"Kimi sevse gidiyordu teker teker.
kime bağlansa, "sanırım şimdi buldum." dese, hayat dediğini
duyuyor ve "olmaz!" der gibi uzaklaştırıyordu onu mutlu eden insanları.
Halbuki o, öyle mutlu oluyordu ki birilerinin onu sevmesiyle.
"çok değerlisin." dediklerinde "öyle miyim?" diye cevap verecek kadar seviniyordu.
"Seni seviyorum." dediklerinde, "gerçekten mi?" diye soracak kadar kendi benliğinin güzelliğinden habersizdi.
Peki ya o sarılmalar?
Nasıl güzel hissediyordu, sıcacık...
"Yalnız değilim ben." diyordu onu yalnız hissettiren, ona sarılmayan tüm dünyaya karşı.
Bilmiyordu ki, kendi değerini başkaları sayesinde hatırlayanlar yalnızlığa mahkumdur.
Öğrenene kadar insanlar onu terk etmeye devam edecekti."