Özleme bir diyeceğim yok. O kömür kırıntıları arasında parlayan bir cam parçası. O nefes alışı sevgimizin, kavuşmalarımızın anlamı. O tek güzel yönü bekleyişlerimizin.
Bu kocaman dünyada yerim yokmuş gibi hissediyordum. Ne olduğunu bilmediğim bir eksiklik vardı hayatımda. Yıllarca böyle sürüp gidecek sandım. Ne büyük yanılgıymış.
Hayatımdaki o eksik parçayı buldum ve tamamlandım. Artık günlerim daha güneşli, hayallerim daha yaşanılabilir ve ben daha mutluyum.
“Yeryüzünde her şey yok olsa da yalnız o kalsa, ben var olmaya devam ederim; başka her şey yerinde dursa da yalnız o yok olsa, evren bana tümüyle yabancılaşır. Ben artık bu evrenin bir parçası değilmişim gibi olur.”
Bir gün gerçekleşirse üstesinden nasıl geleceğini öngöremediğin, yıllarca düşünsen de bulamadığın, bulamadığın için olmasından deliler gibi korktuğun bir şey gerçekleşince bildiğin her şey hem yerinden oynamış, hem de yerine yerleşmiş gibi oluyor. İnsanın üstüne, dünyadaki bütün sesler kesilmişcesine ürpertici bir sessizlik çöküyor.
“Bir başka insanı, kişiliğinin en derinindeki çekirdeğinden kavramanın tek yolu sevgidir. Sevmediği sürece hiç kimse, bir başka insanın özünün tam olarak farkına varamaz.''