Dila
@dila99
Uludağ Üniversitesi
istanbul
istanbul
230 okur puanı
Mayıs 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Peki kim bu; Sami bey?
Sami Bey, Tanzimat devrinin meydana attıgı o bicim alafranga Türkler` dendir ki Türk'ten baska her milletin gücüne inanırlar ve Turkiye'ye ait meselelerin mutlaka başkaları tarafından halledilebileceği fikrindedirler.
Sami bey'in zafere olan bakışı...
Türk zaferi!. Bu, onun alışılmış düşünce tarzlarını bozan: bu, onun senelerden beri taşıdığı siyasî ve sosyal inanışlarını sarsan, hulâsa bu, onu rahatsız eden, bu, onun keyfini kaçıran bir hâdiseydi. Onun içindir ki, hem kendini avutmak, hem de Ley- la'ya bir parça cesaret vermek azmiyle arada bir kâh karısının, kāh kızının kulaklarına eğiliyor:
_ Bu çok devam etmez, göreceksiniz! Îngiltere yeni tedbirler almak zorunda kalacaktır! diyordu.
Ne zaman ölünür?
Neler söylüyorsun kuzum? dedi. Ölmek! Bu artık bahis konusu olamaz! Bizim ölmemiz lazım geldiği zaman ne zamandı biliyor musun? Hani, bir akşam, Beyoğlu'nda, bir Rus lokantasında ůç küstah Îngiliz zabitinin tahkirlerine uğramıştık... Işte o zaman, ikimizden birimiz ölmeliydik...
Cemil Kâmi'nin bu sözů kalbinin üzerinde bir hançer gibi saplandı. Necdet:
⁃ Gercekten, gerçekten... dedi. Ölmek lazım geldiği yerde ölmesini bilmeyen bir adamdan daha ayıp, daha iğrenç ne olabilir?
Tramvaydaki hadise;
Ítilaf kuvvetleri zulmůn, haksızlığın en son derecesine varmışlardı ve bu zulům önünde öncülük eden ve bu zulmů alkışlayan soysuzlaşmış Türkler göze çarpmakta idi. Bir gün Necdet tramvayların birinde şöyle bir faciaya şahit oldu.
Iki bacağı kesilmiş bir Türk askeri kendisine sığınacak tenha bir köş bulmak icin kalabalığın içinde bin zahmetle sūrünerek tramvayın ön sahanlığına geçmeye çalıșıyor. Tam bu sırada, bir durakta, o taraftan içeriye doğru şuh, fıkırdak bir kız girdi; yanında bir lngiliz zabiti vardı. Oturmak için yer aradılar. Îngiliz zabiti kırbacının ucuyla önden ůçünců sırada oturan iki kişiye kalkmalarını ișaret etti. Kız, gülerek açılan yere doğru yürürken kısık bir feryat koptu. Bu, yerde sürünen zavallı kõtürüm askerin sesiydi. Kız iskarpinlerinin sivri topuklarıyla bunun tek dayanağı olan ellerinden birine basmıştı.
Lakin utanmaz kız bu hareketinden hiç sıkılmadı ve deminki sırnaşık yüzü sert bir ifade alarak ayaklannn dibindeki hazin insan kalıntısına baktı:
- Ne acayip! diye söylendi. Bu haldeki adam da tramvaya biner mi?