Franz Kafka’nın Milena Jesenská’ya yazdığı mektuplar, dünya edebiyatının en sarsıcı, en savunmasız ve en derin aşk belgelerinden biridir. Sadece bir yazarın tutkulu bir kadına duyduğu hisleri değil; bir insanın kendi varoluşuyla, korkularıyla ve dünyayla kurduğu sancılı ilişkiyi gözler önüne serer.
Milena’ya Mektuplar, geleneksel bir aşk mektubu koleksiyonundan ziyade, iki zihnin birbirine dokunma çabasıdır. Kafka, satırlarında kendini bir "yazar" kimliğinden tamamen sıyırır. Burada gördüğümüz kişi; bürokrasinin ve hastalıkların pençesinde, dünyada kendine yer bulmakta zorlanan, sürekli tedirgin ama aynı zamanda ruhunun derinliklerine bakmaktan korkmayan o meşhur "Kafkaesk" adamın en çıplak halidir.
Kafka için mektuplar, bir araç olmanın ötesinde, Milena'ya ulaşmanın tek güvenli yoludur. Fiziksel gerçeklik (buluşmalar, sesler), Kafka’nın zihnindeki o "ideal" Milena imgesiyle çelişme korkusu yaratır. Bu yüzden mektuplarda duyulan tutku, buluşmaların getirdiği hayal kırıklığıyla sürekli bir çatışma halindedir.
Milena'nın yaşam enerjisine, özgür ruhuna ve cesaretine hayrandır. Kendi iç dünyasındaki karanlık ile Milena’nın ışığı arasında bir köprü kurmaya çalışır ama bu köprünün ayakları her zaman kendi "yetersizlik" hissi üzerine kuruludur.
Mektuplar, Kafka’nın yazma eylemini bir varoluş savaşı olarak kullandığını gösterir. Kelimeler bazen Milena'yı kucaklamak için yetersiz kalır, bazen ise onun ruhuna açılan tek kapı olur.
Bu eser, "sevmenin ne demek olduğuna dair" cesur bir derstir. İnsan bir başkasını severken nasıl kendi parçalarına ayrılır, nasıl hem sonsuz bir özgürlük hem de mutlak bir bağımlılık hisseder; Kafka bu soruların cevabını kağıdın üzerine damlayan birer kan gibi bırakır.
Milena, Kafka için sadece bir sevgili değil; aynı zamanda Kafka’nın kendi
Selam
Size @mehsa_’nın kaleme aldığı, 
Ephesus Yayınları’ndan çıkan #FiruzeKehribarAteşi ile geldim.
Kitabı okurken Mardin’in o mistik dokusunu iliklerinize kadar hissedeceksiniz. Hikâyenin içinde yer alan tılsımlar, efsaneler, ihanetler ve mucizeler sizi sayfaların arasına hapsedecek. Öyle anlar geliyor ki tüylerinizin diken diken olduğunu fark ediyorsunuz.Kitabin kapağı,ayraclari,karakter kartları kısaca her şeyi ile bir bütün olması muhteşem olduğu kadar bölüm başlarında ki beyitler okuma zevkini arttırıyor.
Mehsa, erkek karakterlerini yazarken onların sevdiklerine olan bağlılığını ve sahipleniciliğini hafızalara kazımayı çok iyi biliyor. Sıraç Vuslat’ın “Benim güzel karım” sözünden sonra Ezra Saruhan’ın “İki gözüm, sabır taşım” hitabı da uzun yıllar akıllardan çıkmayacak gibi duruyor.
Bu kitabı sadece okumuyorsunuz, resmen yaşıyorsunuz. Yazar bizi yalnızca hikâyenin geçtiği atmosfere götürmekle kalmıyor, olayların tam ortasına bırakıyor. Kitap bittiğinde kendinize “Ben neredeydim ve neler okudum böyle?” diye sorabilirsiniz.
Gelelim kitabımıza...
Mardin’in kadim topraklarında, yılların ve lanetlerin gölgesinde yeşeren bir aşkın hikâyesi...
Hikâye öyle bir başlıyor ki... Yade Arjin, çok severek evlendiği eşinin üzerine kan davası yüzünden kuma getirilince meydanlarda ağıt yakarcasına haykırıyor: “Bir Koçak kızı bir daha Saruhan erkeğine yar olmasın.” Bu söz yıllarca sürecek bir lanete dönüşüyor. Ve bu, hikâyenin yalnızca başlangıcı...
