DRAIN GRAY'İN PORTRESİ
Dorian Gray'in Portresi
Merhaba hissedenler, şimdi de size #ürkünçhikayeler #oscarwilde 'den #doriangrayinportresi kitabıyla geldim.
Bir insanın başına kendi portresi yüzenden en fazla ne gelebilir ki?
Dilediği Dilek mi?
Basil Hallward'ın yaptığı son portre, bu zamana kadar yaptığı en güzel portredir.
Ancak portrenin sahibi Dorian Gray, bir daha asla bu portredeki hâli kadar genç ve yakışıklı görünmeyeceğini anlayınca, içinden korkunç bir dilek geçirir.
O andan itibaren, Dorian dışarıdan güzel görünen ama içi kötü bir adama dönüşür.
Hiçbir şeyi umursamadan hayatını yaşar.
Ancak yaptığı hatalar onun peşini bırakmaz.
Neden yaptığımız şeylerin değerini sonradan anlarız?
Bazı dileklerin, duaların nasıl ve neden istediğimize dikkat etmeliyiz, yoksa sonradan bunun için çok pişman olabiliriz..
Çocuklarda da çok güzel bir etki olacağını düşünüyorum.
Kitap bittikten sonra da bize sorular ve kalıcı izler bırakıyor.
Yaptığımız kötülük öyle bir dank ediyor ki. Tabii ki tahmin edersiniz ki her şey olup bittikten sonra dank ediyor ve yaptığı şeyden pişmanlık duyduktan sonra o şeyi yok ediyor. Nasıl mı? Hepsi kitapta
Bence çok değerli bir esermiş. Asıl halini de merak ettim. Umarım bir gün okuma şansı yakalarım. Okuyanlara, okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar dilerim
Dorian Gray'in Portresi
Merhaba hissedenler, şimdi de size #ürkünçhikayeler #oscarwilde 'den #doriangrayinportresi kitabıyla geldim.
Bir insanın başına kendi portresi yüzenden en fazla ne gelebilir ki?
Dilediği Dilek mi?
Basil Hallward'ın yaptığı son portre, bu zamana kadar yaptığı en güzel portredir.
Ancak portrenin sahibi Dorian Gray, bir daha asla bu portredeki hâli kadar genç ve yakışıklı görünmeyeceğini anlayınca, içinden korkunç bir dilek geçirir.
O andan itibaren, Dorian dışarıdan güzel görünen ama içi kötü bir adama dönüşür.
Hiçbir şeyi umursamadan hayatını yaşar.
Ancak yaptığı hatalar onun peşini bırakmaz.
Neden yaptığımız şeylerin değerini sonradan anlarız?
Bazı dileklerin, duaların nasıl ve neden istediğimize dikkat etmeliyiz, yoksa sonradan bunun için çok pişman olabiliriz..
Çocuklarda da çok güzel bir etki olacağını düşünüyorum.
Kitap bittikten sonra da bize sorular ve kalıcı izler bırakıyor.
Yaptığımız kötülük öyle bir dank ediyor ki. Tabii ki tahmin edersiniz ki her şey olup bittikten sonra dank ediyor ve yaptığı şeyden pişmanlık duyduktan sonra o şeyi yok ediyor. Nasıl mı? Hepsi kitapta
Bence çok değerli bir esermiş. Asıl halini de merak ettim. Umarım bir gün okuma şansı yakalarım. Okuyanlara, okuyacaklara şimdiden keyifli okumalar dilerim
Roman, belirsizlik ve bürokrasi üzerine kurulan yapısıyla dikkat çeker. Hikâye boyunca mahkeme düzeninin işleyişi açık bir şekilde açıklanmaz ve bu durum olayların gizemini korur. Ana karakterin yaşadığı süreç üzerinden adalet, suçluluk ve otorite kavramları işlenir. Sade bir anlatım kullanılmasına rağmen olay örgüsü giderek karmaşıklaşır ve romanın atmosferi baştan sona aynı yoğunlukta devam eder.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Cengiz Aytmatov’un Beyaz Gemi romanı, ilk bakışta masum bir çocuğun trajik sonunu anlatan bir taşra hikayesi gibi görünse de, aslında insanlığın en derin sorunlarını ve temiz kalma mücadelesini işleyen çok güçlü bir eserdir. Eser, Sovyet dönemi Kırgızistan’ı üzerinden, bürokratik yozlaşmanın ve doğadan kopuşun insan ruhunu nasıl çürüttüğünü çarpıcı bir biçimde gözler önüne serer.
