Herkese selamlar,
Bugün Robin Sharma'nın Ferrarisini Satan Bilge adlı eseri ile karşınızdayım.Hayatta çoğu zaman hedefe varmaya odaklanırken, yolculuğun kendisinde saklı olan mutluluğu ve huzuru gözden kaçırırız.Bu yapıt,bize durup nefes almayı, yalnızlıkta kendimizi bulmayı,sadeliğin içinde bulunan huzurun olduğunu hatırlatıyor âdeta.Eserin konusuna değinecek olursam,ışık saçan yaşamın on ritüeli ve aydınlanmış yaşamın yedi erdemi olan yaşam felsefesini konu almaktadır. İnsanoğlu, kendini bulabilmesi için arada inzivaya çekilecek alanlar, mekânlar yaratmalı kendine. Orda yüreğinin, gönlünün sesini dinlemeli. İç benliğine doğru bir yolculuğa çıkmalı. Olumsuzluklara karşı hep güzel olanı düşünmeli. Hayat kısa ve kötü şeyler düşünmek için hayatımızı bir hiç uğruna karartmamamız gerekiyor. Kendimize bir akıntıya kapılmadan yola devam edebilmeyi öğretmeliyiz. Gayet sürükleyici bir anlatıma sahipti.
Kitapla kalın,ân'da kalın.
Büyük Panda ve Küçük EjderhaÇocuk Edebiyatı
Kendime hediye ettiğim harika bir kitap. Bence yetişkinler kendilerine okurken etrafındaki çocuklar da onları dinlemeli. Fikrimce bu kitap sadece çocuk kitabı değil, zamansız, her yaştan insana hitap eden simgesel bir anlatım.
Diyaloglar sabırsız ve öğrenmekte olan Küçük Ejderha ve daha bilge olan, hayatın bir yolculuk olduğunu bilen Büyük Panda arasında geçiyor. Dört mevsim boyunca hayata yapılan bir yolculuk. Değinilen detaylar kısa ve öz cümle yapısı çok net. Sayfaların bembeyaz olması ayrıca masumane temiz ve yeni doğan enerjisi katmış. Çizimler çok güzel. Herkesin okumasını ve tekrar tekrar okumasını tavsiye ederim.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Salon Mars, ABD’de bir kadın hapishanesinde geçiyor ve başta ana karakter Romy Hall olmak üzere çeşitli mahkûmların hayatlarına yakınlaştırıyor bizi. Aydınlık değil dolayısıyla.
Romy Hall, San Francisco’daki Salon Mars adlı bir striptiz kulübünde çalışan bir kadınken, kendisini takip eden bir adamı öldürdüğü için iki kez müebbet hapis cezasına çarptırılıyor. Beş yaşında bir oğlu var: Jackson. Hikâye, Romy’nin hapishaneye gönderilişiyle başlıyor ve hem hapishanedeki yaşamı hem de geçmişine dair geri dönüşlerle ilerliyor.
Romy’nin yanı sıra diğer mahkûmların hikâyeleriyle de roman; aile, şiddet, bağımlılık, suç, yargı ve cezalandırma sistemleri etrafında şekilleniyor.
Kitabı yeni bitirdim. Kendimi çok hüzünlü hissediyorum. Şanslı da hissediyorum elbette. Bunu söylemek zor olsa da gerçek böyle. Ama aynı zamanda kaygılı da hissediyorum. Hapishanelerden çok korkarım. Çünkü oraya düşmenin hiç de zor olmadığını biliyorum. İnsan bir anda kendini orada bulabilir ve bütün hayatı değişebilir. Öfkeli de hissediyorum. Adil bulmuyorum, hakkaniyetli bulmuyorum yargılama ve cezalandırma sistemlerini. Bana hep bu hikâyeler Hz. İsa’nın “ilk taşı günahsız olan atsın” sözünü hatırlatıyor. Bireysel sorumlulukları göz ardı etmiyorum elbette ama sistemlerin bu kadar yanlış olduğu bir dünyada adalet sistemlerinin mevcut amaçlarında çok büyük sorunlar var gibi geliyor bana. Neyse işte, bu konu çok derin; girmeyeyim.
Romanı üslup olarak çok çarpıcı bulduğumu söyleyemem. Yer yer odağımı kaybettiğim oldu ama bunda kitabın ilk yarısını daha önce okumuş olmamın da etkisi olabilir. Yine de yazarın mesafesi ve terazisi bence yerindeydi. Yargı ve infaz sistemine dair pek çok şeyi sorgulatıyor, bireysel sorumluluğu da göz ardı etmiyor.
Ne kadar iç karartıcı olsalar da bu konuları, bu romanları, bu
|ERİC-EMMANUEL SCHMITT- MADAM PYLINSKA VE CHOPIN’IN SIRRI|
“Tek bir tavsiye: Düşünün.”
Minimalizmin ve dinginliğin, az sözle çok şey anlatmanın, içinde bir kelebek uçurmanın yazarı Schmitt.
Ne kadar zor olabilir ki?
Hissetmek, dokunmak, şarkı söylemek, bir enstrüman çalmak, aşık olmak… ne kadar zor olabilir ki?
“Doğuştan çelimsiz olan Chopin, nefes darlığı olan bir çocuktu ve genç yaşta vereme yakalandı. Yetişkin olduğunda boyu 1.70 cm; kilosu ise 50’nin altındaydı.”
