinmeden daha tomurcuk halindeyken koparılıp satılmış, elden ele, çiçeklikten çiçekliğe geçe geçe solmuş, burulmuş çiçekler! Gerçek esaretten hayli zaman önce azat edilmiş oldukları halde kimsesizlik zorunluluğundan çok vefakar olmak gayretiyle bu konağa kırılmaz zincirlerle bağlı yine esir, daima esir biçareler! Doğuştan esir olarak geldikleri dünyada daima cariye, daima esir parçası denerek yaşayacak, hor görülmüş esirler olarak ölüp gidecekler.
Sadece anılarla yaşamak insanın doğasına aykırıydı; nasıl bitkiler ve bütün canlılar renklerinin solmaması ve çanak yapraklarının kuruyup dökülmemesi için toprağın besleyici gücüne ve gökyüzünden süzülüp gelen canlı ışığa ihtiyaç duyuyorsa, aynı şekilde sözde gizli düşlerin bile belli ölçüde tensel gıdaya, duygulu ve canlı bir desteğe ihtiyacı vardı; aksi halde kanları çekilir, ışıma güçleri zayıflardı.
Ama aşk, bir cenin gibi bedenin karanlıklarında acıyla dönüp durmaktan kurtulduğu, nefes ve dudak aracılığıyla kendini zikir ve itiraf edebildiği zaman gerçek aşktı.