Romandaki karakterler zıtlıklar üzerine inşa edilmiştir. Orozkul karakteri gücü, acımasızlığı, köksüzlüğü ve mülkiyet hırsını sembolize ederken; Mümin Dede ise saf iyiliği, köklere bağlılığı fakat aynı zamanda zalim otoriteler karşısındaki çaresiz baskılanıp boyun eğmek zorunda kalışını temsil eder. Kitapta asıl dikkat çeken şey, bu sert gerçekliği "Boynuzlu Maral Ana" mitolojisiyle harmanlamasında yatar. Mitoloji, burada sadece masalsı bir unsur değil; halkın hafızası, vicdanı ve ahlaki pusulasıdır. Maralın katledilmesi, aslında modern insanın kendi geçmişini, kutsallarını ve doğasını kendi elleriyle yok etmesinin bir dışavurumudur.
Çocuğun trajik sonu ise çok güçlü bir protesto olarak yorumlanabilir. Çocuk, yetişkinlerin dünyasındaki ikiyüzlülüğe ve vahşete uyum sağlamaktansa, saflığını korumak adına ölmeyi (veya kendi inancıyla balık olmayı) seçer. Eser, Türk kültür dünyasından bir parçayı da bize anlatıp bu hikaye üzerinden insanın yüzüne sert bir tokat gibi çarparken şu evrensel soruyu miras bırakır: Dünyanın hırsları uğruna daha kaç çocuğun hayallerini ve kaç maralın kutsallığını kurban edeceğiz? Her devirde güncelliğini koruyabilecek olan bu eser, insan kalabilme mücadelesinin en berrak aynasıdır.
Determinizm ve pastoral edebiyatın realist eksende buluşmasıEdebiyat
Kırsal alanda doğmuş ve büyüyecek birini hor görülmekten nasıl kurtarırsın? Tabii ki dışarda eğitim almasını sağlayarak ve yetiştirilme tarzını değiştirerek. İşte Hintock kasabasında bir kereste tüccarı olan baba Mr. Melbury’nin, kızı Grace Melbury için istediği de buydu. Köylü bir kız yetiştirmektense bir hanımefendi tabiri yerindeyse bir kurtizan (bkz. courtisane) yetiştirmek istemiştir. Bundan mütevellit onu eğitim görmesi için Exonbury şehrine göndermiştir.
Baba Melbury’nin geçmişine baktığımızda bir dostuna çok kötü bir şey yaptığını görüyoruz ve bu suçluluk duygusuyla da kızını, ölen bu dostunun oğlu ile -her ne kadar istemese de- sözlendirdiğini görüyoruz. Elma şıracısı ve kereste işiyle uğraşan köylü Giles Winterborne -isme dikkat ilerde lazım olacak- ile. Ama kimsenin bilmediği de bir şey var ki sefil işçi Marty South da sırılsıklam ona âşıktır. Giles’ın kalbi acaba kime aittir?
Bu orman köyünde aynı zamanda bir de doktorumuz Edred Fitzpears var. Kendisi doktor olmanın yanında hiç de kaba saba köylüler gibi değildir. Tıbbi ilimlerin dışında felsefe, metafizik, teoloji hatta kimilerine göre büyücülükle bile uğraşır. Yani kelimenin tam anlamıyla köylülerle göre bir beyefendidir.
Köydeki birçok mülkün sahibi, yurtdışına seyahatlari ile ünlü, zaten oradan bir yerlerden köye gelmiş bir de hanımefendi Mrs. Felice Charmond vardır ki Grace ile aşık atabilecek tek kadın odur köyde.
Verilmiş sözler, ihanetler, beyefendinin çekiciliği, üç kadın arasında dönen aşk oyunları, terk edilen bir âşık ve onun kalbinin gerçek sahibi, tesadüfler, orman yeşili, elma çırası ve daha fazlası…
Henüz okuduğum diğer klasiklerde göremediğim pastoral tema kitap içine öyle bir demlenmiş ki: Yeşilin tonları, ağaçlar, bodur çalılar, elma ağaçları, dökülen elmalar, yine başka başka
Müzik öğretmeni olmamın da etkisiyle bu kitabı büyük bir merakla okudum. Özel eğitim üzerine yazılmış birçok kaynak teknik bilgilerle dolu olsa da, Özel Eğitimin Melodisi akademik yönünü korurken diliyle okuyucuyu yormayan, teoriyi uygulamayla buluşturmayı başaran bir eser olmuş.