Eric çok uzun zamandır evlerinde bulunan piyanolarını çalmaya karar verir ancak arzuları büyüktür. Chopin çalmalıdır. Ne kadar uğraşırsa uğraşsın o ritmi yakalayamaz. Madam Pylinska’dan ders almaya başlar. Zor bir öğretmene çatmıştır.
Chopin çalmak için önce yaşamayı öğrenmelidir.
Frédéric Chopin’i çalmak isteyen genç bir müzisyenin geçmesi gereken yolları ona bu Madam gösterir. Ancak bu öğretmen yalnızca müziği öğretmez; aynı zamanda ona hayatın inceliklerini de anlatan bir rehber olur.
Burada müzik, tamamen gerçek bir uğraş olmaktan çok metaforik bir anlam taşır. Aslında anlatılan şey, yapmak istediğimiz herhangi bir işte başarılı olmanın yoludur.
Hani amiyane bir tabir vardır: “Bir işi aşkla yap.”
İşte bu romanda, Madam Pylinska öğrencisine tam olarak bunu öğretir: Bir şeyde başarılı olmak istiyorsan önce onu hissetmelisin.
Parmaklarında, gözlerinde, hatta ruhunda. Sonra onu yaşamalısın.
Sonra dünyayı algılamaya başlamalısın. Çiçek koklamalı, dalgaların sesini dinlemeli, hayatın küçük ayrıntılarını fark etmelisin.
Çünkü sanat da başarı da, ancak hayatı hissedebilen insanın elinde anlam kazanır.
Kitapta benim için en etkileyici noktalardan biri ise şu düşünceydi:
İnsan, bir yerde aşık olmaya başlamalıdır. Yanındaki insanın, sevdiğin kişinin gözlerinin içine bakabilmeli; duyguyu, bağlılığı ve
Hoca'nın Deniz Bayramoğlu ile yaptığı sohbeti bölümler halinde okuyorsunuz bu kitapta. İnsanın hayatındaki önemli seçimleri , eğitim hayatını , çocukluk dönemini , zamanı değerlendirme şekli gibi bölümler. En sonda da neler izlemeli , neler okumalı ve neler dinlemeli kısımları var. Daha çok kendi çocukluğunu ve kendi gözlemlerini anlattığı kısımlar çok hoşuma gitti.
8/10
2026 49. kitabı
Mazi İmha Merkezi
Unutmak mı istiyorsunuz ? Buyurun başlayalım.
Sistem, işleyişler, odalar, ses kayıtları..
MİM’desiniz artık siz de tüm bu betimlemelerle. Ortama dair her detay çok güzel ve özenli cümlelerle yazılmış.
Kahramanımız 10 yılı aşkın bir süredir evli ve yasak aşkını unutabilmek için gelmiş MİM’e.
Unutmaya çabaladığımız şeylerin ya da kişilerin sanatla bir bağı olursa bu işleri zorlaştırırmış. İlk tespit bu ve çok anlamlı. Sanat eseri durdukça acın ve hüznün duracak..
Feribe. Vedat ile evli. Kendisi gibi evli Nedim ile sanat galerisinde tanışır bir süre aşk sandığı bir birliktelik ve mecburi kopuş. Tüm bunları unutmak için de bu merkeze başvurur.
İç sesi,yaşanmışlıklar, merkezden ona gelen tavsiyeler, ev-iş rutinindeki değişim, annesinin o daha lisedeyken intiharı, sıkıcı rutin hayatı ve sıradanlıklarla 3’te 1’lik kısmını Feribe’yi dinleyerek tamamlarız kitabın.
İş yerinde derin hatalarla huzuru kaçar. Evde kocasının da gizemli davranışları, aldatılıyor muyum ? sorusuyla içi içini yer.
Film izlediği bir sırada aldattığını söyler, eşi de bunu bildiğini söyleyip filme devam eder. Unutmak için gittiği onca dersin üstüne bir de bu gerçeğin acısı saplanır. Ve dersler bitmiş olmasına rağmen tek bir an’ı bile unutamamıştır..
Ve ters köşe..
Nermin Yıldırım romanları sıradan hikaye gibi akarken son 50 sayfada bambaşka bir yere kırar direksiyonu, kitap bittiğinde bırakın direksiyonu bir arabada bile değilsinizdir artık (:
Feribe abarttığı aşkının sıradan, heves peşinde koşan bir kaypak olduğunu bizzat kocasının ağzından dinler. Onun veda ettiği anı izleten kocası alıp uzaklaşmıştır eşini oradan, işin içine küçük bir kaza ve de kan girince.
Aldatıyor mu dediğimiz koca meğer en başından eşini izliyor, sabırla unutup iyileşmesini takip ediyormuş. Şapka çıkarıp
Nermin Yıldırım romanları sıradan hikaye gibi akarken son 50 sayfada bambaşka bir yere kırar direksiyonu, kitap bittiğinde bırakın direksiyonu bir arabada bile değilsinizdir artık (:
Feribe abarttığı aşkının sıradan, heves peşinde koşan bir kaypak olduğunu bizzat kocasının ağzından dinler. Onun veda ettiği anı izleten kocası alıp uzaklaşmıştır eşini oradan, işin içine küçük bir kaza ve de kan girince.
Aldatıyor mu dediğimiz koca meğer en başından eşini izliyor, sabırla unutup iyileşmesini takip ediyormuş. Şapka çıkarıp