Firuze; ayaklarının üzerinde duran, gururlu, inatçı ve güzelliğiyle dikkat çeken bir kadın. Tek zaafı ise ailesi. Yıllarca ailesinin tüm yükünü omuzlarında taşımış, kendisinden nefret eden babasının bile açıklarını kapatmış. Öyle zamanlar olmuş ki ailesini korumak uğruna sevdiği adama ihanet etmiş, hatta katil olmaktan bile çekinmemiş.
Ephesus Yayınları’ndan çıkan #FiruzeKehribarAteşi ile geldim.
Kitabı okurken Mardin’in o mistik dokusunu iliklerinize kadar hissedeceksiniz. Hikâyenin içinde yer alan tılsımlar, efsaneler, ihanetler ve mucizeler sizi sayfaların arasına hapsedecek. Öyle anlar geliyor ki tüylerinizin diken diken olduğunu fark ediyorsunuz.Kitabin kapağı,ayraclari,karakter kartları kısaca her şeyi ile bir bütün olması muhteşem olduğu kadar bölüm başlarında ki beyitler okuma zevkini arttırıyor.
Mehsa, erkek karakterlerini yazarken onların sevdiklerine olan bağlılığını ve sahipleniciliğini hafızalara kazımayı çok iyi biliyor. Sıraç Vuslat’ın “Benim güzel karım” sözünden sonra Ezra Saruhan’ın “İki gözüm, sabır taşım” hitabı da uzun yıllar akıllardan çıkmayacak gibi duruyor.
Bu kitabı sadece okumuyorsunuz, resmen yaşıyorsunuz. Yazar bizi yalnızca hikâyenin geçtiği atmosfere götürmekle kalmıyor, olayların tam ortasına bırakıyor. Kitap bittiğinde kendinize “Ben neredeydim ve neler okudum böyle?” diye sorabilirsiniz.
Gelelim kitabımıza...
Mardin’in kadim topraklarında, yılların ve lanetlerin gölgesinde yeşeren bir aşkın hikâyesi...
Hikâye öyle bir başlıyor ki... Yade Arjin, çok severek evlendiği eşinin üzerine kan davası yüzünden kuma getirilince meydanlarda ağıt yakarcasına haykırıyor: “Bir Koçak kızı bir daha Saruhan erkeğine yar olmasın.” Bu söz yıllarca sürecek bir lanete dönüşüyor. Ve bu, hikâyenin yalnızca başlangıcı...
Firuze; ayaklarının üzerinde duran, gururlu, inatçı ve güzelliğiyle dikkat çeken bir kadın. Tek zaafı ise ailesi. Yıllarca ailesinin tüm yükünü omuzlarında taşımış, kendisinden nefret eden babasının bile açıklarını kapatmış. Öyle zamanlar olmuş ki ailesini korumak uğruna sevdiği adama ihanet etmiş, hatta katil olmaktan bile çekinmemiş.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sizce görmek bir lütuf mu yoksa ağır bir lanet mi?!Edebiyat
Merhabaa okur dostlarım yine geldim! (:
Valla bu sefer pek de hayırlı gelmedim başıma iş aldım resmen. Evdeki ufak kütüphanenin önünde dikilmiş bugün acaba ne okusam?! diye öyle boş boş dolanırken telefon titredi. Bir baktım 1000Kitap'tan 
Leylaa arkadaşımdan bir bildirim 
Körlük kitabını muhakkak okumalısın Onur!..Ya Leyla her seferinde tam damardan girmeyi nasıl başarıyorsun anlamıyorum?! (: Leyla diyorsa vardır bir bildiği dedim aldım kitabı elime ama keşke almasaydım dedirtti bir noktadan sonra buradan bu sarsıcı önerisi ve okumama vesile olduğu için kendisine çok teşekkür ederim ama uykularımı da biraz kaçırdığını eklemeden geçmeyeyim!.. (:
Saramago 1998’de Nobel’i aldığında öyle bir cümle kurmuş ki insanın tüylerini diken diken ediyor;
Mars’a gitmek yanı başındaki komşuya gitmekten daha kolay görünüyor.