Kitabın en sevdiğim yanı, özel eğitimi yalnızca tanılar ve sınıflandırmalar üzerinden anlatmamasıydı. Her bireyin farklı öğrenme biçimine sahip olduğunu, müziğin ise bu farklılıkları kucaklayan güçlü bir araç olduğunu çok güzel hissettiriyor. Özellikle ritmin, melodinin ve hareketin sadece eğlence amacı taşımadığını; dikkat, hafıza, iletişim becerileri, motor gelişim ve sosyal etkileşim üzerinde ne kadar etkili olabileceğini bilimsel temellere dayandırarak açıklaması oldukça değerliydi.
Yazarın otizm, Down sendromu, öğrenme güçlüğü, DEHB ve diğer özel gereksinim alanlarına değinirken kullandığı kapsayıcı ve saygılı dil de dikkatimi çekti. Konuya hâkim olduğu her satırda hissediliyor. Nöromüzikolojiyle ilgili bölümler ise müziğin beynimizde nasıl çok yönlü bir etki oluşturduğunu anlaşılır bir şekilde aktarıyor. Akademik bir kitap olmasına rağmen sıkıcı bir anlatıma sahip olmaması benim için önemli bir artıydı.
Bu kitap bana bir kez daha müziğin yalnızca notalardan ibaret olmadığını; doğru kullanıldığında iletişimin, gelişimin ve umudun dili hâline gelebildiğini hatırlattı. Özel eğitim alanında çalışan öğretmenler, müzik eğitimcileri, aileler ve bu alana ilgi duyan herkesin kütüphanesinde bulunması gereken, hem bilgilendirici hem de ilham veren bir kaynak olduğunu düşünüyorum. Okurken birçok sayfanın altını çizdim ve mesleki açıdan bana yeni bakış açıları kazandırdığı için keyifle tamamladım.
"Tanrı Hepimizden Nefret Ediyor", küfürlü ve umursamaz görünen dilinin ardında insanın yalnızlığına, pişmanlıklarına, bağımlılıklarına ve kendini tüketen yaşam biçimine ayna tutan çarpıcı bir roman. Hank Moody, hayatı kaos içinde yaşayan, zekâsı ve keskin mizahıyla dikkat çeken; buna karşın duygusal olarak kırılgan, sevdiği insanlara bağlı fakat kendi hatalarının gölgesinden çıkamayan çok farklı bir karakter. Eski sevgilisi Karen, kızı Becca ve diğer karakterler aracılığıyla aşk, aile, sadakat, cinsellik, bağımlılık, başarı ve başarısızlık kavramları sorgulanırken, olay örgüsü klasik bir başlangıç-gelişme-sonuç düzeninden ziyade, Hank'in savrulan yaşamının parçalarını bir araya getiren akıcı ve episodik bir yapıda ilerliyor. Alkol, uyuşturucu, kadınlar ve bitmek bilmeyen skandallarla ilerleyen hikâye, aslında insanın kendi vicdanıyla verdiği en zorlu mücadeleyi anlatıyor. Yazar, kara mizahı trajediyle ustalıkla harmanlayan; küfürlü, cesur, sansürsüz ama aynı zamanda edebî göndermelerle beslenen samimi bir anlatım dili kullanıyor. Diyaloglar son derece doğal, tempo ise hiç düşmeyecek kadar canlı. Her sayfada okuru hem güldüren hem de karakterin içsel boşluğunu hissettiren bir atmosfer var. Roman, modern insanın tüketim kültürü içinde kayboluşunu, özgürlüğün bazen sorumsuzlukla karıştırılmasını ve yapılan seçimlerin insan ruhunda bıraktığı izleri sorgularken, ahlaki yargılar dağıtmadan okura kendi çıkarımlarını yaptırıyor.
Kusurlarıyla yaşamaya çalışan, sevgiyi ararken kendinden uzaklaşan bir insanın varoluş sancılarını anlatan, sert üslubunun altında güçlü psikolojik çözümlemeler barındıran, düşündüren başarılı bir roman.
