şimdi dünyada
bazı insanlar
eğilmiş kitapların üstüne
düşünmektedir
bazısı uykuda
bazısı iş başında
bazısı gurbette
bazısı eğlenmektedir
bazı insanlar
can çekişmektedir.
şimdi dünyada
bazı kadınlar
ak südü dolap dolap
çocuğunu emzirmektedir.
bazı ekinler
bazı ağaçlar
bazı kuzular
büyümektedir.
bazı insanlar
kötülük düşünmektedir.
Ama bu dünyada hiçbir şey kalıcı değildir. Mutluluk, bir kez geldikten hemen sonra azalır. Biraz zaman geçince bitmeye yüz tutar. En sonunda da tükenir ve biz her zamanki ruh halimize döneriz. Tıpkı suya atılan bir çakıl taşının yüzeyde oluşturduğu dalgalar ve sonra o dalgaların giderek kaybolması gibi.
Kazalar çıkıştır; çıkıştır kazalar...
Melek o çıkış zamanındaki sihrin içinde görülür ve o zaman hayat dediğimiz kargaşanın asıl anlamı gözlerimizin önünde belirir.
O zaman döneriz evimize...
Bütün hayatımın değişeceğini hemen anladım. Onu görmeden önce bir hayatım vardı, onu tanıdıktan sonra başka bir hayatım oldu. Sanki, çevremdeki her şey, bütün eşyalar, yataklar, insanlar, lambalar, küllükler, sokaklar, bulutlar, bacalar bir anda renk ve biçim değiştirdiler de ben bu yepyeni dünyayı hayranlıkla tanımaya koyuldum.