Aslında daha o gün söylemiş; bizler sonradan körleşmiyoruz dostlarım biz zaten körüz!! Sadece bakabilen ama bir türlü göremeyen, yanındakini umursamayan kör insanlarız.
Bakabiliyorsan gör, görebiliyorsan fark et.. (s.7)
Aslında bütün mevzu bu cümlede kopuyor. Bu kitapta sadece bir kurgu yok iktidarların ve yönetimlerin insanı nasıl değersizleştirdiğine karşı o büyük sistem eleştirisi var. Hani post / apokaliptik denince akla hemen nükleer savaşlar veya zombiler gelir ya; Körlük bizi o klişelerin çok ötesine, en gerçekçi çaresizliğin tam ortasına bırakıveriyor. Salgının ilk anından itibaren o kaosun nasıl ilmek ilmek işlendiğini okurken kendinizi o tanıdık ama bir o kadar da yabancı ülkenin içinde buluyorsunuz. Yazarın 
Mağara kitabını okuduğumda modern dünyanın bizi nasıl tüketim körü yaptığını görüp sarsılmıştım. Orada bizi ışıltılı dünyayla kör eden sistem, burada yani Körlük’te bembeyaz bir boşluğun içine atıp çırılçıplak bırakıyor.
Leylaa arkadaşımdan bir bildirim Körlük kitabını muhakkak okumalısın Onur!..Ya Leyla her seferinde tam damardan girmeyi nasıl başarıyorsun anlamıyorum?! (: Leyla diyorsa vardır bir bildiği dedim aldım kitabı elime ama keşke almasaydım dedirtti bir noktadan sonra buradan bu sarsıcı önerisi ve okumama vesile olduğu için kendisine çok teşekkür ederim ama uykularımı da biraz kaçırdığını eklemeden geçmeyeyim!.. (:
Saramago 1998’de Nobel’i aldığında öyle bir cümle kurmuş ki insanın tüylerini diken diken ediyor;
Mars’a gitmek yanı başındaki komşuya gitmekten daha kolay görünüyor.
Aslında daha o gün söylemiş; bizler sonradan körleşmiyoruz dostlarım biz zaten körüz!! Sadece bakabilen ama bir türlü göremeyen, yanındakini umursamayan kör insanlarız.
Bakabiliyorsan gör, görebiliyorsan fark et.. (s.7)
Aslında bütün mevzu bu cümlede kopuyor. Bu kitapta sadece bir kurgu yok iktidarların ve yönetimlerin insanı nasıl değersizleştirdiğine karşı o büyük sistem eleştirisi var. Hani post / apokaliptik denince akla hemen nükleer savaşlar veya zombiler gelir ya; Körlük bizi o klişelerin çok ötesine, en gerçekçi çaresizliğin tam ortasına bırakıveriyor. Salgının ilk anından itibaren o kaosun nasıl ilmek ilmek işlendiğini okurken kendinizi o tanıdık ama bir o kadar da yabancı ülkenin içinde buluyorsunuz. Yazarın Mağara kitabını okuduğumda modern dünyanın bizi nasıl tüketim körü yaptığını görüp sarsılmıştım. Orada bizi ışıltılı dünyayla kör eden sistem, burada yani Körlük’te bembeyaz bir boşluğun içine atıp çırılçıplak bırakıyor.
Kesinlikle çok faydalı bir kitap. Çok yöntemlerle ciddi alışkanlıklar edinebilir ya da kötü bulduğunuz alışkanlıklarınıza son verebilirsiniz.
"Alışkanlıklar hayatınızın akışına uyduları zaman daha kolay inşa edilir."
"Alışkanlıklar, dopamin kaynaklı bir geri bildirim döngüsüdür."
"Bir davranış ne kadar otomatikleşirse, onu bilinçli olarak düşünme olasılığı o kadar azalır."
"İnsan doğasına aykırı olan her hedef başarısız olmaya mahkûmdur.
küçük adımlar, büyük değişimler...
küçük görünen değişikliklerin zamanla nasıl büyük sonuçlar doğurduğunu anlatan bir kitap.
Başarı ya da başarısızlık bir anda ortaya çıkmaz; günlük alışkanlıkların bileşik etkisinden oluşur. Hayatımızda büyük değişimler genelde büyük kararlarla değil, fark edilmesi zor küçük davranışlarla oluşur. Yani tek bir gün değil, her gün yaptığın küçük seçimler seni bugünkü haline getirir.
değişim dört basit aşamada gerçekleşir. ipucu, istek, davranış ve ödül. Örneğin telefonuna bildirim gelmesi bir ipucudur. Bildirimi kontrol etme isteği oluşur. Telefonu alıp bakarsın, bu davranıştır. Sonra kısa bir tatmin hissi yaşarsın, bu da ödüldür. Bu döngü sürekli tekrarlandığında alışkanlık haline gelir. Yani kötü ya da iyi her alışkanlık aslında böyle bir döngüyle oluşur.
Mesela kitapta çok basit bir örnek var: Her gün sadece %1 daha iyi olursan, yıl sonunda neredeyse 37 kat daha gelişmiş olursun. Ama tam tersi de geçerli; her gün küçük bir ihmal bile uzun vadede büyük bir gerilemeye yol açar. Yani mesele büyük adımlar atmak değil, küçük ama düzenli iyileştirmeler yapmak.
Kitapta dikkat çekilen başka bir konu da kimlik meselesi. Yani “ben kilo vermek istiyorum” demek yerine “ben sağlıklı yaşayan biriyim” demek daha güçlüdür. Çünkü alışkanlıklar hedeflerden çok kimlik üzerinden şekillenir. Sen kendini nasıl biri olarak görüyorsan, davranışların da ona göre oluşur.
Bir diğer önemli örnek de çevre tasarımı. Mesela sağlıksız atıştırmalıkları göz önünden kaldırırsan, onları yeme ihtimalin düşer. Ya da kitapları görünür bir yere koyarsan, okuma ihtimalin artar. Yani iradeden çok, ortamın seni yönlendirmesi önemlidir.
Genel olarak kitap şunu anlatır: Hayatını değiştirmek için dev adımlar atmana gerek yok. Asıl mesele, doğru sistemleri kurmak ve her gün küçük ama doğru seçimleri tekrar etmektir.
Övgü değil, çaba ve süreç özgüven kazandırır.
İnsanlar neden övgüyle motive olur gibi görünürken aslında uzun vadede zarar görebilir?
Övgü, doğru kullanılmadığında motive etmek yerine bağımlılık ve kaygı yaratır; önemli olan çabayı takdir etmektir. kitabın mesajı tam olarak bu.
Kitapta anlatılan ana fikir, övgünün her zaman sanıldığı kadar masum ve faydalı olmadığıdır. Özellikle çocuklara yöneltilen “çok zekisin”, “harikasın”, “sen en iyisisin” gibi sonuç odaklı övgüler, çocuğun içsel motivasyonunu güçlendirmek yerine dış onaya bağımlı hale getirebilir. Çocuk, yaptığı davranışın kendisi için değerli olduğu için değil, başkalarının beğenisini kazanmak için hareket etmeye başlar. Bu da zamanla “başarısız olursam değerim azalır” düşüncesini doğurur.
Kitapta verilen örneklerden biri, iki farklı çocuk yaklaşımı üzerinden açıklanır. Bir çocuk sürekli “çok başarılısın” şeklinde övülürken, diğerine “bu problemi çözmek için çok farklı yollar denedin” gibi süreç odaklı geri bildirim verilir. İlk çocuk zamanla hata yapmaktan korkar çünkü başarısızlık onun kimliğine zarar verecekmiş gibi hisseder. İkinci çocuk ise sürece odaklandığı için hata yapmayı öğrenmenin bir parçası olarak görür. Bu örnek üzerinden Bolat, övgünün içeriğinin değil, yönünün önemli olduğunu vurgular.
Kitapta ayrıca öğretmen-öğrenci ilişkisine dair örnekler de bulunur. Bir öğretmen sınıfta bir öğrenciyi sürekli “en zeki öğrenci” olarak etiketlediğinde, o öğrenci bir süre sonra bu kimliği korumak için risk almaktan kaçınmaya başlar. Çünkü yanlış yaparsa “zeki” etiketi zarar görecektir. Buna karşılık öğretmenin “Bu soruyu çözmek için gösterdiğin çaba dikkat çekici” demesi, öğrencinin çabasını görünür kılar ve öğrenme isteğini artırır.
kitap, övgünün tamamen yanlış olduğunu söylemez; asıl sorunun nasıl övüldüğü olduğunu belirtir. yazara göre doğru